2 απαντήσεις στο “Μελαγχολία: Το όνομα της γυναικείας φύσης του Trier”

  1. Skhizein: Κιμωλία σα σκόνη γιατρικού

    […] κάποιοι απειλητικοί πλανήτες (Βλ. Melancholia, Lars Von Trier) όταν συνειδητοποιηθούν, κάνουν την […]

  2. ΔΗΜΗΤΡΗΣ

    Γνωρίζουμε πως η ζωή ως τοιαύτη δεν κομίζει κάποιο συγκεκριμένο νόημα και θα μπορούσαμε να πούμε πως δίχως εμάς ως θεωρούς και ερμηνευτές της δεν είναι πια αληθινή ζωή αλλά ένας καμβάς δίχως τα χρώματα, αδειανός. Κάπως έτσι λοιπόν θα λέγαμε πως είναι και ένα φιλμ το οποίο περιμένει εμάς για να το ερμηνεύσουμε ανάλογα με τις δικές μας εμπειρίες, τα βιώματα, τον τρόπο του αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο αλλά και την παιδεία που έχουμε δεχτεί από αυτόν. Δεν θα μακρηγορήσω, ούτε θα φιλοσοφήσω, εξάλλου αυτό το έχουν κάνει άλλοι, μιλώντας για τις μορφές κατάθλιψης της πρωταγωνίστριας και όλα τα σχετικά, όμως από καρδιάς θα φανερώσω το τι μου αποκάλυψε ο σκηνοθέτης μέσω της ταινίας του. Όσο και να σας φαίνεται περίεργο, δυο, και μόνο δυο είναι οι σκηνές που φανερώνουν το νόημα του φιλμ όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι, η πρώτη σκηνή είναι αυτή που μας δείχνει τον τρόπο που πεθαίνει ο John και η δεύτερη σκηνή βρίσκεται στο τέλος του φιλμ , εκεί όπου η Justine κατασκευάζει την καλύβα για να κρυφτούνε μέσα. Τι μέγιστη ειρωνεία; Λίγο πριν την έσχατη στιγμή, ν’ αυτοκτονεί αυτός που έχει τα πάντα υπό έλεγχο, αυτός που τα ρυθμίζει όλα, αυτός που μια ολάκερη ζωή απέφευγε και χλεύαζε έμμεσα την Justine, αυτός που ως λογικός και υγιής μόνο σαν άρρωστη μπορούσε να την δει. Τι τραγικό; Ν’ αφήνει πίσω του γυναίκα και παιδί απροστάτευτο, μόνο και μόνο γιατί δεν δέχεται να χάσει το παιχνίδι, σκοπός του να κερδίζει, κι όταν θα χάσει, μόνο αυτός θα το αποφασίσει, κανένας άλλος, ούτε η ίδια η μοίρα της ζωής. Και τι δειλία; Δείλιασε να δεχθεί πως η μελαγχολία χτυπάει την πόρτα καθενός, μα καθενός, σε όλη τη γή… Μα οι ταπεινοί είναι πανέτοιμοι να την δεχτούν αγκαλιασμένοι, αγαπημένοι μες στην καλύβα της ζωής… ενώ οι υπερόπτες, αυτό που προτιμούν είναι να κρύβονται, να φεύγουν μακριά, να δίνουν τέλος στη ζωή δίχως να νοιάζονται για ό,τι αφήνουν πίσω, αρκεί που δεν θα ζήσουνε οι ίδιοι τις δύσκολες στιγμές, διότι είναι ακατόρθωτο γι’ ανθρώπους όπως ο John να δεχθούν πως χάνουνε τον έλεγχο, πως δεν μπορούνε να σηκώσουν το φορτίο του διασυρμού, του διασυρμού ότι και αυτοί οι ίδιοι άρχισαν να κατακερματίζονται ψυχολογικά και ότι πλέον είναι πιθανόν να καταντήσουν σαν την Justine, έτσι το αντιλαμβάνονται, ωσάν κατάντια. Μα η Justine! Συνηθισμένη από τα χτυπήματα της ζωής, βρίσκει τη δύναμη, στην πιο δύσκολη στιγμή, στην έσχατη στιγμή, να περιθάλψει αδερφή και ανιψιό, να ενθαρρύνει αδερφή και ανιψιό, να φτιάξει καταφύγιο και να αγκαλιάσει αδερφή και ανιψιό, κι αυτό συμβαίνει διότι πλέον όλα αυτά της είναι οικεία, για πρώτη φορά οι γύρω της βρίσκονται στον δικό της κόσμο, τον κόσμο που είναι έτοιμος να γκρεμιστεί, τον κόσμο που απειλείται με κατάρρευση, τον κόσμο που κινδυνεύει να κατακερματιστεί και να αφανισθεί απ την κατάθλιψη, από τον πλανήτη μελαγχολία. Έτσι η Justine, τρέχει, τρέχει να βοηθήσει, να ενθαρρύνει, να δώσει ελπίδα, αγάπη και στοργή.

Απαντήστε

Ο Ναρκισσισμός

Από τη Μαρία Μπάδα Ο Ναρκισσισμός ως έννοια προερχόμενη από...

Εξάρτηση, συνεξάρτηση

Συγγραφέας: Πία Μέλοντι Ένας εξαιρετικός οδηγός για τη συνεξάρτηση. Αυτή...

Οι Έλληνες παίρνουν τα λιγότερα αντικαταθλιπτικά σε σχέση με τους Ευρωπαίους

Ένας μεγάλος αριθμός Ευρωπαίων καταφεύγει στα αντικαταθλιπτικά φάρμακα για να...

Close