Ψυχίατρος: Για την πλειοψηφία είναι ένας ιατρός που ασχολείται με περιστατικά ψυχικής νόσου που χρειάζονται φαρμακευτική αγωγή. Για τους γνώστες είναι απλώς ένας ιατρός που με βάση την ιατρική του ειδικότητα μπορεί να θεραπεύσει άτομα που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές αλλά και να συμβουλεύσει αρχικά ως ιατρός, αλλά και Ψυχοθεραπευτικά (εάν έχει εκπαιδευθεί σε Ψυχοθεραπευτικές τεχνικές) οποιονδήποτε που περνά μία  δύσκολη φάση στη ζωή του, το γάμο του κλπ.

Ψυχολόγος: Για τους περισσότερους είναι ένας ειδικός που μπορεί να αντιμετωπίσει ήπιες μέχρι και λίγο πιο σοβαρές ψυχικές διαταραχές, ενώ για κάποιους άλλους είναι ακριβώς το ίδιο με τον Ψυχίατρο. Η Ψυχολογία ως επιστήμη,  ερευνά τις ψυχικές λειτουργίες, και τον  τον ανθρώπινο ψυχισμό. Στόχος της είναι  να ερευνήσει και να κατανοήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά και τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου εντός της κοινωνίας σε όλες της τις εκφάνσεις. Επίσης όπως και ο Ψυχίατρος (εάν έχει εκπαιδευθεί σε Ψυχοθεραπευτικές Τεχνικές) μπορεί να συμβουλεύσει ανθρώπους που περνάνε δυσκολίες στην προσωπική  τoυς ζωή, στο γάμο τους, στην εργασία τους  κλπ.

Ο Ψυχίατρος και ο Ψυχολόγος είναι ειδικοί ψυχικής υγείας με έναν κοινό σκοπό. Την πρόληψη, τη σωστή διαχείριση και θεραπεία των ψυχικών διαταραχών.

Όμως ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ των Ψυχολόγων και των Ψυχιάτρων;

Οι Ψυχίατροι και οι Ψυχολόγοι συχνά συνεργάζονται  για περιστατικά με στόχο τη καλύτερη δυνατή διαχείριση των ασθενών. Παρόλα αυτά υπάρχουν βασικές διαφορές μεταξύ των επαγγελματιών ψυχικής υγείας.

Διαφορές στην εκπαίδευση

Στο κομμάτι της εκπαίδευσης οι διαφορές είναι σημαντικές. Η ψυχιατρική είναι η ιατρική ειδικότητα που ασχολείται με τις ψυχικές διαταραχές και συγκεκριμένα με τη μελέτη, τη διάγνωση, τη θεραπεία και την πρόληψη τους. Μελετά το συναίσθημα, τη συμπεριφορά, τη διανόηση και την αντίληψη και πως αυτά μπορούν να διαταραχθούν.  Οι Ψυχίατροι είναι ιατροί και έχουν εκπαιδευτεί 6 έτη στην γενική ιατρική, ενώ κάνουν και επιπλέον 5 χρόνια ειδίκευση στην ψυχιατρική. Από τη στιγμή που είναι γιατροί γνωρίζουν το ανθρώπινο σώμα και τις λειτουργίες του. Κατά τη διάρκεια της ειδικότητας τους, εκπαιδεύονται εκτεταμένα στην ψυχοφαρμακολογία αλλά και σε τεχνικές υποστηρικτικής θεραπείας. Αυτό γίνεται αποκτώντας εμπειρία σε ψυχιατρικά περιστατικά, εργαζόμενοι σε Ψυχιατρικά Τμήματα Νοσοκομείων, όπου εκεί μπορεί να κληθούν να διαχειριστούν διάφορους ασθενείς, κυρίως ενήλικες, με σοβαρές ή όχι  ψυχικές νόσους. Εάν είναι Παιδοψυχίατροι αντίστοιχα σε παιδιά.  Μετά από αυτά σχεδόν όλοι οι νέοι Ψυχίατροι εξελίσουν την εκπαίδευσή τους σε ψυχοθεραπευτικές τεχνικές για 2-5 έτη όπως Γνωσιακή, Συμπεριφορική, Κλασσική ψυχανάλυση κλπ.

Η Ψυχολογία είναι η επιστήμη η οποία μελετά την ανθρώπινη δραστηριότητα, τις διανοητικές λειτουργίες και συμπεριφορές. Οι ψυχολόγοι είναι ειδικοί στην παροχή ψυχοκοινωνικής θεραπείας και επικεντρώνονται στο μυαλό και τα συναισθήματα του ατόμου. Αφού τελειώσουν κάποιο τμήμα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου 4 ετές που μπορεί να επιλέξουν, θα πρέπει να κάνουν επιπλέον 2-4  χρόνια σπουδές σε μεθόδους ψυχοθεραπείας, σε τεχνικές που αφορούν την επίλυση προβλημάτων, όπως Γνωσιακή, Συμπεριφορική, Κλασσική Ψυχανάλυση κλπ.

‘Επειτα, αναλόγως τη χώρα που θα επιλέξουν να εργαστούν, κάποιες, προκειμένου να δώσουν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος έχουν σαν βασική προϋπόθεση την ολοκλήρωση μονοετούς ή διετούς πρακτικής άσκησης με επίβλεψη. Στην Ελλάδα το πτυχίο Ψυχολογίας και μόνο επιτρέπει σε έναν Ψυχολόγο να βγάλει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.

Διαφορές στη θεραπεία

Οι Ψυχίατροι είναι εκπαιδευμένοι ιατροί και μπορούν να συνταγογραφήσουν φάρμακα. Καταναλώνουν λοιπόν αρκετό χρόνο με τους ασθενείς τους για τη διαχείριση της φαρμακευτικής τους αγωγής, ως μέσο θεραπείας. Επιπλέον, από τη στιγμή που είναι ιατροί μπορούν να διαπιστώσουν αν μια διαταραχή έχει και οργανική αιτία. Είναι γεγονός ότι έως και πριν λίγα έτη αρκετοί Ψυχίατροι χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά τη φαρμακευτική αγωγή ως μέσο θεραπείας, όμως πλέον υπάρχουν πολλοί  που χρησιμοποιούν παράλληλα και την ψυχοθεραπεία ή ακόμα και μόνο την ψυχοθεραπεία εκεί που κρίνουν πως δεν είναι αναγκαία κάποια φαρμακευτική αγωγή.

Αντίθετα οι Ψυχολόγοι επικεντρώνονται στην ψυχολογική υποστήριξη και όσοι είναι εκπαιδευμένοι σε μορφή ψυχοθεραπείας προσπαθούν να βοηθήσουν τους πελάτες τους  με την ανάλογη  προσέγγιση. Επιπλέον, είναι ιδανικοί στο να κάνουν τεστ στον πελάτη τους προκειμένου να διαπιστώσουν αν είναι στον σωστό δρόμο αναφορικά με την θεραπεία του. Δεν μπορούν όλοι οι Ψυχολόγοι να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση των ψυχικών διαταραχών, αλλά περισσότερο όσοι είναι Κλινικοί Ψυχολόγοι, οι οποίοι έχουν λάβει μια πιο εξειδικευμένη εκπαίδευση πάνω στις ψυχικές διαταραχές.

Ψυχιατρική & Ψυχολογία στην πράξη

Σε περιπτώσεις ασθενών ο Ψυχίατρος μπορεί να συνταγογραφήσει τα ενδεδειγμένα φάρμακα για την κατάσταση του ασθενή και παράλληλα μπορεί να συνεργαστεί με έναν Ψυχολόγο για  να αναλάβει την  Ψυχοθεραπευτική  του προσέγγιση. Όπως και ο Ψυχολόγος μπορεί να παραπέμψει τον θεραπευόμενο σε έναν Ψυχίατρο στην περίπτωση που κρίνει ότι χρειάζεται ενίσχυση με φαρμακευτική αγωγή κατά τη θεραπεία. Επομένως, όπως γίνεται κατανοητό, Ψυχίατρος και Ψυχολόγος μπορούν να λειτουργήσουν μεμονωμένα αλλά και παράλληλα για το καλό του ασθενή, ενώ πολλές φορές σε περιπτώσεις ασθενών ο ένας μπορεί να συμπληρώσει τον άλλον.

Πως θα καταλάβετε αν χρειάζεστε Ψυχολόγο ή Ψυχίατρο για τη δική σας περίπτωση

Αν η ένταση της ψυχικής διαταραχής είναι τέτοια που διαταράσσονται βασικές βιολογικές λειτουργίες, όπως π.χ. ο ύπνος, είτε η όρεξη του φαγητού, ή υπάρχουν σωματικά ενοχλήματα αγνώστου προέλευσης, διαταραχές της σκέψης, μνήμης και αντίληψης ή και μελαγχολία  τότε ο Ψυχίατρος είναι απαραίτητος και αρμόδιος, για να κάνει διάγνωση της όποιας διαταραχής. Από εκεί θα κριθεί εάν θα συνταγογραφήσει την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή ή αν θα χρειαστεί ψυχοθεραπεία και ποια.

Πρέπει να υπογραμμιστεί πως μπορεί να υπάρξουν φορές που δεν είναι ξεκάθαρο το τι αντιμετωπίζει ένα άτομο. Για παράδειγμα ένα περιστατικό φαινομενικά κατάθλιψης μπορεί να οφείλεται σε κάποια άλλη οργανική διαταραχή όπως καρκίνο, υπερθυρεοειδισμός κλπ. Αυτός που είναι εκπαιδευμένος να διαχωρίσει αυτά τα υποκειμενικά στοιχεία που αφορούν το σώμα ενός ανθρώπου είναι ο Ψυχίατρος.

Αν κάποιος επιθυμεί να ξεκινήσει ψυχολογική υποστήριξη, προκειμένου να διαχειριστεί κάποιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει και να διαπιστώσει τι είναι αυτό που ίσως το δημιουργεί, ο Ψυχολόγος είναι αυτός που μπορεί να τον βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Καταστάσεις που σίγουρα χρειάζονται μια επίσκεψη στο γραφείο του Ψυχολόγου είναι το άγχος για κοινωνικό-οικογενειακά προβλήματα και ως ένα βαθμό η ήπια κατάθλιψη που δεν χρειάζεται φάρμακα. Η ψυχοθεραπεία αν και ακούγεται μια απλή διαδικασία, καθώς δεν περιλαμβάνει φάρμακα, στην πραγματικότητα δεν είναι καθώς μόνο ειδικά εκπαιδευμένοι επιστήμονες μπορούν να την παρέχουν. Για αυτό και χρειάζεται υπομονή, θέληση και καλή διάθεση.

Τέλος, αν δεν μπορείτε να ξεκαθαρίσετε μέσα σας τι είναι ακριβώς αυτό που σας εμποδίζει να είστε ψυχικά υγιής και δεν είστε σε θέση να διαλέξετε ή τη μία ή την άλλη ειδικότητα τότε μπορείτε να επισκεφθείτε έναν χώρο στον οποίο να υπάρχουν και οι δύο.

Πηγή: Melapus

The post Ψυχίατρος ή Ψυχολόγος; Ποιον να επιλέξω για την περίπτωσή μου; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Πρώτη φορά σε ψυχολόγο. Το πρώτο ραντεβού στον ψυχολόγο συχνά δημιουργεί ερωτήματα και ανησυχίες. Σε αυτό το βίντεο θα περιγράψουμε με απλά λόγια και μέσω animation ποια είναι τα σημάδια που δείχνουν ότι ήρθε η ώρα να επισκεφτείς ψυχολόγο και τι συμβαίνει στην πρώτη συνέδρια. Επίσης θα δούμε την διαφορά ψυχολόγου με ψυχίατρο και θα δώσουμε μερικές συμβουλές που θα βοηθήσουν στην ψυχοθεραπεία!

Ένα βίντεο από τα Μαθήματα Ζωής

Διάρκεια: 3′ 36”

The post Πρώτη φορά σε ψυχολόγο. Πως είναι το πρώτο ραντεβού; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Επιμέλεια – Μετάφραση: Ρεβέκκα Τσοχαντάρη, MSc Ψυχολογία

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των ανθρώπων είναι ότι είμαστε υπερβολικά καλοί στο να μην σταματάμε. Είμαστε ειδικοί στο να παραδινόμαστε στις απαιτήσεις της ζωής, ν’ ανταποκρινόμαστε σε όλα αυτά που μας ζητούνται και να εκτελούμε πιστά όλες τις προτεραιότητες που οι άλλοι μας ορίζουν. Είμαστε πάντα παρόντες ως εξαίρετα αγόρια ή κορίτσια – και φέρνουμε σε βόλτα αυτό το μαγικό κατόρθωμα για δεκαετίες, χωρίς την παραμικρή ενόχληση ή την παραμικρή ρωγμή στην προσωπικότητά μας.

Μέχρι που ξαφνικά μια μέρα, προς έκπληξη όλων γύρω μας, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μας, σπάμε. Δεν μπορούμε να σηκωθούμε από το κρεβάτι. Πέφτουμε σε βαριά κατάθλιψη. Αναπτύσσουμε αφόρητο κοινωνικό άγχος. Δεν τρώμε. Μιλάμε ακατάπαυστα χωρίς νόημα. Χάνουμε τον έλεγχο κάποιου μέρους του σώματός μας. Νιώθουμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι που είναι εντελώς εκτός εαυτού. Γινόμαστε παρανοϊκοί για κάποιο θέμα. Δεν θέλουμε πια ν’ ακολουθήσουμε τους όρους μιας σχέσης, ξεκινούμε εξωσυζυγική σχέση, εντατικοποιούμε τους τσακωμούς, και γενικότερα ταράζουμε την καθημερινότητα με όποιο τρόπο μπορούμε.

Μια ψυχική κατάρρευση, είναι εξαιρετικά ενοχλητική για όλους, κι έτσι, υπάρχει μια έντονη προσπάθεια να θεραπεύσουμε τα συμπτώματα το συντομότερο, να τα εξαφανίσουμε και έτσι να συνεχίσουμε με την καθημερινότητά μας όπως πριν.

Μια τέτοια αντιμετώπιση όμως, δείχνει ότι μάλλον δεν έχουμε καταλάβει τι έχει συμβεί. Μια κατάρρευση δεν είναι απλά μια ένδειξη προσωρινής τρέλας ή δυσλειτουργίας, αλλά μια πραγματική – αν και άκρως άναρθρη – έκκληση για ψυχική υγεία. Είναι μια προσπάθεια ενός μέρους του μυαλού μας, να παρασύρει ένα άλλο μέρος, προς την ανάπτυξη και την κατανόηση την οποία αρνούνταν να κάνει μέχρι τώρα. Αν το δούμε ως παράδοξο, είναι μια προσπάθεια να ξεκινήσει μια διαδικασία ανάρρωσης, μέσα από μια ασθένεια.

Κι έτσι, ο κίνδυνος στο να βλέπουμε μια κατάρρευση μόνο μέσα από μια ιατρική ματιά και να προσπαθούμε να την θεραπεύσουμε άμεσα, είναι ότι μπορεί να χάσουμε ένα μεγάλο μάθημα που είναι ενσωματωμένο μέσα στην ασθένειά μας. Μια κατάρρευση δεν είναι μόνο πόνος, αν και είναι και αυτό φυσικά, αλλά και μια μεγάλη ευκαιρία μάθησης.

Ο λόγος που καταρρέουμε, είναι γιατί τα προηγούμενα χρόνια δεν ήμασταν αρκετά ‘ελαστικοί’. Υπήρχαν πράγματα που παραμερίζαμε στην άκρη του μυαλού μας, μηνύματα που έπρεπε να προσέξουμε, συναισθηματική μάθηση και επικοινωνία που δεν κάναμε – και τώρα, ο συναισθηματικός μας εαυτός, έχοντας περιμένει υπομονετικά για τόσο καιρό, προσπαθεί να ακουστεί με τον μόνο τρόπο που ξέρει. Είναι σε απόγνωση – και θα πρέπει να τον καταλάβουμε και να συμμεριστούμε την σιωπηλή οργή του. Το πιο σημαντικό μήνυμα μιας κατάρρευσης, είναι ότι δεν πρέπει να συνεχίσουμε όπως πριν – ότι τα πράγματα πρέπει ν’ αλλάξουν ή αλλιώς (και αυτό είναι τρομαχτικό όταν το αναγνωρίζουμε), μπορεί να είναι προτιμότερος ο θάνατος.

Γιατί, όμως, δεν μπορούμε ν’ ακούσουμε τις συναισθηματικής μας ανάγκες νωρίτερα με μεγαλύτερη ηρεμία και ν’ αποφύγουμε το μελόδραμα μιας κατάρρευσης; Διότι, η συνείδηση μας είναι από φύση της τεμπέλα και δυσκολεύεται να διακρίνει τέτοια μηνύματα μέχρι να έρθει η βαρβαρότητα της κατάρρευσης. Για χρόνια, δεν ακούει κάποια στεναχώρια, αποφεύγει ν’ αντιμετωπίσει μια δυσλειτουργία σε μια σχέση ή απορρίπτει κάποιες επιθυμίες.

Θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε την κατάρρευση με μια επανάσταση. Για πολλά χρόνια, ο λαός πιέζει τους κυβερνώντες να ακούσουν τα αιτήματα του και να κάνουν τις απαραίτητες αλλαγές. Για χρόνια, οι κυβερνώντες κάνουν υποτυπώδης κινήσεις, αλλά βασικά δεν ακούνε – μέχρι μια μέρα, ο κόσμος δεν αντέχει άλλο, μπαίνει στο παλάτι, καταστρέφει όλα τα υπάρχοντα και πυροβολεί στην τύχη, αθώους και ενόχους.

Συνήθως οι επαναστάσεις δεν έχουν καλό τέλος. Τα πραγματικά προβλήματα και οι ανάγκες του κόσμου δεν λύνονται, ούτε καν ανακαλύπτονται. Γίνεται ένας εμφύλιος πόλεμος – καμιά φορά κυριολεκτικά, αυτοκτονία. Το ίδιο ισχύει και στην κατάρρευση.

Ένας καλός θεραπευτής, προσπαθεί να ακούσει τα μηνύματα μιας κατάρρευσης, παρά να σιωπήσει την ασθένεια. Συνήθως ανακαλύπτουμε, μέσα από τις ιδιαιτερότητες της, μια έκκληση για περισσότερο προσωπικό χρόνο, μια πιο στενή σχέση με τον άλλον, έναν πιο ειλικρινή και ολοκληρωμένο τρόπο ύπαρξης, μια αποδοχή ως προς το ποιοι είμαστε σεξουαλικά. Γι’ αυτό το λόγο, ξεκινάμε να πίνουμε, βάζουμε τον εαυτό μας σε απομόνωση, γινόμαστε άκρως παρανοϊκοί ή μανιακά σαγηνευτικοί.

Μια κρίση όμως, δείχνει όρεξη για ανάπτυξη, η οποία δεν έχει βρει άλλο τρόπο να εκφραστεί.

Πολλοί άνθρωποι, μετά από κάποιους τρομαχτικούς μήνες ή και κάποιων χρόνων λένε: «Δεν ξέρω αν θα είχα γίνει καλά, αν δεν είχα αρρωστήσει».

Κατά την διάρκεια μιας κατάρρευσης, συχνά αναρωτιόμαστε αν έχουμε τρελαθεί. Όμως, δεν έχουμε. Σίγουρα συμπεριφερόμαστε πολύ περίεργα, αλλά κάτω από την επιφάνεια, είμαστε σε μια κρυφή, αλλά πολύ λογική αναζήτηση για υγεία. Δεν έχουμε αρρωστήσει· ήμασταν ήδη άρρωστοι. Η κρίση, αν καταφέρουμε να την ξεπεράσουμε, είναι η προσπάθεια να ξεφύγουμε από ένα τοξικό status quo, μια επίμονη έκκληση να ξαναχτίσουμε τις ζωές μας πάνω σε μια πιο αυθεντική και ειλικρινή βάση.

Πηγή: www.thebookoflife.org 

The post Τι μπορούμε να μάθουμε από την ψυχική κατάρρευση appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο

Πολύ συχνά οι πατέρες της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας στην Ελλάδα χρησιμοποιούν την έκφραση «Παιδί μου, κάνε μια προσευχή και ο Θεός θα σε ακούσει και θα σε βοηθήσει» ώστε να ενισχύσουν τους πιστούς τους και τους ανθρώπους που προσέρχονται στους ναούς, να αντιμετωπίσουν την αγωνία της καθημερινότητας καθώς και σοβαρά προβλήματα που τους επιφυλάσσει η ζωή. Έτσι, η προσευχή χρησιμοποιείται σαν ένα ανώτερο πνευματικό «εργαλείο» για να φέρει την ελπίδα και τη χαρά πως τα πράγματα θα αλλάξουν.

Αυτή η πρακτική όμως, δεν ασκείται μόνο από τους χριστιανούς ορθόδοξους Πατέρες. Κάθε θρησκεία και λατρευτική πίστη, από τις περισσότερο διαδεδομένες μέχρι και τις πιο πρωτόγονες, έχουν ως θεμέλιο άξονα την προσευχή. Μια προσευχή που μπορεί να γίνει είτε κάτω από μια τυπική διαδικασία και έχει αρχή κορύφωση και τέλος είτε μια πιο ελεύθερη προσέγγιση κάτι σαν διάλογος – επαφή μεταξύ του προσώπου που προσεύχεται με το θεό ή με το Θεό. Με το σκεπτικό αυτό η προσευχή χτίζει τις σχέσεις θεού – ανθρώπου, προσδιορίζει το θεό και αποτελεί ένα όπλο για να ξεπεραστούν οι πειρασμοί.

Μεταξύ άλλων, στο πλαίσιο των «πειρασμών» ανήκουν και τα θέματα της υγείας. Η διαταραχή της υγείας με μια αρρώστια αποτελεί σύμφωνα με τις διδαχές των θρησκειών μια πρόκληση, ένα μάθημα, μια τιμωρία για τον άνθρωπο που την παθαίνει, ενώ με τη βοήθεια της προσευχής επέρχεται ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Όπως φαίνεται, η προσευχή και η άσκηση της ιατρικής εμπλέκονται πολύ συχνά για την αποκατάσταση της υγείας του ασθενούς. Με το άρθρο στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό Journal of the American Medical Association (JAMA) «μπορούν οι ιατροί να συστήνουν στους ασθενείς τους να προσεύχονται με σκοπό μια καλύτερη υγεία;» (Marwick, 1995) ξεκίνησε μια αναζήτηση με άγνωστο προορισμό. Η προσευχή, ως διαδικασία πίστης και λατρείας μιας ανώτερης οντότητας, επιτελεί μια ανώτερη λειτουργία ή έχει μονάχα μια θετική επίδραση μέσω της αυθυποβολής που ασκεί ο ίδιος ο άνθρωπος στον εαυτό του; Από τότε και μέχρι σήμερα, η επιστήμη θέτει την προσευχή σα μια άλλη πιθανή θεραπευτική μέθοδο θεραπείας. Άραγε ισχύει αυτή η άποψη;

Πολλές έρευνες και κλινικές μελέτες έχουν διεξαχθεί για να αξιολογηθεί η αξία της προσευχής στη ζωή, και πιο συγκεκριμένα, στην υγεία του ανθρώπου. Τα αποτελέσματα… αντικρουόμενα. Από πολύ νωρίς έχει συσχετιστεί η ωφελιμότητα της αυτο-προσευχής (το ίδιο άτομο προσεύχεται για τον εαυτό του) με έμμεσους και βιολογικούς παράγοντες ή μηχανισμούς. Φαίνεται πως η ευεργετική της επίδραση οφείλεται (1) σε μια συμπεριφορά βασισμένη σε έναν υγιεινό τρόπο ζωής, (2) στην ενισχυμένη κοινωνική στήριξη, (3) στην ελάττωση του άγχους, (4) αλλά και στην ψυχοδυναμική της πίστης (Levin & Vanderpool, 1989; Strawbridge et al., 1997).

Από την άλλη, έχει γνωστοποιηθεί πως όταν το ίδιο το άτομο προσεύχεται ή γνωρίζει ότι κάποιος προσεύχεται για αυτόν αυτόματα διεγείρεται το ανοσοενδοκρινολογικό του σύστημα.

Τόσο η ψυχοφυσιολογία όσο και η ψυχοανοσολογία (δηλαδή η μελέτη της αλληλεπίδρασης μεταξύ των ψυχολογικών διεργασιών και του νευρικού και ανοσοποιητικού συστήματος του ανθρώπινου σώματος) έχουν αποδείξει την επίδραση των συναισθημάτων και των συγκινήσεων επάνω στην λειτουργία του οργανισμού (Ader, Felten, & Cohen, 1991). Με το σκεπτικό αυτό, για να ξεπεράσουν οι επιστήμονες τα τεχνικά «προβλήματα» που προκύπτουν από την αυτο-προσευχή, με σκοπό να αυξήσουν την αντικειμενικότητα των αποτελεσμάτων τους, ξεκίνησαν να μελετούν, ιδιαίτερα μετά το 2000, την επιρροή που έχει η προσευχή στην υγεία με τη διαδικασία της μεσολαβητικής προσευχής, όταν δηλαδή οι προσευχές ενός προσώπου γίνονται για λογαριασμό ενός άλλου ατόμου, σε διπλές τυφλές μελέτες. Μια ομάδα ανθρώπων δέχονται την προσευχή από άλλους, ενώ σε μια δεύτερη ομάδα δε γίνεται η «υπηρεσία» της προσευχής. Ούτε οι ασθενείς ούτε και οι γιατροί ή οι διαχειριστές της μελέτης συνήθως γνωρίζουν ποιος είναι σε ποια ομάδα. Οι άνθρωποι που κάνουν την προσευχή, οι μεσολαβητές, προσλαμβάνονται σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο και προσεύχονται για τους ανθρώπους που είναι στη μελέτη από μερικές έως πολλές φορές.

Μια τέτοια μελέτη διενεργήθηκε από την Mayo Clinic σε 799 ασθενείς που βρίσκονταν σε  στεφανιαία μονάδα εντατικής θεραπείας (Aviles et al., 2001). Κατά την έξοδο τους οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε ομάδες που δέχονταν ή δε δέχονταν προσευχή. Η προσευχή διεξήχθη από πέντε άτομα ανά ασθενή, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα για 26 εβδομάδες. Το αποτέλεσμα έδειξε πως δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων και άρα ότι η μεσολαβητική προσευχή δεν επηρεάζει τη συγκεκριμένη μελέτη. Σε αντίθετα αποτελέσματα κατέληξε μελέτη που δημοσιεύτηκε την ίδια χρονιά που πραγματοποιήθηκε σε 3393 ασθενείς που είχαν μικροβιαιμία (παρουσία μικροοργανισμών στο αίμα, η οποία ανιχνεύεται με την καλλιέργεια του αίματος) (Leibovici, 2001). Ο συγκεκριμένος ερευνητής διαπίστωσε ότι τα άτομα της ομάδας για τα οποία υπήρχε μεσολαβητική προσευχή είχαν την τάση να παραμείνουν στο νοσοκομείο για λιγότερο χρόνο καθώς και ότι ο πυρετός που είχαν εξαιτίας της μικροβιαιμίας είχε μικρότερη διάρκεια σε σχέση με την άλλη ομάδα. Ξεδιπλώνοντας τα θετικά ευρήματα της προσευχής, μια ενδιαφέρουσα μελέτη παρουσιάστηκε το 2006 με αντικείμενα μελέτης τους γαλάγους (μικρά, νυκτόβια πρωτεύοντα ζώα που ενδημούν στην Αφρική) (Lesniak, 2006). Συγκεκριμένα, 22 γαλάγοι (Otolemur garnettii) με τραύματα που προέκυψαν από συμπεριφορές χρόνιου αυτοτραυματισμού, τυχαιοποιήθηκαν σε ομάδες που δέχονταν ή δε δέχονταν προσευχή. Η προσευχή διήρκησε 4 εβδομάδες. Και οι δύο ομάδες λάμβαναν επιπλέον L-τρυπτοφάνη (απαραίτητο αμινοξύ για την παραγωγή διάφορων πρωτεϊνών από το σώμα). Στα συμπεράσματα βρέθηκε ότι τα ζώα που ήταν στην ομάδα της προσευχής είχαν μεγαλύτερη μείωση του μεγέθους της πληγής και μια μεγαλύτερη βελτίωση σε αιματολογικές παραμέτρους από τα ζώα ελέγχου. Αυτή η μελέτη είναι σημαντική, διότι διεξήχθη σε μη ανθρώπινα είδη. Ως εκ τούτου, η πιθανότητα ενός φαινομένου placebo καταργείται. Τέλος, μια πρόσφατη μετα-ανάλυση (στατιστική επεξεργασία διεθνώς αναγνωρισμένη ως το υψηλότερο πρότυπο της τεκμηριωμένη ιατρικής – evidence-based medicine) 10 προοπτικών τυχαιοποιημένων μελετών σχετικά με την προσευχή περιελάμβανε πάνω από 7.000 ασθενείς (Roberts et al., 2010). Μερικές από αυτές τις μελέτες έδειξαν ότι η μεσολαβητική προσευχή έχει όφελος, ενώ άλλες πως δεν είχε κάποιο αποτέλεσμα. Το συμπέρασμα των συγγραφέων ήταν ότι δεν υπάρχει κάποια αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι η προσευχή μειώνει τις χειρουργικές επιπλοκές ή ότι βελτιώνει τα ποσοστά θνησιμότητας.

Όλες οι μελέτες και κυρίως αυτές που αμφισβητούν την δύναμη της προσευχής μετά τη δημοσίευση τους δέχονται πολλαπλές κριτικές τόσο στο σχεδιασμό τους όσο και στα αποτελέσματα που παραθέτουν. Και είναι λογικό αυτό, αν σκεφτεί κανείς ότι η έννοια της προσευχής, και συνεπώς της πίστης, είναι μια απόλυτα προσωπική διαδικασία και δε μπορεί να μετρηθεί (βάση της γνώσης που έχουμε σήμερα) η ένταση της, ο προορισμός της και το περιεχόμενο που της δίνουμε κάθε φορά. Οι ερμηνείες που μπορούν να δοθούν είναι αμέτρητες και μέχρι τώρα η επιστήμη δε δύναται να δώσει μια και μοναδική απάντηση για τη δύναμη και το ρόλο που έχει η προσευχή στη ζωή του ανθρώπου. Γιατί πριν απαντηθεί οριστικά αυτό το ερώτημα πρέπει να δοθούν άλλες απαντήσεις για τη σχέση θεού – ανθρώπου. Έτσι λοιπόν, μέχρι να γίνει αυτό η επιστημονική βάση για την προσευχή δεν είναι σταθερή.

Αυτό που μπορούμε να έχουμε ως τώρα για μια πιθανή απόδειξη είναι μονάχα παραδείγματα ότι η προσευχή κάπως με κάποιο τρόπο βοηθά. Μια βοήθεια που δε σχετίζεται με θρησκείες (Helming, 2011), αλλά ούτε και με τη βαρύτητα της ασθένειας (Helming, 2011; Johnson et al., 2009; Shinoura et al., 2010). Βέβαια, η αναζήτηση της αλήθειας ποτέ δεν πρέπει να σταματά σε οποιοδήποτε ζήτημα. Μέχρι τότε όμως, η προσευχή φανερώνει –από οποιαδήποτε οπτική και αν το εξετάσει κάποιος– πως έχει θετική επίδραση στην υγεία του ανθρώπου. Και αν όχι θετική, τουλάχιστον δεν τον επηρεάζει αρνητικά.

Για αυτό, την επόμενη φορά που κάποιος νιώσει την ανάγκη να προσευχηθεί στο θεό του, ας το κάνει με απελευθερωμένη τη λογική του. Έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει πλούσια γνώση για τη συγκεκριμένη διαδικασία, αφού και η επιστήμη δε γνωρίζει!

Διαβάστε επίσης:
Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος…

Αναφορές:
Ader, R., Felten, D. L., & Cohen, N. (1991). Psychoneuroimmunology. San Diego: Academic Press.

Aviles, J. M., Whelan, S. E., Hernke, D. A., Williams, B. A., Kenny, K. E., O’Fallon, W. M., & Kopecky, S. L. (2001). Intercessory prayer and cardiovascular disease progression in a coronary care unit population: a randomized controlled trial. Mayo Clinic Proceedings. Mayo Clinic, 76(12), 1192–1198. doi:10.4065/76.12.1192

Helming, M. B. (2011). Healing through prayer: a qualitative study. Holistic Nursing Practice, 25(1), 33–44. doi:10.1097/HNP.0b013e3181fe2697

Johnson, M. E., Dose, A. M., Pipe, T. B., Petersen, W. O., Huschka, M., Gallenberg, M. M., Peethambaram, P., et al. (2009). Centering prayer for women receiving chemotherapy for recurrent ovarian cancer: a pilot study. Oncology Nursing Forum, 36(4), 421–428. doi:10.1188/09.ONF.421-428

Leibovici, L. (2001). Effects of remote, retroactive intercessory prayer on outcomes in patients with bloodstream infection: randomised controlled trial. BMJ (Clinical Research Ed.), 323(7327), 1450–1451.

Lesniak, K. T. (2006). The effect of intercessory prayer on wound healing in nonhuman primates. Alternative Therapies in Health and Medicine, 12(6), 42–48.

Levin, J. S., & Vanderpool, H. Y. (1989). Is religion therapeutically significant for hypertension? Social Science & Medicine (1982), 29(1), 69–78.

Marwick, C. (1995). Should physicians prescribe prayer for health? Spiritual aspects of well-being considered. JAMA: The Journal of the American Medical Association, 273(20), 1561–1562.

Roberts, L., Ahmed, I., Hall, S., & Davison, A. (2010). Intercessory prayer for the alleviation of ill health. The Cochrane Library. John Wiley & Sons, Ltd.
Retrieved from http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/14651858.CD000368.pub3/abstract

Shinoura, N., Onodera, T., Kurokawa, K., Tsukada, M., Yamada, R., Tabei, Y., Koizumi, T., et al. (2010). Damage of left temporal lobe resulting in conversion of speech to Sutra, a Buddhist prayer stored in the right hemisphere. Neurocase, 16(4), 317–320. doi:10.1080/13554790903559689

Strawbridge, W. J., Cohen, R. D., Shema, S. J., & Kaplan, G. A. (1997). Frequent attendance at religious services and mortality over 28 years. American Journal of Public Health, 87(6), 957–961.

The post Προσευχή: μια ανώτερη διαδικασία ή ένα αντικειμενικό εργαλείο για την ενίσχυση της υγείας μας; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τη Γεωργία Χριστίνα Κανελλοπούλου, Ψυχολόγο – Οικογενειακή Σύμβουλο

Μας έχει περικυκλώσει ένα κύμα επινοημένων ψυχικών διαταραχών. Από πού όμως  προέρχεται αυτό; Ολοένα και περισσότεροι ενήλικες και παιδιά πέφτουν στην παγίδα να χαρακτηριστούν ψυχικά ασθενείς και να θυσιαστούν στο βωμό του χρήματος και των ψυχοφαρμακευτικών εταιρειών.

Όσο και αν έχει μεγαλώσει η βιομηχανία χορήγησης ψυχοφαρμάκων, οι ψυχίατροι σε συνεργασία με φαρμακοβιομηχανίες δουλεύουν σκληρά για να επινοήσουν ακόμη περισσότερες ψυχικές διαταραχές και να διευρύνουν  την αγορά τους. Οι ψυχίατροι ανά τον κόσμο βλέπουν το άτομο ως πελάτη. Κάνουν τον κόσμο να ανησυχεί για ασήμαντα προβλήματα και για χαρακτηριστικά του εαυτού που είναι φυσιολογικά. Για παράδειγμα αν ένα άτομο είναι υπερβολικά ντροπαλό το κατατάσσουν κατευθείαν στη κατηγορία των κοινωνικά φοβικών. Ακόμη και για κάποιες περιστασιακές καταστάσεις, όπως επιλόχεια κατάθλιψη ή μελαγχολία που χρήζουν βοήθειας και υποστήριξης του ατόμου, οι ψυχίατροι  χορηγούν πάντα ως εύκολη λύση ένα ψυχοφάρμακο.

Kανείς, όμως από τους ψυχιάτρους δεν ομολογεί με την σειρά του πόσο επικίνδυνα είναι τα ψυχοφάρμακα και τι παρενέργειες μπορούν να προκαλέσουν τόσο στη  σωματική υγεία του ατόμου όσο και στη προσωπική και κοινωνική του ζωή (αιτία πολλών εγκλημάτων).

Ο εθισμός στα ψυχοφάρμακα είναι τεράστιος και όσο πιο πολύ διάστημα τα παίρνει  το άτομο τόσο πιο πολύ εθίζεται στον παντοτινό ρόλο του “ασθενούς”.

Τι πρέπει όμως να γίνει για να μειωθεί και ίσως να εξαλειφθεί αυτό το φαινόμενο της εμπορευματοποίησης των ψυχικών ασθενειών; Σίγουρα ένα πρώτο βήμα είναι να καταρριφθούν οι μύθοι για τις ψυχικές διαταραχές. Δεν είναι όλα τα προβλήματα ψυχικές ασθένειες και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται έτσι. Τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικες χαρακτηρίζονται συχνά με “ψυχικές διαταραχές” που βασίζονται αποκλειστικά και μόνο σε ενδείξεις συμπεριφορών. Πριν γίνει ο χαρακτηρισμός, καλό θα ήταν να υπάρχουν κάποιες εξετάσεις που να το διαγιγνώσκουν αξιόπιστα, όπως εγκεφαλογραφήματα και να μην στιγματίζονται τα άτομα με την ταμπέλα της ψυχικής διαταραχής για μία ζωή λαμβάνοντας επικίνδυνα ψυχιατρικά φάρμακα. Η φαρμακευτική αγωγή τόσο των παιδιών όσο και των ενηλίκων διαταραχών είναι μία βιομηχανία κέρδους. Ας μη την αφήσουμε να ανθίσει και άλλο!

Πηγή: The Psy Trap

The post Εμπορευματοποίηση ψυχικών διαταραχών appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συνέντευξη στον Δημοσθένη Γκαβέα*

* Πηγή: huffingtonpost.gr

The post Επαναστατικό δεν είναι να καταγγέλλεις αλλά να δημιουργείς – Συνέντευξη με τον ψυχίατρο Δημήτρη Καραγιάννη appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Ματθαίος Γιωσαφάτ.

Η είδηση γνωστοποιήθηκε μέσα από τη σελίδα του στο facebook.

«Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ δεν είναι πια μαζί μας.

Το πνεύμα όμως, τα λόγια και το αποτύπωμα του πάνω σε χιλιάδες ανθρώπους θα είναι πάντα εδώ.

Αφιέρωσε τη ζωή του στην κατανόηση των άλλων και είχε σαν κίνητρο πάντα να βοηθήσει όσο περισσότερους μπορούσε με τη θεραπεία, τις διαλέξεις, τα βιβλία του…

Αφήνει πίσω του ένα έργο σημαντικό κ μια οικογένεια κ φίλους που νιώθουμε τυχεροί που τον είχαμε στη ζωή μας».

Ποιος ήταν ο Ματθαίος Γιωσαφάτ

Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1963 και απέκτησε την ειδικότητα του Νευρολόγου-Ψυχιάτρου το 1967.

Μετέβη για περαιτέρω σπουδές στον Λονδίνο, όπου και παρέμεινε για δεκαπέντε χρόνια.

Εκεί έλαβε μετά από εξετάσεις διάφορα διπλώματα στην Ψυχιατρική και Παιδοψυχιατρική (Δίπλωμα Ψυχολ. Ιατρικής, ανώτατο Δίπλωμα Ψυχιατρικής του Κολλεγίου Ψυχιάτρων κ.λ.π.).

Εξελέγη διευθυντής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (Κέντρο Παιδικής και Οικογενειακής Ψυχιατρικής Finchley Λονδίνου).

Δίδαξε στο Κέντρο Towistock και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (Ιατρικό Μεταπτυχιακό Κέντρο) ως Επίκουρος Καθηγητής (Senior Lecturer).

Έκανε επίσημη πενταετή εκπαίδευση στην Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία και τετραετή στην Ομαδική Ανάλυση και Οικογενειακή Θεραπεία.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εξελέγη διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής.

Ίδρυσε με άλλους την Ελληνική Εταιρία Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, που εκπαιδεύει στην ατομική ψυχαναλυτική θεραπεία, και την Ελληνική Εταιρία Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας, της οποίας είναι και πρόεδρος και διευθυντής του Εκπαιδευτικού της Ινστιτούτου.

Υπήρξε τακτικό μέλος πολλών διεθνών επιστημονικών Εταιριών και συμμετείχε στην συγγραφή πολλών επιστημονικών βιβλίων και πολυάριθμων άρθρων.

Ήταν προσκεκλημένος ομιλητής σε πολλά κέντρα του εξωτερικού (Παν/μιο Οξφόρδης, London School of Economics κ.α.) καθώς και σε πολυάριθμα νοσοκομεία, επιστημονικά κέντρα, στη σειρά διαλέξεων του Megaron Plus κ.λ.π.

Είναι και ο ιδρυτής, με άλλους συναδέλφους, της Παιδοψυχιατρικής Εταιρίας Ελλάδος, της οποίας και εξελέγη ο πρώτος Πρόεδρος.

The post Έφυγε από τη ζωή o διακεκριμένος ψυχίατρος Ματθαίος Γιωσαφάτ appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συνέντευξη στη Ροζαλίνα Ντότσεβα
Μετάφραση: Ελπίδα Μαρκοπούλου, Ψυχολόγος, D.E.A.

Ρ.Ντ: Από μια άποψη πιο φιλοσοφική, έχετε βρει το νόημα της ζωής; Αν βέβαια, η ερώτησή μου δεν είναι υπερβολικά προσωπική…

Αl.V: Όχι, όχι. Η ψυχανάλυση δεν είναι φιλοσοφία, ούτε θρησκεία. Δεν απαντά στο νόημα της ζωής. Αυτό που βρίσκουμε σαν νόημα της ζωής στο τέλος μιας ανάλυσης, είναι ότι συναντούμε κάτι από τη δική μας επιθυμία και στο βάθος η επιθυμία αυτή μπορεί να μοιάζει παράλογη, επειδή είναι αυτό που μας απασχολεί και κάτι μέσα μας που μας κάνει να προχωράμε. Δεν είναι απαραίτητο να βρούμε το νόημα, διότι – αναζητώντας το νόημα, στρεφόμαστε αμέσως στη θρησκεία. Αυτό είναι το πρόβλημα με το νόημα. Υπάρχει μια διάσταση της ζωής που δεν έχει νόημα, αλλά αυτό δε μας εμποδίζει να μπορούμε να επιθυμούμε τη ζωή και να θέλουμε να ζούμε. Η ψυχανάλυση δεν υπάρχει για να δίνει νόημα, αλλά για να θέτει το ερώτημα του νοήματος και για να διερευνά τη σύγχυση του νεωτερικού Υποκειμένου μπροστά στην επιστήμη, μπροστά στην επιστημονική πρόοδο που μας παρέχει γνώση και δύναμη σχετικά με πολλά ζητήματα, αλλά δε μας απαντά σχετικά με το νόημα της ζωής. Η επιστήμη, για παράδειγμα, δε λέει για την ανάνηψη των βρεφών – δε μας λέει πότε πρέπει να σταματούμε την ανάνηψη. Η επιστήμη δε λέει από ποια στιγμή αρχίζει να υπάρχει το Υποκείμενο – αν είναι από τη στιγμή της σύλληψης, στις 25 εβδομάδες της κύησης, από τη γέννηση, αν το έμβρυο έχει ή δεν έχει ψυχή. Οι θρησκείες μιλούν γι’ αυτά. Η επιστήμη δεν μπορεί να δώσει νόημα σε όλα αυτά. Και αν επανέλθουμε στην ψυχανάλυση – δεν προσφέρει μια ηθική για όλους, ούτε καλές απαντήσεις για όλους. Δεν παρέχει καμία υπόσχεση ευτυχίας, η ψυχανάλυση δεν απελευθερώνει από τον πόνο που υπάρχει στη ζωή, από τη δυσκολία του να ζεις, δεν σώζει από το θάνατο.

Ρ.Ντ: Μα απευθυνόμαστε στον ψυχαναλυτή ως κάποιον που υποτίθεται ότι ξέρει και μπορεί να μας βοηθήσει…

Αl.V: Ναι, γιατί όπως έλεγε ο Φρόιντ, μπορούμε να μεταμορφώσουμε την υστερική δυστυχία σε καθημερινή μιζέρια. Υπάρχει μια συνηθισμένη μιζέρια με την οποία μπορούμε να ζούμε και μπορούμε να ζούμε με χαρά.

Ρ.Ντ: Δεν πιστεύω πως ο ανθρώπινος πόνος μπορεί να μετρηθεί ή να συγκριθεί, αλλά έχει ποικίλες διαστάσεις – αν σκεφτούμε το δισταγμό μιας γυναίκας ανάμεσα σε δύο άνδρες και τον πόνο μιας μητέρας που έχασε το παιδί της.

Αl.V: Ο θάνατος ενός παιδιού κατά την άποψή μου ίσως είναι αδύνατο πένθος. Πιστεύω πως ο θάνατος ενός παιδιού είναι κάτι για το οποίο δε μπορούμε να πενθήσουμε. Ενδέχεται όμως με την ανάλυση, μια γυναίκα να μπορέσει να ζήσει καλύτερα, με λιγότερο πόνο, χωρίς να προστίθεται επιπλέον η ενοχή. Θα ζήσει με αυτό, γνωρίζοντας ότι μπορεί να ζει μαζί του ακόμα κι αν είναι πολύ επώδυνο κι ακόμη κι αν είναι αξεπέραστο.

Ρ.Ντ: Και πώς ο Φρόιντ άντεξε το θάνατο της κόρης του;

Αl.V: Πολλές από τις επιστολές του Φρόιντ αποδεικνύουν πως ήταν γι’ αυτόν ο χειρότερος πόνος. Αλλά ο Φρόιντ, ακόμη κι αν δεν το ξεπέρασε ποτέ αυτό πραγματικά, έμεινε αγκιστρωμένος στην ψυχανάλυση και στην επιθυμία του να προχωρήσει. Και αυτό είναι η ζωή, αυτό που είναι ζωντανό. Το ζειν είναι επιθυμείν.

Ρ.Ντ: Στο θεατρικό έργο “Ο επισκέπτης” του Γάλλου δραματουργού Eric–Emmanuel Schmitt, ο Φρόιντ λέει πως ο χαμός ενός παιδιού είναι χειρότερος για έναν αθεϊστή, γιατί γνωρίζει πως είναι για πάντα.

Αl.V:Γι’ αυτό είναι που ο Φρόιντ σκεπτόταν πως η θρησκεία μάς διατηρεί σε μια κάποια παιδική κατάσταση, αλλά χάρη σε αυτή την παιδική κατάσταση, είχαμε μεν λιγότερες νευρώσεις, αλλά ταυτόχρονα και λιγότερη ελευθερία. Η ελευθερία κατακτιέται χάρη στο νεωτερικό αθεϊσμό, μαζί με τον ψυχαναλυτικό αθεϊσμό, αλλά έχει ένα κάποιο τίμημα.

Ρ.Ντ: Από τι υποφέρει ο σύγχρονος άνθρωπος;

Αl.V: Κάποτε είχαμε όλοι μια ηθική της επιθυμίας. Ο άνθρωπος σε κάθε στιγμή της ζωής του εξαιτίας της παράδοσης και εξαιτίας της θρησκείας γνώριζε πάντοτε ποιές επιλογές έπρεπε να κάνει στη ζωή του. Αφηγούμαι συχνά αυτήν την ιστορία – βλέπω συχνά άνδρες που έρχονται να με συμβουλευτούν γιατί έχουν μια σύζυγο και μια ερωμένη και διστάζουν ανάμεσα στις δύο. Άλλοτε, ένας άνδρας έμενε με τη γυναίκα του, γιατί ο γάμος ήταν μια πράξη θρησκευτική, ιερή, και είχε μια ερωμένη στο περιθώριο. Σήμερα ένας άνδρας αναρωτιέται αν πρέπει να μείνει με τη γυναίκα του και τα παιδιά του για να είναι υπεύθυνος οικογενειάρχης ή αν πρέπει να ακολουθήσει την κατεύθυνση της επιθυμίας του και ν’ αφήσει τη σύζυγο για να πάει με την ερωμένη. Και ο σημερινός άνθρωπος δε γνωρίζει πια, δεν έχει σταθερές. Όσο για τη θρησκεία; Πιστεύουμε στο Θεό, αλλά  χωρίς να πολυ-πιστεύουμε και είναι περίπλοκο. Πριν πέντε αιώνες κανείς δεν αμφισβητούσε την ύπαρξη του Θεού… Βλέπετε, σήμερα δεν υπάρχει κοινή θέση που να οφείλεται στην παράδοση, η οποία να μας λέει τι να κάνουμε με την επιθυμία μας.  Είναι ένα από τα προβλήματα του νεωτερικού Υποκειμένου και γι’ αυτό είναι υπερβολικά χαμένο και αναζητά τι να κάνει, πώς να το κάνει, πώς να ζήσει τη ζωή του. Πρόκειται για μία από τις θεμελιώδεις ερωτήσεις σήμερα, μια από τις σύγχρονες δυσκολίες που είναι πολύ σημαντική. Και μαζί με κάτι πολύ επιτακτικό που έρχεται από το λόγο των ειδικών ότι πρέπει να έχεις -δεν ξέρω πόσα- παιδιά, όχι ένα, αλλά ούτε τρία, δύο, πρέπει μια γυναίκα να κάνει καριέρα, πρέπει, πρέπει… Όλα αυτά τα “πρέπει”, καθώς υπάρχουν πολλά, διαφέρουν ανάλογα με την ομάδα, ανάλογα με τον κυρίαρχο λόγο γύρω μας, είναι ποικίλα και οι άνθρωποι δεν ξέρουν πια πως να διευθετήσουν τη ζωή τους. Γιατί η ζωή δεν είναι εύκολο πράγμα.

Ρ.Ντ: Στην ψυχανάλυση μιλάμε συχνά για το διαχωριστικό ρόλο του πατέρα και σχεδόν δε μιλάμε για την αγάπη του.

Αl.V: Η ερώτηση για την αγάπη του πατέρα είναι μια ερώτηση πολύ σημαντική για την ανάπτυξη του παιδιού και έχει μια σημαντική λειτουργία και στη ζωή των ενηλίκων επίσης. Αλλά η σημαντική λειτουργία για τη δομή του Υποκειμένου, σημαντική ώστε να μπορεί το Υποκείμενο να διαχωριστεί από τον αρχικό τόπο που είναι ο μητρικός, είναι μια λειτουργία διαχωρισμού. Γιατί είναι θεμελιώδης; Διότι, για να μπορέσει ένα Υποκείμενο να γεννηθεί, πρέπει να κατορθώσει να βγει από το μητρικό πεδίο, διαφορετικά δεν υπάρχει Υποκείμενο.  Αυτό δεν εμποδίζει την αγάπη, αλλά η αγάπη είναι μια λειτουργία που ενεργεί όπως η λειτουργία του διαχωρισμού. Αυτό που διαχωρίζει δεν είναι το ότι ο πατέρας ίσως είναι ένας πατέρας αυταρχικός , αλλά το ότι κάτι από την επιθυμία της μητέρας δεν καταλαμβάνεται πλήρως από το παιδί. Το να μην είναι το παιδί τα πάντα για τη μητέρα και ένα κομμάτι της μητέρας να ασχολείται με κάποιον άλλο ή κάτι άλλο. Αυτό λοιπόν, στη δική μας κουλτούρα, είναι ο πατέρας, χωρίς όμως να σημαίνει ότι είναι πάντα εκείνος που έχει αυτό το ρόλο.

Ρ.Ντ: Ως θεραπευτής παιδιών μπορείτε να μας μιλήσετε για αυτή τη σύγχρονη διάγνωση, τα λεγόμενα υπερκινητικά παιδιά;

Αl.V: Πρόκειται για μια νέα διαγνωστική κατηγορία για τα παιδιά που δε μένουν στη θέση τους, αυτό που θα λέγαμε άλλοτε θορυβώδη ή άτακτα παιδιά, που έχουν συχνά δυσκολίες προσοχής, που είναι πολύ ανήσυχα. Κατά τη δική μου εμπειρία, το φαινόμενο ποικίλλει. Ανάμεσά τους υπάρχουν παιδιά που έχουν σοβαρές ψυχικές παθήσεις, υπάρχουν άλλα που έχουν εμμονές, άλλα που είναι κάπως υπερβολικά απορροφημένα από την επιθυμία των μητέρων τους και δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα με αυτό. Η αναλυτική θεραπεία μαζί τους δουλεύει σχετικά καλά, αλλά σήμερα η μόδα είναι να τους δίνουν φάρμακα, και αυτή η μόδα αμφισβητείται πολύ στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έχουν χορηγήσει υπερβολικά πάρα πολλές αμφεταμίνες και πρόκειται για μια θεραπεία που έχει μειονεκτήματα. Όπως και να ‘χει, είναι πολύ παράξενο να χορηγείς σε παιδιά φάρμακα που είναι απαγορευμένα για τους ενήλικες.

Ρ.Ντ: Η γνώμη σας πάνω στο γεγονός ότι η ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι παρά μια ιστορία πολέμων και βίας; Η επιθετικότητα και η επιθυμία να κυβερνάς πάντοτε τον άλλο είναι στοιχεία της ανθρώπινης φύσης;

Αl.V: Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ανταλλαγή επιστολών ανάμεσα στον Αϊνστάιν και τον Φρόιντ που έχει εκδοθεί υπό τον τίτλο “Γιατί ο πόλεμος;”. Αυτή η ανταλλαγή έγινε με πρωτοβουλία των Ηνωμένων Εθνών. Και στην επιστολή του ο Φρόιντ απαντά ότι η πρώτη εξουσία που αφορούσε ένα αγαθό ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, ήταν η εξουσία της δύναμης. Κάποια δεδομένη στιγμή ο άνθρωπος άρχισε να εκμεταλλεύεται τον όμοιό του αντί να σκοτώνει τον εχθρό του, τον πήρε ως σκλάβο για να αυξήσει τα πλούτη και την παραγωγή του. Αλλά καθιστώντας τον άλλο σκλάβο, έχασε κάτι από την ασφάλειά του, γιατί ένας σκλάβος μπορεί με τη σειρά του να γίνει επικίνδυνος. Και πιστεύω πως σήμερα οι πόλεμοι παραμένουν κάπως έτσι, σαν ένα μείγμα της ενόρμησης της ζωής και της ενόρμησης του θανάτου την ίδια στιγμή, δεν είναι απλά κάτι θανατηφόρο. Οι πόλεμοι αποτελούν περισσότερο μια απόπειρα μεγέθυνσης της εξουσίας, αρπαγής των αγαθών του γείτονα, και αυτό είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης. Ναι, ναι, είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης. Και θα χρειαζόταν ένα πολύ υψηλό επίπεδο πολιτισμού για να παραιτηθούμε από αυτές τις ενορμήσεις, από αυτή την απόλαυση της αρπαγής του αγαθού του άλλου. Θέλουμε πάντα αυτό που έχει ο άλλος. Είναι ένα γεγονός επιθυμίας.

Περίληψη

• Αν μια διάσταση της ζωής δεν έχει νόημα δεν εμποδίζει κάποιον να ζει, ακόμη και με χαρά.
• Το νεωτερικό Yποκείμενο αισθάνεται όλο και πιο πολύ χαμένο ανάμεσα στην έλλειψη των κοινών παραδοσιακών θέσεων και τον επιτακτικό λόγο των ειδικών.
• Ο θάνατος ενός παιδιού συνιστά ένα αδύνατο πένθος, ο θάνατος ενός παιδιού δεν ξεπερνιέται.
• Το να ζεις σημαίνει να παραμένεις επιθυμών Yποκείμενο.

Ο ψυχίατρος Alain Vanier είναι καθηγητής ψυχοπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο Denis Diderot  στο Παρίσι. Η επαγγελματική του πορεία έχει σημαδευτεί από τη γνωριμία και τη συνεργασία με τα δυο μεγάλα ονόματα της ψυχανάλυσης του παιδιού – τη Françoise Dolto και τη Maud Mannoni. Από το 1972 έως το 1982 δούλεψε με τη Mannoni στο πειραματικό σχολείο της στο Bonneuil, όπου εφάρμοσαν τις ψυχαναλυτικές αρχές. Ο Alain Vanier εργάζεται θεραπευτικά με παιδιά και ενήλικες.

The post Η ζωή δεν είναι εύκολο πράμα – Συνέντευξη του διάσημου ψυχιάτρου Alain Vanier appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Ο «Σύντομος Οδηγός στη Ψυχιατρική Διάγνωση» του οργανισμού Mental Health Europe (ΜΗΕ), για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ψυχικά προβλήματα, είναι τώρα διαθέσιμος και στα Ελληνικά.

Ο οδηγός απευθύνετε σε άτομα που έχουν αναζητήσει βοήθεια από γιατρό, ψυχίατρο ή άλλο επαγγελματία υγείας. Έχει δημιουργηθεί για να επιμορφώσει περαιτέρω ανθρώπους που έχουν λάβει ψυχιατρική διάγνωση, αλλά και τους συγγενείς τους.

Η ΜΗΕ ελπίζει οτι αυτός ο οδηγός θα ενθαρρύνει πιο ουσιαστικές συζητήσεις με τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας και θα βελτιώσει την ποιότητα της βοήθειας και της υποστήριξης που προσφέρεται. Ελπίζουμε επίσης ότι θα ενθαρρύνει μια πιο ευρύτερη συζήτηση για το πώς αντιλαμβανόμαστε την ψυχική υγεία σήμερα.

Παράλληλα με τις πληροφορίες σχετικά με τη διάγνωση, ο οδηγός περιλαμβάνει ενότητες σχετικά με άλλους τρόπους σκέψης και συζήτησης για τη ψυχική δυσφορία και τη σημασία της αμοιβαίας υποστήριξης από ανθρώπους με παρόμοιες εμπειρίες.

Μπορείτε να κατεβάσετε την μεταφρασμένη έκδοση στα Ελληνικά εδώ.

The post «Σύντομος Οδηγός στην Ψυχιατρική Διάγνωση» του Mental Health Europe appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

The post Ημερίδα Ελληνικής Ψυχιατροδικαστικής Εταιρείας «Ο ψυχίατρος στην δίκη» | 23 Νοεμβρίου 2019 appeared first on Ψυχο-γραφήματα.