Με αφορμή το θέμα της Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας για το 2017 που είναι η ψυχική υγεία στο εργασιακό περιβάλλον, τα Ψυχο-γραφήματα δημοσιεύουν σχετική μαρτυρία. 

————————————————————————————————

Έχουν περάσει δέκα μήνες από την παραίτηση μου και ακόμα, μετά από τόσο καιρό, νιώθω επιφυλάξεις στο να γυρίσω σε οποιοδήποτε χώρο εργασίας. Η τελευταίες δυο-τρεις εργασιακές εμπειρίες που είχα θα μπορούσα να πω ότι ήταν τραυματικές. Σε δύο από αυτές, τα αφεντικά είχαν τόσα νεύρα που ξεσπούσαν πάνω μας, κάποιοι πιο συνειδητά από άλλους. Δεν δίσταζαν μέχρι και να βρίσουν, είτε γενικά, είτε τον υπάλληλο προσωπικά, με αποτέλεσμα να αλλάζουν συνέχεια οι υπάλληλοι στο γραφείο. Κάποιοι παλιοί υπάλληλοι που άντεχαν την κατάσταση, απλά θεωρούσαν την κακοποίηση ως μέρος της δουλειάς. Σε έναν από αυτούς, η θέση για γραμματέα του, άλλαζε άτομο, κατά μέσο όρο, κάθε 2 εβδομάδες, γιατί δεν άντεχαν την απαίσια συμπεριφορά. Και φυσικά αυτό επηρέαζε όλους μας μέσα στο γραφείο, ψυχολογικά και εργασιακά. Τελικά έγινα και εγώ αποδέκτης αισχρής εξύβρισής και αποφάσισα να φύγω.

Τα προβλήματα που με οδήγησαν στην παραίτηση από την τελευταία θέση είχαν να κάνουν πιο πολύ με την έλλειψη οργάνωσης της εταιρίας, την κακή επικοινωνία με τους υπευθύνους και τον πολύ στενάχωρο χώρο εργασίας, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα, να υπάρχει ένα αίσθημα ματαίωσης, κακές σχέσεις μεταξύ των υπαλλήλων και φοβερό άγχος, το οποίο έκανε την εργασία ανυπόφορη.

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών των προβλημάτων, άρχισα να αισθάνομαι καθημερινά άγχος και να νιώθω δυσάρεστα όταν ήμουν στο γραφείο. Αυτό το άγχος κορυφώθηκε σταδιακά μέσα σε 2 περίπου χρόνια σε κρίσεις πανικού και στην συνέχεια γενικευμένο άγχος που δεν έλεγε να καταλαγιάσει. Είχα πολλά σωματικά συμπτώματα τα οποία με οδήγησαν σε πολυήμερη άδεια και στην συνέχεια σε παραίτηση.

Όταν ενημέρωσα τον υπεύθυνο ότι θα αποχωρήσω λόγω της υγείας μου, δεν ρώτησε τι πρόβλημα είχα, αν θα ήθελα κάποια περαιτέρω αναρρωτική ή αν θα ήθελα να επικοινωνήσουμε και πάλι όταν θα ήμουν καλύτερα. Η παντελής έλλειψη ενδιαφέροντος, ήταν ενδεικτική στο πόσο συνηθισμένος ήταν να φεύγουν υπάλληλοι από την εταιρία και να τους αντικαθιστά χωρίς δεύτερη σκέψη. Ένιωθα ότι είχα προσφέρει σημαντικά, σε κάποια πράγματα στην εταιρία και αυτό ήταν το ευχαριστώ στο τέλος.

Όλο αυτό το διάστημα είχα στήριγμα την μητέρα μου και κάποιους καλούς φίλους που με βοήθησαν πρακτικά να συνέλθω και να βρω την βοήθεια που χρειαζόμουν. Βρήκα παρηγοριά και από τις πολλές προσωπικές ιστορίες που άκουσα όταν μοιράστηκα τις εμπειρίες μου με γνωστούς και φίλους. Μια συνάδελφος, μου εκμυστηρεύτηκε ότι ένα πρώην αφεντικό, είχε πετάξει την οθόνη του υπολογιστή πάνω τους, επειδή είχε νεύρα. Όταν ακούς τέτοιες ιστορίες τρόμου, αισθάνεσαι τυχερή και παύεις να νιώθεις μόνη στο πρόβλημα σου. Φυσικά έρχεται και μεγάλη απογοήτευση, γιατί αντιλαμβάνεσαι πόσο άσχημα είναι τα πράγματα στους χώρους εργασίας.

Σήμερα εργάζομαι από το σπίτι, με μερική απασχόληση. Θα ήθελα να αισιοδοξήσω πάλι ότι υπάρχουν καλές συνθήκες εργασίας εντός της χώρας και ότι τα χειρότερα είναι πίσω μου. Δεν ξέρω πότε και αν, θα επιστρέψω σε δουλειά γραφείου, αλλά προς το παρόν είμαι σε μια κατάσταση εσωτερικής αναζήτησης και εργασία από τον χώρο μου.

Το πιο σημαντικό, που δεν έκανα όταν έπρεπε, ήταν να μιλήσω για τα προβλήματα ανοιχτά στον υπεύθυνο, να εξηγήσω πόσο με προβληματίζουν κάποια πράγματα και πόσο με δυσκολεύουν στο γραφείο και να απαιτήσω κάποιες αλλαγές για να καλυτερέψω λίγο την καθημερινότητά μου. Δεν μιλάμε ανοιχτά γιατί φοβόμαστε ότι δεν θα ακουστούμε, αλλά τελικά αν δεν μιλήσεις, χάνεις περισσότερα. Αν κάποιος έχει αρχίσει να νιώθει έντονο άγχος ήδη στην εργασία του, να μην διστάσει να απαιτήσει ακόμα και αναρρωτική άνευ αποδοχών αν χρειαστεί, κάτι που επίσης δεν σκέφτηκα να ζητήσω όταν έπρεπε. Μια φίλη που δουλεύει σε μεγάλη εταιρία στο εξωτερικό, που είχε κρίσεις πανικού, πήρε έξι μήνες άδεια. Από την προσωπική μου εμπειρία, χρειάζεται γύρω στους έξι με δώδεκα μήνες για να επανέλθει το σώμα όταν έχει βρεθεί σε κατάσταση τόσο ακραίου άγχους.

Δυστυχώς, από πολλούς ακόμα, η ψυχική νόσος θεωρείτε ιδιορρυθμία του πάσχοντα. Στο εξωτερικό έχει αρχίσει να υπάρχει κάποια αναγνώριση των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και γίνονται κάποιες αλλαγές που στοχεύουν στην καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας. Στην Ελλάδα έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here