Από τη  Δήμητρα Διδαγγέλου, Ψυχολόγο, MSc, Ειδίκευση στη Θεραπευτική Γραφή, Υπ. Διδακτόρισσα Παν/μίου Γάνδης
www.expressingmyself.gr

Το γράψιμο είναι μια από τις πιο άμεσες μορφές επεξεργασίας και εξωτερίκευσης της εμπειρίας. Οργανώνει τη σκέψη, δίνει μορφή στο συναίσθημα, δημιουργεί απόσταση από το χάος των εσωτερικών διαλόγων και διευκολύνει τη νοηματοδότηση.

Στα οφέλη από την εκφραστική γραφή σύμφωνα με τις μελέτες που έχουν γίνει, συγκαταλέγονται η μείωση του στρες και των σωματικών συμπτωμάτων, η βελτίωση των γνωστικών λειτουργιών, η συναισθηματική ρύθμιση και η νοηματοδότηση τραυματικών γεγονότων. Όμως τα οφέλη αυτά δεν έρχονται πάντα, καθώς το γράψιμο από μόνο του δεν είναι θεραπεία.

Το ότι η γραφή μπορεί να έχει ψυχοσωματικά οφέλη, αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι θεραπευτική πράξη. Πολλές δραστηριότητες ωφελούν την υγεία, αυτό όμως δεν τις καθιστά ψυχοθεραπεία. Τα οφέλη της γραφής μπορεί να προκύψουν παράπλευρα, ως αποτέλεσμα έκφρασης και αποφόρτισης, όμως για να υπάρξει πραγματικό θεραπευτικό αποτέλεσμα με ασφαλή τρόπο απαιτούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις: κατάλληλο πλαίσιο, σαφής στόχος, μεθοδολογία, επεξεργασία του υλικού και επαγγελματική επάρκεια. Διαφορετικά, το γράψιμο παραμένει ένα ισχυρό εργαλείο αυτοέκφρασης και όχι κατ’ ανάγκη θεραπευτική παρέμβαση.

Η θεραπευτική γραφή, όπως ορίζεται από τα διεθνή πρωτόκολλα, αποτελεί μια παρέμβαση που εφαρμόζεται στο ψυχοθεραπευτικό πλαίσιο από επαγγελματίες στην ψυχική υγεία. Διαφέρει από την ημερολογιακή ή δημιουργική γραφή, καθώς σ’ αυτά τα πλαίσια ο στόχος και ο πληθυσμός που εφαρμόζονται είναι διαφορετικοί.

Στη θεραπευτική γραφή το γράψιμο χρησιμοποιείται ως εργαλείο ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης και γι’ αυτόν τον σκοπό δίνονται τεχνικές αναλόγως με τον στόχο και τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η εφαρμογή της περιλαμβάνει συγκεκριμένες τεχνικές, σαφές πλαίσιο, όρια και αναστοχασμό. Όταν εντάσσεται σ’ αυτό πλαίσιο, προϋποθέτει γνώση ψυχολογίας και ικανότητα κλινικής αξιολόγησης, καθώς αγγίζει περιοχές ταυτότητας, τραύματος και ψυχοθολογίας.

Είναι χρήσιμο να γίνει διευκρίνιση του ποιος μπορεί να χρησιμοποιήσει τη θεραπευτική γραφή, καθώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάποιο θεσμικό πλαίσιο που να το καθορίζει και πολλές φορές γίνονται παρανοήσεις.

Στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ η χρήση της γραφής ως θεραπευτικής παρέμβασης σε κλινικό πλαίσιο επιτρέπεται μόνο σε πιστοποιημένους ψυχοθεραπευτές και ψυχολόγους.

Από την στιγμή που ο στόχος είναι ψυχοθεραπευτικός -όπως η συστηματική επεξεργασία τραύματος, συμπτωματολογίας ή βαθιών ενδοψυχικών συγκρούσεων κ.ά.- και ο πληθυσμός στον οποίο εφαρμόζεται το γράψιμο είναι κλινικός, τότε απαιτείται: κλινική αξιολόγηση, θεωρητικό μοντέλο, θεραπευτική σχέση και επαγγελματική ευθύνη.

Γι’ αυτό τον λόγο, η θεραπευτική γραφή μπορεί να εφαρμοστεί μόνο από ειδικούς που ακολουθούν τα πρωτόκολλα ή τη δεοντολογία που ορίζονται από την εκάστοτε επίσημη εκπαίδευση/πιστοποίηση/αναγνώριση που έχουν λάβει.

Παρακάτω αναφέρουμε κάποια σημεία τα οποία χρειάζονται προσοχή όταν κάποιος/-α επιθυμεί να κάνει χρήση της θεραπευτικής γραφής, είτε ως θεραπευόμενος/-η, είτε ως επαγγελματίας.

1. Χρειάζεται ειδική εκπαίδευση για τη χρήση της θεραπευτικής γραφής

Το ότι κάποιος δηλώνει πως «χρησιμοποιεί θεραπευτική γραφή» δεν σημαίνει ότι έχει εκπαιδευτεί σε αυτήν.

Μπορεί απλώς:

• να προτείνει ασκήσεις γραψίματος,
• να ενθαρρύνει την ημερολογιακή γραφή,
• να χρησιμοποιεί προσωπικές τεχνικές χωρίς θεωρητική τεκμηρίωση,
• να συγχέει τη λογοτεχνική έκφραση με ψυχοθεραπευτική διαδικασία.

Η θεραπευτική γραφή έχει συγκεκριμένα μοντέλα, μεθοδολογία, στάδια και πλαίσιο. Δεν είναι αυθόρμητη πρακτική. Είναι δομημένη παρέμβαση.

2. Χωρίς θεωρητικό υπόβαθρο, το γράψιμο δεν είναι θεραπεία

Η διεθνής βιβλιογραφία δείχνει ότι το γράψιμο μπορεί να έχει θετική επίδραση υπό συγκεκριμένες συνθήκες.

Αν όμως:

• δεν υπάρχει κατάλληλο πλαίσιο,
• δεν υπάρχει επεξεργασία του υλικού,
• δεν υπάρχει γνώση τραύματος,
• δεν υπάρχουν όρια,

τότε η άσκηση μπορεί να:

• ενεργοποιήσει έντονο συναισθηματικό υλικό,
• οδηγήσει σε απορρύθμιση,
• ενισχύσει μηρυκασμό αντί για επεξεργασία,
• αφήσει τον συμμετέχοντα «ανοιχτό» χωρίς ψυχική στήριξη.

Με απλά λόγια, το γράψιμο μπορεί να βοηθήσει, μπορεί όμως και να αποσταθεροποιήσει. Σίγουρα δεν είναι ουδέτερο.

3. Η θεραπευτική γραφή αγγίζει ψυχικά πεδία

Όταν μιλάμε για θεραπευτική γραφή, μιλάμε για:

• ψυχική υγεία ή ψυχοπαθολογία
• τραύμα,
• απώλεια,
• συναισθήματα,
• ταυτότητα,
• οικογενειακές δυναμικές,
• ψυχικές διαταραχές.

Όποιος διευκολύνει τέτοιες διεργασίες οφείλει να έχει:

• γνώσεις ψυχολογίας,
• κατανόηση ψυχοπαθολογίας,
• ικανότητα αξιολόγησης κινδύνου,
• ψυχοθεραπευτικές δεξιότητες,
• επίγνωση πότε χρειάζεται παραπομπή.

Αν ο στόχος είναι ψυχοθεραπευτικός, τότε απαιτείται αντίστοιχο επιστημονικό υπόβαθρο. Αλλιώς πρόκειται για δημιουργική χρήση της γραφής, όχι για θεραπευτική πράξη.

4. Πιστοποίηση σημαίνει ευθύνη

Η πιστοποίηση δεν είναι απλά ένας τίτλος, σημαίνει ότι ο επαγγελματίας:

• έχει ολοκληρώσει συγκεκριμένες ώρες εκπαίδευσης,
• έχει βιωματική εμπειρία της μεθόδου,
• έχει λάβει εποπτεία,
• δεσμεύεται σε κώδικα δεοντολογίας,
• αναγνωρίζει τα όρια της πρακτικής του.

Σημαίνει επίσης ότι υπάρχει ένας φορέας που θέτει κριτήρια και διασφαλίζει την ποιότητα της διαδικασίας.

5. Από την αναποτελεσματικότητα στον κίνδυνο

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι μια μη εκπαιδευμένη παρέμβαση μπορεί να είναι αναποτελεσματική. Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί να είναι επιβαρυντική.

Η ακατάλληλη καθοδήγηση σε ευάλωτα άτομα μπορεί να:

• ενισχύσει αποσυνδετικές τάσεις,
• επιτείνει συμπτώματα κατάθλιψης ή άγχους,
• δημιουργήσει ψευδαίσθηση θεραπευτικής σχέσης χωρίς επαγγελματικό πλαίσιο.

Και τότε η λέξη «θεραπευτική» γίνεται παραπλανητική.

6. Χρειάζονται σαφή όρια

Αν κάποιος χρησιμοποιεί το γράψιμο ως εργαλείο αυτοέκφρασης, μπορεί να το ονομάσει έτσι ή αν χρησιμοποιεί τη δημιουργική γραφή, θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο. Αν όμως μιλάμε για θεραπευτική γραφή, τότε μιλάμε για πρακτική που αφορά την ψυχική υγεία και ό,τι αυτό συνεπάγεται σύμφωνα με τη νομοθεσία για τους επαγγελματίες που ασκούν σχετικά επαγγέλματα.

The post Γιατί η θεραπευτική γραφή εφαρμόζεται από ειδικά εκπαιδευμένους επαγγελματίες appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Επιμέλεια – Μετάφραση: Ρεβέκκα Τσοχαντάρη, MSc Ψυχολογία

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των ανθρώπων είναι ότι είμαστε υπερβολικά καλοί στο να μην σταματάμε. Είμαστε ειδικοί στο να παραδινόμαστε στις απαιτήσεις της ζωής, ν’ ανταποκρινόμαστε σε όλα αυτά που μας ζητούνται και να εκτελούμε πιστά όλες τις προτεραιότητες που οι άλλοι μας ορίζουν. Είμαστε πάντα παρόντες ως εξαίρετα αγόρια ή κορίτσια – και φέρνουμε σε βόλτα αυτό το μαγικό κατόρθωμα για δεκαετίες, χωρίς την παραμικρή ενόχληση ή την παραμικρή ρωγμή στην προσωπικότητά μας.

Μέχρι που ξαφνικά μια μέρα, προς έκπληξη όλων γύρω μας, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μας, σπάμε. Δεν μπορούμε να σηκωθούμε από το κρεβάτι. Πέφτουμε σε βαριά κατάθλιψη. Αναπτύσσουμε αφόρητο κοινωνικό άγχος. Δεν τρώμε. Μιλάμε ακατάπαυστα χωρίς νόημα. Χάνουμε τον έλεγχο κάποιου μέρους του σώματός μας. Νιώθουμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι που είναι εντελώς εκτός εαυτού. Γινόμαστε παρανοϊκοί για κάποιο θέμα. Δεν θέλουμε πια ν’ ακολουθήσουμε τους όρους μιας σχέσης, ξεκινούμε εξωσυζυγική σχέση, εντατικοποιούμε τους τσακωμούς, και γενικότερα ταράζουμε την καθημερινότητα με όποιο τρόπο μπορούμε.

Μια ψυχική κατάρρευση, είναι εξαιρετικά ενοχλητική για όλους, κι έτσι, υπάρχει μια έντονη προσπάθεια να θεραπεύσουμε τα συμπτώματα το συντομότερο, να τα εξαφανίσουμε και έτσι να συνεχίσουμε με την καθημερινότητά μας όπως πριν.

Μια τέτοια αντιμετώπιση όμως, δείχνει ότι μάλλον δεν έχουμε καταλάβει τι έχει συμβεί. Μια κατάρρευση δεν είναι απλά μια ένδειξη προσωρινής τρέλας ή δυσλειτουργίας, αλλά μια πραγματική – αν και άκρως άναρθρη – έκκληση για ψυχική υγεία. Είναι μια προσπάθεια ενός μέρους του μυαλού μας, να παρασύρει ένα άλλο μέρος, προς την ανάπτυξη και την κατανόηση την οποία αρνούνταν να κάνει μέχρι τώρα. Αν το δούμε ως παράδοξο, είναι μια προσπάθεια να ξεκινήσει μια διαδικασία ανάρρωσης, μέσα από μια ασθένεια.

Κι έτσι, ο κίνδυνος στο να βλέπουμε μια κατάρρευση μόνο μέσα από μια ιατρική ματιά και να προσπαθούμε να την θεραπεύσουμε άμεσα, είναι ότι μπορεί να χάσουμε ένα μεγάλο μάθημα που είναι ενσωματωμένο μέσα στην ασθένειά μας. Μια κατάρρευση δεν είναι μόνο πόνος, αν και είναι και αυτό φυσικά, αλλά και μια μεγάλη ευκαιρία μάθησης.

Ο λόγος που καταρρέουμε, είναι γιατί τα προηγούμενα χρόνια δεν ήμασταν αρκετά ‘ελαστικοί’. Υπήρχαν πράγματα που παραμερίζαμε στην άκρη του μυαλού μας, μηνύματα που έπρεπε να προσέξουμε, συναισθηματική μάθηση και επικοινωνία που δεν κάναμε – και τώρα, ο συναισθηματικός μας εαυτός, έχοντας περιμένει υπομονετικά για τόσο καιρό, προσπαθεί να ακουστεί με τον μόνο τρόπο που ξέρει. Είναι σε απόγνωση – και θα πρέπει να τον καταλάβουμε και να συμμεριστούμε την σιωπηλή οργή του. Το πιο σημαντικό μήνυμα μιας κατάρρευσης, είναι ότι δεν πρέπει να συνεχίσουμε όπως πριν – ότι τα πράγματα πρέπει ν’ αλλάξουν ή αλλιώς (και αυτό είναι τρομαχτικό όταν το αναγνωρίζουμε), μπορεί να είναι προτιμότερος ο θάνατος.

Γιατί, όμως, δεν μπορούμε ν’ ακούσουμε τις συναισθηματικής μας ανάγκες νωρίτερα με μεγαλύτερη ηρεμία και ν’ αποφύγουμε το μελόδραμα μιας κατάρρευσης; Διότι, η συνείδηση μας είναι από φύση της τεμπέλα και δυσκολεύεται να διακρίνει τέτοια μηνύματα μέχρι να έρθει η βαρβαρότητα της κατάρρευσης. Για χρόνια, δεν ακούει κάποια στεναχώρια, αποφεύγει ν’ αντιμετωπίσει μια δυσλειτουργία σε μια σχέση ή απορρίπτει κάποιες επιθυμίες.

Θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε την κατάρρευση με μια επανάσταση. Για πολλά χρόνια, ο λαός πιέζει τους κυβερνώντες να ακούσουν τα αιτήματα του και να κάνουν τις απαραίτητες αλλαγές. Για χρόνια, οι κυβερνώντες κάνουν υποτυπώδης κινήσεις, αλλά βασικά δεν ακούνε – μέχρι μια μέρα, ο κόσμος δεν αντέχει άλλο, μπαίνει στο παλάτι, καταστρέφει όλα τα υπάρχοντα και πυροβολεί στην τύχη, αθώους και ενόχους.

Συνήθως οι επαναστάσεις δεν έχουν καλό τέλος. Τα πραγματικά προβλήματα και οι ανάγκες του κόσμου δεν λύνονται, ούτε καν ανακαλύπτονται. Γίνεται ένας εμφύλιος πόλεμος – καμιά φορά κυριολεκτικά, αυτοκτονία. Το ίδιο ισχύει και στην κατάρρευση.

Ένας καλός θεραπευτής, προσπαθεί να ακούσει τα μηνύματα μιας κατάρρευσης, παρά να σιωπήσει την ασθένεια. Συνήθως ανακαλύπτουμε, μέσα από τις ιδιαιτερότητες της, μια έκκληση για περισσότερο προσωπικό χρόνο, μια πιο στενή σχέση με τον άλλον, έναν πιο ειλικρινή και ολοκληρωμένο τρόπο ύπαρξης, μια αποδοχή ως προς το ποιοι είμαστε σεξουαλικά. Γι’ αυτό το λόγο, ξεκινάμε να πίνουμε, βάζουμε τον εαυτό μας σε απομόνωση, γινόμαστε άκρως παρανοϊκοί ή μανιακά σαγηνευτικοί.

Μια κρίση όμως, δείχνει όρεξη για ανάπτυξη, η οποία δεν έχει βρει άλλο τρόπο να εκφραστεί.

Πολλοί άνθρωποι, μετά από κάποιους τρομαχτικούς μήνες ή και κάποιων χρόνων λένε: «Δεν ξέρω αν θα είχα γίνει καλά, αν δεν είχα αρρωστήσει».

Κατά την διάρκεια μιας κατάρρευσης, συχνά αναρωτιόμαστε αν έχουμε τρελαθεί. Όμως, δεν έχουμε. Σίγουρα συμπεριφερόμαστε πολύ περίεργα, αλλά κάτω από την επιφάνεια, είμαστε σε μια κρυφή, αλλά πολύ λογική αναζήτηση για υγεία. Δεν έχουμε αρρωστήσει· ήμασταν ήδη άρρωστοι. Η κρίση, αν καταφέρουμε να την ξεπεράσουμε, είναι η προσπάθεια να ξεφύγουμε από ένα τοξικό status quo, μια επίμονη έκκληση να ξαναχτίσουμε τις ζωές μας πάνω σε μια πιο αυθεντική και ειλικρινή βάση.

Πηγή: www.thebookoflife.org 

The post Τι μπορούμε να μάθουμε από την ψυχική κατάρρευση appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Απαντά ο Άγγελος Λεβέντης, Ομαδικός Ψυχοθεραπευτής – Ψυχοδραματιστής
Κοινωνικός Λειτουργός, Επιστημονικά Yπεύθυνος Zen Therapy Center – Κέντρο Ψυχοθεραπείας

#Zen, η βιωματική σοφία.

#Therapy, η διαδικασία.

#Center, το κέντρο που αναζητά ο καθένας μέσα του.

Η βιωματική θεραπεία μας οδηγεί να ζούμε την Ζεν Ζωή που επιθυμούμε.

Ποιές υπηρεσίες παρέχονται στο Zen Therapy Center;

Όλο το φάσμα της προσωπικής ανάπτυξης, αυτοβελτίωσης, αυτογνωσίας, συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας:

• ατομικές συνεδρίες
• ομαδική ψυχοθεραπεία / ψυχόδραμα
• συμβουλευτική (προσωπικά ή επαγγελματικά θέματα)
• βιωματικά σεμινάρια
• θεματικά εργαστήρια – workshops
• yoga (asanas, πραναγιάμα, διαλογισμός, οραματισμός)
• διαδικτυακές συνεδρίες μέσω Skype, Facebook video, Viber.

Μιλήστε μας λίγο για εσάς και τη δουλειά σας.

Ως Κοινωνικός Λειτουργός εργάζομαι στον Ο.ΚΑ.ΝΑ (Οργανισμός κατά των Ναρκωτικών) και συγκεκριμένα στην προσέγγιση χρηστών στο δρόμο (streetwork) στο πλαίσιο αρωγής τους και μείωσης της βλάβης. Είναι μια πολύ ουσιαστική δουλειά με τα άτομα που βιώνουν την κοινωνική απομόνωση περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο τη σήμερον ημέρα. Η κάθε μέρα σε αυτή την εργασία με γεμίζει με ιστορίες ανθρώπων που παλεύουν να έρθουν σε επαφή και να συνδεθούν χρησιμοποιώντας ως μέσο τον πλούσιο συναισθηματικό τους κόσμο.

Ως Ψυχοθεραπευτής δραστηριοποιούμαι με ομάδες, βιωματικά σεμινάρια και ατομικές συνεδρίες τα τελευταία χρόνια και φέτος πήρα την απόφαση να ανοίξω ένα δικό μου χώρο για να τα στεγάσω. Ένα κέντρο που να αποτελέσει σημείο αυτογνωσίας, θεραπείας αλλά και συνάντησης διαφορετικών ανθρώπων που έχουν την ίδια ανάγκη, να εξελιχθούν και να ζουν μια καλύτερη Ζεν Ζωή.

Ποια είναι η ψυχοθεραπευτική σας προσέγγιση και ποιες οι σπουδές σας;

Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου ειδικού ψυχική υγείας ως Κοινωνικός Λειτουργός στο ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας με βαθμό Άριστα. Κάτοχος Άδειας Ασκήσεως Επαγγέλματος (Αρ. Αδείας 91296/1784) και μέλος του Συνδέσμου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος (Αρ. Μητρώου 1069) από το 2018.

Παράλληλα πήρα το δίπλωμα ως Ψυχοθεραπευτής-Ψυχοδραματιστής από το Κέντρο Ψυχοδραματικών Συναντήσεων Αθηνών μέσα από την εκπαίδευση στο Ψυχόδραμα, την Ψυχοθεραπεία και την Κοινωνιομετρία, με πρακτική και εποπτεία. Η εκπαίδευση στο Ψυχόδραμα ξεκινάει το 2008 έχοντας και ως εκπαιδεύτριες απευθείας μαθήτριες του Μορένο (Jacob Levy Moreno), του ιδρυτή του Ψυχοδράματος όπως τη Marcia Karp και τη Grete Leutz.

Έχω παρακολουθήσει κι συνεχίζω να παρακολουθώ ημερίδες, συνέδρια, σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα σχετικά με την Αυτοβελτίωση, Ψυχολογία, Ψυχικής Υγεία, Κοινωνικής Εργασία, Ομαδική Ψυχοθεραπεία, Ψυχόδραμα, Δεξιότητες Δημόσιας Ομιλίας και Ηγεσίας σε Ελλάδα, σε χώρες της Ευρώπης και εξ αποστάσεως – διαδικτυακά.

Η αγάπη μου για τις πιο ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες παιδιών που φοιτούν σε σχολεία με οδήγησαν στο Μεταπτυχιακό (MEd) “Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση” στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Πατρών το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη, αγγίζοντας τόσο θέματα ειδικής αγωγής, διαταραχών μάθησης & αναπηρίας όσο και διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, καθώς οδηγεί στην απόκτηση παιδαγωγικής επάρκειας.

Στο πλαίσιο μιας ολιστικής σφαιρικής εκπαίδευσης και εμπειρίας έχω κάνει εκπαίδευση στη μουσική (πιάνο, ανώτερα θεωρητικά, σύνθεση), στο χορό και στο θέατρο, όπως επίσης έχω ολοκληρώσει την εκπαίδευση δασκάλου γιόγκα 200 ωρών Yoga Alliance (Agni Vinyasa Yoga στο Niko Geo Hot Yoga Studio).

Πείτε μας με λίγα λόγια πώς προσεγγίζετε τους ανθρώπους που σας επισκέπτονται.

Αναγνώριση – Αποδοχή – Αγάπη, είναι για εμένα το τρίπτυχο για μια ευτυχισμένη ζωή, είναι και το τρίπτυχο που χαρακτηρίζει και τη θεραπευτική μου προσέγγιση.

Αποδοχή άνευ όρων, ώστε να μπορέσει ο κάθε άνθρωπος που έρχεται να εκφραστεί όπως ακριβώς νιώθει.

Συχνά τα άτομα έρχονται με ένα συγκεκριμένο αίτημα που θέλουν να διαχειριστούν, όταν προκύπτει κάτι που τους δυσκολεύει ή σταματάει τη φυσική ροή των πραγμάτων. Η ψυχοθεραπεία είναι αυτή η εσωτερική διεργασία για την προσωπική εξέλιξη και μπορεί να την ξεκινήσει οποιοσδήποτε νιώθει ότι θέλει να ζει μια πιο λειτουργική καθημερινότητα.

Η πρώτη συνεδρία είναι συχνά αναγνωριστική και το άτομο έχει την ανάγκη να τα πει όλα. Αυτό είναι ευπρόσδεκτο και δίνει μια εικόνα για τα θέματα που τους απασχολούν. Μέσα από στοχευμένες ερωτήσεις επιτυγχάνεται μια ιεράρχηση των αναγκών και των θεμάτων που έχουν προτεραιότητα να επεξεργαστούν σε βάθος.

Δεν είσαι ο μόνος-η, δεν είσαι μόνος-η.

Ποια θεωρείτε ότι είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στη δουλειά σας;

Οι θεραπευόμενοι έρχονται με προβλήματα και αναζητούν λύσεις και η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν λύσεις με τον τρόπο που το περιμένουν. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να τους βοηθήσω να αντιληφθούν ότι η ζωή δεν είναι πρόβλημα που λύνεται, δεν είναι καν πρόβλημα. Η θεραπευτική διαδικασία επιτρέπει στον κάθε άνθρωπο να μάθει να χειρίζεται με πιο λειτουργικό τρόπο τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει.

Σε μια εποχή fast-food το μαγειρευτό φαγητό που παίρνει παραπάνω ώρα έρχεται σε δεύτερη μοίρα, παρότι είναι πολύ πιο νόστιμο και θρεπτικό. Η ψυχοθεραπεία είναι μια διαδικασία που χρειάζεται να αφιερώσεις χρόνο για να ζεις μια πιο λειτουργική και απολαυστική ζωή.

Τι θα λέγατε σε κάποιον που θέλει να σας επισκεφθεί για πρώτη φορά;

Είμαι εδώ για εσένα, για ό,τι χρειαστείς να εκφράσεις.
Εδώ, μπορείς να είσαι ο εαυτός σου.

Σε  μία κοινωνία γεμάτη ταμπού, δυστυχώς υπάρχουν ακόμη οι κοινωνικές δυσκολίες του πώς επισκεπτόμαστε έναν ψυχοθεραπευτή. Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο, αλλά αν ξεπεράσεις τον εαυτό σου και κάνεις την πρώτη επίσκεψη, μετά η ασφάλεια δίνει τη θέση της στην ανασφάλεια και η δύναμη στην αδυναμία…

Ο Α. Κάλβος μας είπε σχεδόν 100 χρόνια πριν:
«Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία».

Πείτε μας μια ωραία ανάμνηση από τη δουλειά σας.

Μου έχει μείνει έντονα στη μνήμη ένα περιστατικό από ένα workshop που είχα κάνει για το θυμό. Εκεί βρέθηκε ένας πατέρας 4 παιδιών που είχε πολύ έντονο καταπιεσμένο θυμό από το δικό του πατέρα που δεν είχε την ευκαιρία να το εκφράσει ποτέ άλλοτε. Με τη βοήθεια του ψυχοδράματος μπορέσαμε να το δουλέψουμε και στο παρόν και στο μέλλον και οδηγήθηκε σε αυτό που λέμε Κάθαρση. Το πολύ εντυπωσιακό ήταν αυτό που μοιράστηκε στην επόμενη συνάντηση με την ομάδα πως η καθημερινότητά του είχε αλλάξει, πως δεν τον εκνεύριζαν πράγματα και καταστάσεις όπως παλιά, πως δε θύμωνε τόσο εύκολα και πως βελτιώθηκε η επαφή που είχε με τα παιδιά του.

Ως Ψυχοθεραπευτής γνωρίζω ότι κάποια πράγματα χρειάζονται αρκετό χρόνο. Ειδικά όταν πρόκειται για παιδικά βιώματα χρειάζεται να επεξεργαστούν με προσοχή για να μην επανατραυματιστεί ο θεραπευόμενος, όμως το Ψυχόδραμα είναι ένα αποτελεσματικό θεραπευτικό εργαλείο που δημιουργεί αυτές τις συνθήκες ασφάλειας ώστε να μπορέσει το άτομο τόσο να εκφράσει αυτό που κουβαλάει όσο και να λυτρωθεί με ένα άμεσο τρόπο, ακόμα και σε μια μόνο ατομική συνεδρία ή συνάντηση της ομάδας.

Πώς μπορεί να ξεκινήσει κάποιος;

Πολλοί άνθρωποι έρχονται στα θεματικά εργαστήρια για να γνωρίσουν το Ψυχόδραμα και την ομαδική διεργασία, άλλοι ξεκινούν με μια ατομική συνεδρία. Προαπαιτείται τηλεφωνική ή ηλεκτρονική επικοινωνία για τη συμμετοχή σε σεμινάριο/εργαστήριο ή για την πρώτη συνεδρία.

Πώς μπορεί να σας βρει κάποιος ή να κλείσει μαζί σας ραντεβού;

Μπορεί να καλέσει στα τηλέφωνα 693 2033 752, 210 7782 381 (τηλεφωνητής), να στείλει ένα email στο angelosleventis@gmail.com ή να αναζητήσει πρώτα περισσότερες πληροφορίες στο www.angelosleventis.gr.

Αν θέλει κάποιος-α άμεσα να κλείσει ραντεβού μπορεί μέσω Doctor Anytime:

https://www.doctoranytime.gr/d/Psychologos/leventis-aggelos

ή μέσω Facebook: https://www.facebook.com/zentherapycentergr/

όπου θα βρει εύκολα όλες τις διαθέσιμες μέρες και ώρες.

Το Zen Therapy Center – Κέντρο Ψυχοθεραπείας στεγάζεται σε έναν ειδικά διαμορφωμένο φωτεινό και δημιουργικό χώρο στην οδό Μικράς Ασίας 31, 11527 (Google Maps) στο κέντρο της Αθήνας (Γουδή) πλησίον μετρό Μέγαρο Μουσικής & Ιπποκράτειο / Λαϊκό.

The post Γνωρίστε τον Άγγελο Λεβέντη & το Zen Therapy Center – Κέντρο Ψυχοθεραπείας appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τη Δρ. Λία Μαραγκού

Αρκετοί φιλόσοφοι από τον Αριστοτέλη έως τον Heidegger έχουν προβληματιστεί και προσπαθήσει να ορίσουν την έννοια του χρόνου. Ο Αριστοτέλης αντιλαμβανόταν τον χρόνο ως μια συνέχεια από πολλά “τώρα”. Το κάθε “τώρα” έχει το “πριν” και το “μετά” του.  Μέσα σε αυτή την ιδέα φαίνεται η έννοια της συνεχούς κίνησης (Cohn, 2002). O Edmund Husserl, Γερμανός φιλόσοφος, αντιλαμβανόταν τον χρόνο ως βίωμα, έβλεπε το παρελθόν να είναι παρόν μέσα από την μνήμη και τις αναμνήσεις και το μέλλον να γίνεται παρόν μέσα από την προσμονή (Deurzen & Kenward, 2005). Ο Heidegger μας προβληματίζει ακόμη περισσότερο λέγοντας πως μπορούμε μόνο να μετρήσουμε τον χρόνο, εάν αυτός υπάρχει. Όμως αυτό δεν μας δείνει καμια περισσότερη πληροφορία για τον χρόνο πέραν του ότι είναι μετρήσιμος (Cohn, 2002). Από μια υπαρξιακή-φαινομενολογική σκοπιά λοιπόν, ο χρόνος δεν υπάρχει έξω από εμάς, ο χρόνος είμαστε εμείς. Κάθε στιγμή στο τώρα μας λοιπόν περιλαμβάνει τόσο το παρελθόν μας όσο και το μέλλον μας.

Η υπαρξιακή ψυχοθεραπεία αποτελεί μια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση βασισμένη στην φιλοσοφία και εφαρμόζει τις αρχές της στην ψυχολογία και την ψυχοθεραπευτική πρακτική. Σκοπός της είναι να ενισχύσει την αυτογνωσία και να βοηθήσει το άτομο να ζήσει την ζωή που έχει στα χέρια του.  Σημαντικά θέματα με τα οποία καταπιάνεται η υπαρξιακή προσέγγιση είναι η αποδοχή και η ανάπτυξη καθώς και υπαρξιακά ζητήματα της ευθύνης και της ελευθερίας.

Από μια φαινομενολογική σκοπιά, την βάση της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας, ο χρόνος είναι ένα φαινόμενο επομένως, είναι κάτι το οποίο δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ή να ορίσουμε αλλά μπορούμε να προσπαθήσουμε να το καταλάβουμε. Είναι ένα μέρος της εμπειρίας της ύπαρξής μας, κάτι μέσα στο οποίο ζούμε και κάτι μέσα στο οποίο ξεδιπλώνεται η ζωή μας.

Ο χρόνος έχει μια σημαντική θέση στην ψυχοθεραπεία. Δουλεύουμε με έναν θεραπευόμενο σε ορισμένη ώρα και ημέρα, για 50-60 λεπτά, για έναν συγκεκριμένο αριθμό συναντήσεων. Πολλές φορές, τόσο στην ψυχοθεραπευτική πρακτική όσο και στη ζωή μας γενικότερα,  βιώνουμε τον χρόνο ως περισσότερο ή λιγότερο από τον πραγματικό χρόνο που δείχνει το ρολόι μας. Ο ψυχολογικός μας χρόνος λοιπόν εξαρτάται από τη συναισθηματική, τη σωματική και την ψυχολογική μας κατάσταση (Strasser & Strasser, 1997). Όταν βιώνουμε μια περιόδο μεγάλου στρες,  πένθους ή προσμονής ο χρόνος φαντάζει ατελείωτος, το αντίθετο συμβαίνει συνήθως στις διακοπές μας!

Οι ανθρωπιστικές προσεγγίσεις στην ψυχοθεραπεία τείνουν να εστιάζουν στο “εδώ και τώρα” με σκοπό να δημιουργήσουν ένα καθαρό παρόν, μια εμπειρία ελεύθερη από γεγονότα του παρελθόντος και μελλοντικές προσδοκίες. Το παρελθόν μας έχει μεγάλο ρόλο στις περισσότερες ψυχοθεραπείες, πολλές φορές μεγαλύτερο και από αυτό που έχει το μέλλον. Οι περισσότερες προσεγγίσεις αποσκοπούν στην επίτευξη της αλλαγής  με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο και η όποια αλλαγή ενέχει και μια κίνηση προς το μέλλον. Όμως όπως είδαμε και προηγουμένως, η υπαρξιακή φαινομενολογική προσέγγιση στον χρόνο είναι τρισδιάστατη. Επομένως ένα απόλυτο “εδώ και τώρα” δεν είναι εφικτό αφού το κάθε “τώρα” ενέχει και το “πρίν” και το “μετά”. Οι τωρινές μας εμπειρίες δηλαδή δεν μπορούν παρά να είναι επηρεασμένες από τις παρελθοντικές μας εμπειρίες και από τις προσδοκίες μας για το μέλλον.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα στην υπαρξιακή φιλοσοφία και την ψυχοθεραπευτική πρακτική αποτελεί η διερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης και της πεπερασμένης φύσης της. Είναι ίσως το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης καθώς σχετίζεται με τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τις χρονικές διαστάσεις της ύπαρξης, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Ως συνέπεια ο τρόπος με τον οποίο σχετιζόμαστε με αυτές τις διαστάσεις σχετίζεται με τη σχέση που αναπτύσσουμε με τον εαυτό μας.

Η βραχεία Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία:  Ένα μοντέλο θεραπείας-ορισμένης διάρκειας (Time-limited)

Οι Strasser and Strasser το 1997 δημιούργησαν μια ορισμένης διάρκειας προσέγγιση στην υπαρξιακή ψυχοθεραπεία κατά την οποία θεραπευτής και θεραπευμένος συμφωνούν κατά την έναρξη της θεραπείας ότι θα υπάρχει ένα συγκεκριμένο τέλος στην θεραπευτική τους συνεργασία. Η θεραπεία αυτού του τύπου μπορεί να έχει διάρκεια 10-12 συνεδρίες. Δύο επιπλέον συναντήσεις μπορούν να πραγματοποιηθούν 4 έως 8 εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας. Ένα δεύτερο πιθανό μοντέλο είναι επαναλαμβανόμενες σειρές από συνεδρίες.

Αυτό το μοντέλο παρέμβασης είναι πολύ διαφορετικό από την θεραπεία ανοιχτού τύπου στην οποία μέρος της θεραπευτικής διαδικασίας είναι να αναγνωρίσει ο πελάτης πότε είναι έτοιμος να ολοκληρώσει την θεραπεία του.

Ο χρόνος και η επίγνωση των περιορισμών του γίνεται μέρος της διαδικασίας στην ορισμένου-χρόνου θεραπεία.

Το γεγονός ότι η ύπαρξή μας σε αυτό τον κόσμο είναι περιορισμένη δημιουργεί αρκετές αγωνίες. Ο φόβος του τέλους γενικότερα και η συνειδητοποίηση του αναπόφευκτου θανάτου αυξάνονται στην υπαρξιακή θεραπεία ορισμένης διάρκειας όπου κι εκεί ο χρόνος είναι πεπερασμένος.

Ένα από τα πλεονεκτήματα της θεραπείας ορισμένης-διάρκειας είναι η σωστή αξιοποίηση του περιορισμένου χρόνου. Η θεραπεία εστιάζει στον περιορισμένο χρόνο και δομεί αναλόγως τις προσδοκίες θεραπευτή και θεραπευόμενου. Οι στόχοι της θεραπείας δεν απέχουν πολύ από αυτούς της ανοιχτού-τύπου υπαρξιακής θεραπείας: ενίσχυση της αυθεντικότητας, εγκατάλειψη της αυτό-εξαπάτησης και διευκόλυνση του θεραπευόμενου στο να συμβιβαστεί με τα δεδομένα της ύπαρξης (επιλογές, δυσκολίες και περιορισμοί, θάνατος, κτλ).

Οι Strasser και Strasser (1997) πιστεύουν ότι η αναγνώριση της ορισμένης διάρκειας και του περιορισμού στην θεραπευτική διαδικασία δημιουργεί μια διαφορετική ατμόσφαιρα πίεσης αλλά και κινητοποίησης τόσο για τον θεραπευτή όσο και για τον θεραπευόμενο. Η συνειδητοποίηση αυτή μπορεί να καταστήσει την διαδικασία ιδιαίτερα παραγωγική και αποτελεσματική.

Στην καθημερινή μας ζωή αναλογιζόμαστε το παρελθόν μας, ονειρευόμαστε το μέλλον ενώ ζούμε το παρόν, πολύ συχνά όμως δεν αναγνωρίζουμε τις πεποιθήσεις μας γύρω από τον χρόνο και τι σημαίνει ο χρόνος για εμάς. Η υπαρξιακή θεραπεία ορισμένου χρόνου αγγίζει αυτά τα θέματα προϋποθέτοντας την δέσμευση του θεραπευόμενου, δίνει έμφαση στα κλεισίματα και υπενθυμίζει διαρκώς την πεπερασμένη φύση της θεραπευτικής σχέσης.

Στην πράξη λοιπόν, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην στοχοθέτηση. Οι στόχοι της θεραπείας πρέπει να είναι ξεκάθαροι και συμφωνημένοι από την αρχή. Εστιάζοντας σε συγκεκριμένα θέματα η θεραπεία ακολουθεί το ορισμένο χρονικό πλαίσιο και ταυτόχρονα προκύπτει πλούσιο υλικό χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πραγματοποιείται δουλειά σε βάθος. Η ιδέα είναι ότι εστιάζοντας και αλλάζοντας μια πλευρά της ζωής επηρεάζονται και σιγά σιγά αλλάζουν και οι υπόλοιπες. Σαν ντόμινο!

Αντίστοιχα με την υπαρξιακή θεραπεία ανοιχτού τύπου, η ορισμένου χρόνου θεραπεία έχει στόχο να αποσαφηνίσει τη στάση του ατόμου απέναντι στις προκλήσεις με τις οποίες τους φέρνει αντιμέτωπους η ζωή. Συνήθως η υπαρξιακή προσέγγιση δεν βασίζεται σε τεχνικές και στρατηγικές αλλά βασίζεται στην σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον θεραπευτή και τον θεραπευόμενο. Οι θεραπευόμενοι ενθαρρύνονται να αναζητήσουν τις δικές τους πηγές διαχείρισης, έτσι αποθαρρύνεται η μη υγιείς εξάρτηση του θεραπευόμενου από τον θεραπευτή ή την θεραπεία και ενισχύεται η ανεξαρτησία του, η προσωπική του ευθύνη και η προσωπική του ενδυνάμωση.

Οι Strasser και Strasser (1997) ισχυρίζονται ότι ο περιορισμός της ορισμένου χρόνου θεραπείας αλλά και ο περιορισμός της ανθρώπινης ύπαρξης βάζουν το πλαίσιο και την απαραίτητη δομή στην θεραπευτική διαδικασία. Αντιλαμβάνονται την δομή ως θετικό εργαλείο για την αναγνώριση και την κατανόηση των προβληματισμών του θεραπευόμενου.

Μπορούμε λοιπόν με σιγουριά να καταλήξουμε στο ότι δεν υπάρχει κάποια ψυχολογική παρέμβαση ή ψυχοθεραπευτική παρέμβαση κατάλληλη για κάθε άτομο. Αντίστοιχα και η Υπαρξιακή προσέγγιση ορισμένου χρόνου μπορεί να είναι αποτελεσματική σε κάποιους ανθρώπους ενώ σε άλλους όχι.  Είναι πολύ σημαντικό για κάθε θεραπευτή να μπορεί να αξιολογήσει εάν η προσέγγιση την οποία ακολουθεί μπορεί να φέρει αποτελέσματα στον συγκεκριμένο άνθρωπο που έχει απέναντί του, ο οποίος αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο πρόβλημα την συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Πηγές

Cohn, H. (2002) Heidegger and the roots of existential Therapy. Continuum

Strasser, F. &Strasser, A. (1997). Existential Time-limited therapy. Wiley

Βιβλιογραφία

Van Deurzen, E. (2012) Existential Counselling & Psychotherapy in Practice. SAGE Publications Ltd

VanDeurzen, E. & Adams, M. (2012) Αναπτύσσοντας δεξιότητες στην Υπαρξιακή Συμβουλευτική & Ψυχοθεραπεία. Εκδόσεις Κοντύλι

Spinelli, E. (2013) Το σφυρί και ο καθρέφτης:Σπάζοντας τα ψυχοθεραπευτικά είδωλα. Εκδόσεις Κοντύλι

Πηγή: Ψ-Δίκτυο

The post Η έννοια του χρόνου στην Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τον Γρηγόρη Βασιλειάδη,  M.Sc. Ph.D., Διδάκτορα Ψυχολογίας Α.Π.Θ., Ψυχολόγο – Ψυχοθεραπευτή, Μέλος του Σ.Ε.Ψ. (Σύλλογος Ελλήνων Ψυχολόγων) και της E.F.T.A. (European Family Therapy Association)

Στην καθημερινότητα μας όλοι μας, με κάθε μας σκέψη, με κάθε κίνηση του νου και της καρδιάς μας, με κάθε μας πράξη, σε κάθε μας σχέση, σε κάθε μοναχική μας στιγμή, επιδιώκουμε ενσυνείδητα ή ανεπίγνωστα μας, ένα μόνο πράγμα: την αγάπη.

Έχουμε μια βασική έλλειψη, ένα στόχο, αναζητούμε μια ευκαιρία, έχουμε ένα όνειρο: να αγαπηθούμε. Να βιώσουμε αυτό –που όπως συνηθίζουμε να πιστεύουμε- δεν πήραμε, καθόλου ή πήραμε σε ανεπαρκή βαθμό, από τους γονείς μας, αυτό που δεν βιώνουμε επαρκώς στην σχέση με τον/την σύντροφό μας, με τα παιδιά, ή τους φίλους μας.

Η βασική αυτή έλλειψη κρύβεται πίσω από κάθε βίωμα μοναξιάς, αίσθηση ότι οι άλλοι μας αδικούνε ή μας περιορίζουν, πίσω από κάθε υλική διεκδίκηση, και κάθε αγωνιώδη προσπάθεια επίτευξης ενός ορατού στόχου. Όλη μας η προσωπική και συλλογική ζωή υποκινείται από την βαθύτατη αυτή, αλλά ταυτόχρονα –σε πολλές περιπτώσεις- ανεπαίσθητη ανεπάρκεια: την ανεπάρκεια της αγάπης.

Αν όλοι όμως, σε κάθε συμπεριφορική μας εκδήλωση και συναισθηματική έκφραση, ζητάμε από τους άλλους την αγάπη, τότε ποιος είναι αυτός που είναι σε θέση να την δώσει;

Είναι πρακτικά αδύνατον να δώσει κανείς σε κάποιον άλλον –και μάλιστα σε επαρκή ποσότητα & ποιότητα- κάτι που ο ίδιος δεν έχει, αφού ποτέ δεν το έλαβε, ή το έλαβε σε περιορισμένο βαθμό! Κάθε μας, λοιπόν, απόπειρα να πάρουμε μέσα από μια σχέση μας την αγάπη που μας λείπει είναι καταδικασμένη σε ματαίωση, αφού κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να μας δώσει αυτό που δεν πήρε ο ίδιος ποτέ. Μήπως λοιπόν αυτό που αναζητούμε πυρετωδώς, εκτεταμένα και με κάθε τίμημα, στο χρόνο της ζωής μας είναι μια ουτοπία; Κάτι που δεν υπάρχει και γι’ αυτό δεν μπορεί να δοθεί;

Η αλήθεια είναι ότι, οι περισσότεροι από μας, έχουμε μια εντελώς -γνωστικά & βιωματικά- διαστρεβλωμένη εικόνα της αγάπης.

Θεωρούμε δηλαδή ότι είναι ένα προϊόν συναισθηματικών προθέσεων που, μέσω της σκέψης, του λόγου & των ενεργειών μας μπορεί εκούσια να παραχωρήσουμε σε συγκεκριμένα πρόσωπα και σχέσεις με τις οποίες συνδεόμαστε κατά έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Η αγάπη όμως δεν είναι μια περιορισμένη σε ιδιαίτερες σχέσεις συναισθηματική κατάσταση, η οποία βιώνεται υπό συγκεκριμένους όρους, και την «αξίζουν» συγκεκριμένοι άνθρωποι που πληρούν κάποια δεδομένα κριτήρια. Είναι μια -άνευ όρων, χωρο-χρονικών, και σχεσιακών περιορισμών- υπαρξιακή κατάσταση. Επειδή ακριβώς μπορεί να βιωθεί μόνο ως «άνωθεν» δωρεά –δηλαδή, δεν είναι κάτι που «αξίζει» να δοθεί σε κάποιον επειδή έκανε κάτι, ή είναι κάπως- δεν είναι δυνατόν να δοθεί σε κανέναν από κάποιον άλλον άνθρωπο, στο πλαίσιο μια ιδιαίτερης σχέσης. Δεν μπορεί σίγουρα να δοθεί, σε καμία περίπτωση, από κάποιον που δεν του δόθηκε.

Επειδή όμως η απουσία της είναι κυρίως αποτέλεσμα μιας βαθύτατης –και στους περισσότερους από μας ανέγγιχτης και σε πρακτικό επίπεδο αόρατης- οντολογικής ανεπάρκειας, είναι απολύτως φυσικό και αναμενόμενο το γεγονός ότι κανένας άνθρωπος που κρατάει τον εαυτό του περιορισμένο στο επίπεδο της φτωχής ψυχικής του πραγματικότητας δεν μπορεί ούτε να λάβει –απ’ το επίπεδο αυτής της περιοριστικής συνθήκης- ούτε να δώσει αγάπη.

Συνήθως οποιαδήποτε αίσθηση έλλειψης/ανεπάρκειας, –είτε πρόκειται για το αμιγώς υλικό, είτε για το επίπεδο των συναισθημάτων- ωθεί αυτόν που την βιώνει στο να “κλειστεί”, εξαιτίας του φόβου του, ακόμα περισσότερο στο «καβούκι» του. Με τον ίδιο τρόπο, εκείνος που του λείπει η αγάπη, προσπαθώντας να αμυνθεί σε έναν «επικίνδυνο» κόσμο –σε έναν κόσμο σχέσεων, απ΄τον οποίον δεν μπορεί να πάρει αυτό που του λείπει, άρα απειλητικό- τείνει να «κλείνει την πόρτα» σε κάθε ευοίωνο σχεσιακό ερέθισμα, σε κάθε πιθανότητα να αγαπηθεί! Αυτή η επιλεκτική του κλειστότητα γίνεται η φυλακή του. Ολόκληρη η ζωή του μεταμορφώνεται σε τόπο & χρόνο αυτό-εξορίας.

Η αξιοθρήνητη αυτή κατάσταση είναι δυνατόν να αλλάξει μόνο όταν εγώ, εσύ, εμείς, αποφασίσουμε -αποδεχόμενοι τον φόβο μας να αγαπηθούμε- να αφήσουμε κάτω την πανοπλία των περιοριστικών νοητικών μας κατασκευών, και με ειλικρινή ταπείνωση, ανοίξουμε την πόρτα στον όντως Όντα, στον Κύριο της οντολογικής μας επάρκειας & πληρότητας, στον Ιησού Χριστό. Στον διδάσκαλο της ταπείνωσης, στον οδοδείκτη και οδηγό μας προς τον α-ληθή, αναλοίωτο και υπερ-αιώνιο εαυτό μας.

Η αποδοχή λοιπόν αυτής της ψυχικής μας ανεπάρκειας είναι απαραίτητη και βασική συνθήκη για να ανοίξουμε την καρδιά μας στον πνευματικό μας εαυτό. Σ’ αυτόν δηλαδή, που όντας απεριόριστος στο χώρο & τον χρόνο, βιώνει την απόλυτη επάρκειά του ως καθαρή και ανεξάντλητη Αγάπη, τελείως απαλλαγμένη από συμβιβασμούς & προϋποθέσεις.

Έτσι, οι ψυχικές ποιότητες που σε εγκλωβίζουν σε μια συνεχή αίσθηση ανικανοποίητου, και με τις οποίες είχες μέχρι σήμερα ταυτιστεί, υποκαθίστανται –ανάλογα με τον βαθμό της εμπρόθετης ανοιχτότητάς σου- από τις πνευματικές σου ποιότητες.

Σ’ αυτό το επίπεδο, αρχίζεις να βιώνεις αναπόφευκτα την δωρεά της Αγάπης, και ταυτιζόμενος μαζί της, δεν μπορείς παρά να την χαρίζεις σε όλους τους συνανθρώπους σου, άσχετα με το είδος, το βάθος, και την ποιότητα της σχέσης σου μαζί τους. Όλοι οι άνθρωποι είναι για σένα πια αδερφοί σου, και οφείλεις να τους βοηθήσεις να το καταλάβουν. Η ευτυχία σου ολοκληρώνεται στον βαθμό που ο κάθε ένας αδερφός σου αρχίζει να βιώνει τον εαυτό του ως μια ολοκληρωμένη και ψυχο-πνευματικά επαρκή οντότητα, παιδί της μιας και πανανθρώπινης οικογένειας.

The post “Θέλω κάποιος να με αγαπήσει γι’ αυτό ακριβώς που είμαι…” appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Απαντά η Φωστηρία Αμανατίδου, Ψυχολόγος, Ειδικός στη Γνωστική-Συμπεριφορική Θεραπεία, NLP Master Coach

Μιλήστε μας λίγο για εσάς και τη δουλειά σας.

Ονομάζομαι Αμανατίδου Φωστηρία και εργάζομαι ως Ψυχολόγος από το 2004. Σπούδασα στο Τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και στη συνέχεια εξειδικεύτηκα στη Γνωστική-Συμπεριφορική Θεραπεία Παιδιών και Ενηλίκων από την Ελληνική Εταιρία Έρευνας της Συμπεριφοράς, παράρτημα Μακεδονίας. Είμαι πιστοποιημένη θεραπεύτρια στη Γνωστική-Συμπεριφορική θεραπεία με αριθμό μητρώου CBT13-050. Εν συνεχεία εκπαιδεύτηκα στο Νευρογλωσσικό Προγραμματισμό ως NLP Master Coach.

Καθόλη τη διάρκεια των σπουδών μου πρόσφερα εθελοντική εργασία σε διάφορους οργανισμούς. Η επαγγελματική πορεία μου ξεκινά το 2004 στο Γραφείο Παροχής Κοινωνικών Υποστηρικτικών Υπηρεσιών του Δήμου Μίκρας και συνεχίστηκε ιδιωτικά διατηρώντας γραφείο στην περιοχή της Καλαμαριάς.

Ταυτόχρονα ήμουν εκπαιδεύτρια σε σχολές γονέων και σε Κέντρο Δια Βίου Μάθησης. Αργότερα ήμουν συντονίστρια σε ομάδες ψυχολογίας στη Χ.Ε.Ν. Πανοράματος. Από το 2018-2024 εργάστηκα στο Συμβουλευτικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας υποστηρίζοντας  γυναίκες επιζώσες βίας. Παράλληλα έχω δημοσιεύσει άρθρα σε θέματα ψυχικής υγείας στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο και έχω συμμετάσχει ως ομιλήτρια σε τηλεοπτικές, ραδιοφωνικές εκπομπές που αφορούσαν την ανάπτυξη θεμάτων ψυχικής υγείας.

Ποια είναι η ψυχοθεραπευτική σας προσέγγιση;

Ακολουθώ τη Γνωστική Συμπεριφορική ως ψυχοθεραπευτική προσέγγιση.

Η φιλοσοφία της Γνωστικής Συμπεριφορικής Θεραπείας βασίζεται στο γεγονός ότι οι καταστάσεις δεν μπορούν να προκαλέσουν κάποια συγκεκριμένη αντίδραση, όμως οι σκέψεις μας για αυτές τις καταστάσεις μπορούν. Υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στο πώς σκεφτόμαστε και στο πώς αισθανόμαστε. Η αντίδρασή μας ακολουθεί τις σκέψεις μας. Αλλάζοντας τις σκέψεις μας, μπορούμε να αλλάξουμε την αντίδρασή μας.

Ο λόγος που επέλεξα τη Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία βασίζεται στο ότι δίνει έμφαση στη συνεργασία και την ενεργό συμμετοχή του θεραπευόμενου. Αρχικά δίνει έμφαση στο παρόν και επιδιώκει να διδάξει στο θεραπευόμενο πώς να γίνει ο θεραπευτής του εαυτού του, τον διδάσκει να αναγνωρίζει, να αξιολογεί και να απαντά στις δυσλειτουργικές σκέψεις και πεποιθήσεις του χρησιμοποιώντας μια ποικιλία τεχνικών.

Τα σημαντικά σημεία της είναι πως το συγκεκριμένο είδος ψυχοθεραπείας καλύπτει ένα ευρύ φάσμα ψυχικών καταστάσεων (άγχος, κατάθλιψη, πανικό, φοβία, καταναγκασμό, πένθος, βουλιμία, ανορεξία, θεραπεία ζεύγους, διαταραχές προσωπικότητας) όπου οι συνεδρίες είναι δομημένες και η χρονική διάρκεια της θεραπείας χρονικά περιορισμένη.

Πείτε μας με λίγα λόγια πώς προσεγγίζετε τους ανθρώπους που σας επισκέπτονται.

Θα εστιάσω στην πρώτη συνεδρία η οποία είναι καθοριστική καθώς χρειάζεται ο/η θεραπευόμενος/η να εισπράξει ενσυναίσθηση, κατανόηση, αποδοχή από τον θεραπευτή. Για αυτό λοιπόν ως θεραπεύτρια φροντίζω να δημιουργώ το κατάλληλο κλίμα που θα εμπνεύσει τον/ην θεραπευόμενο/η να ανοιχτεί και να μοιραστεί μαζί μου τις σκέψεις και τα συναισθήματά του/ης.

Ποια θεωρείτε ότι είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στη δουλειά σας;

Η μεγαλύτερη πρόκληση στη δουλειά μου ως θεραπεύτρια είναι η μετάβαση του/ης θεραπευόμενου/ης από το σκοτάδι στο φως κατά την ψυχοθεραπευτική πορεία.

Τι θα λέγατε σε κάποιον που θέλει να σας επισκεφθεί για πρώτη φορά;

Θα έλεγα ότι χρειάζεται να το τολμήσει καθώς η ψυχοθεραπεία είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει στον εαυτό του καθώς η φροντίδα της ψυχής είναι ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή μας. Όπως φροντίζουμε τη σωματική μας υγεία χρειάζεται το ίδιο να κάνουμε και για την πολύτιμη ψυχική ισορροπία μας. Η ψυχοθεραπεία βοηθά στο να ανακαλύψει κανείς ξανά τη ζωή του και να αποκτήσει καλύτερη επαφή με τον αληθινό εαυτό του.

Πείτε μας μια ωραία ανάμνηση από τη δουλειά σας.

Ως ωραία ανάμνηση θα αναφέρω τη μεταμόρφωση της ζωής των ανθρώπων οι οποίοι οδηγούνται προς την αυτοπραγμάτωση μέσα από την ψυχοθεραπεία. Αυτό αποτελεί και τη μεγαλύτερη ανταμοιβή μου ως θεραπεύτρια.

Πώς μπορεί να σας βρει κάποιος ή να κλείσει μαζί σας ραντεβού;

Εάν κανείς σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του νιώσει την ανάγκη να φροντίσει τον εαυτό του στα θέματα που τον απασχολούν τότε μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου για να συνεργαστούμε είτε τηλεφωνικά στα τηλ. 2313 023273, Κιν. 6945172714 ή μέσω mail: fostiria@amanatidou.com.
Επίσης να προσθέσω ότι πραγματοποιούνται διαδικτυακές συνεδρίες μέσω Microsoft Teams για όσους διαμένουν εκτός Θεσσαλονίκης αλλά και για όσους δυσκολεύονται να μετακινηθούν.
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε και στην ιστοσελίδα μου, www.amanatidou.com

The post Γνωρίστε την ψυχολόγο Φωστηρία Αμανατίδου appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Ο Ίρβιν Γιάλομ είναι ίσως ο πιο «ανθρώπινος» από τους ψυχοθεραπευτές που έγραψαν για την ψυχή. Δεν αρκέστηκε στην ακαδημαϊκή ψυχιατρική, ούτε στην ψυχολογική ορολογία. Έφερε την ψυχοθεραπεία στο χαρτί με τρόπο λογοτεχνικό, βιωματικό, άμεσο. Και ταυτόχρονα, έντιμο. Χωρίς να ωραιοποιεί τις σχέσεις με τους θεραπευόμενους. Χωρίς να παριστάνει τον παντογνώστη.

Η γραφή του κινείται ανάμεσα στη θεωρία, τη φιλοσοφία και το προσωπικό βίωμα. Αν τον διαβάσετε, δεν θα μάθετε μόνο για τη θεραπεία — θα καταλάβετε βαθύτερα τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, με φόβους, επιθυμίες και ευαλωτότητα.

Από πού να ξεκινήσετε αν δεν τον έχετε ξαναδιαβάσει;

Ξεκινήστε από το «Όταν έκλαψε ο Νίτσε». Είναι ένα ιστορικο-φανταστικό μυθιστόρημα, αλλά αποτελεί ιδανική εισαγωγή στη φιλοσοφική σκέψη του Γιάλομ. Μέσα από μια υποθετική συνάντηση του Νίτσε με τον γιατρό Μπρόιερ (δάσκαλο του Φρόυντ), ο Γιάλομ παρουσιάζει την έννοια της υπαρξιακής θεραπείας χωρίς να κουράζει με ορολογίες. Είναι λογοτεχνία και ψυχολογία ταυτόχρονα.

Αν προτιμάτε κάτι πιο προσωπικό και σύγχρονο, επιλέξτε το A matter of death and life που έγραψε μαζί με τη γυναίκα του, τη Μέρλιν Γιάλομ. Πρόκειται για ένα αποχαιρετιστήριο βιβλίο, αλλά και ένα εγχειρίδιο αποδοχής της φθοράς και της θνητότητας.

Λίστα βιβλίων του Ίρβιν Γιάλομ που έχουν εκδοθεί στα ελληνικά και γιατί να τα διαβάσετε

• Όταν έκλαψε ο Νίτσε (Άγρα)

Γιατί: Συνδυάζει μυθιστορηματική πλοκή με φιλοσοφία και ψυχολογία. Ιδανικό για πρώτη επαφή με τη σκέψη του.

• Η θεραπεία του Σοπενάουερ (Άγρα)

Γιατί: Εξερευνά τον ναρκισσισμό, τη μοναξιά και την αλλαγή μέσα από τη θεραπεία ομάδας. Ο πιο αμφιλεγόμενος θεραπευόμενος του Γιάλομ.

• Ο δήμιος του έρωτα και άλλες ιστορίες ψυχοθεραπείας (Άγρα)

Γιατί: Αληθινές ιστορίες από το θεραπευτικό δωμάτιο, γραμμένες με ενσυναίσθηση και χιούμορ. Ιδανικό για όσες/όσους αγαπούν τις ανθρώπινες ιστορίες.

• Το δώρο της ψυχοθεραπείας (Άγρα)

Γιατί: Ένας οδηγός για νέους θεραπευτές, αλλά και ένα τρυφερό, απογυμνωμένο κείμενο για όσους θέλουν να δουν τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες της θεραπείας.

• Στο ντιβάνι: Ιστορίες θεραπείας (Άγρα)

Γιατί: Τρεις εκτενείς ιστορίες θεραπείας που θυμίζουν νουβέλες. Βλέπουμε τις δυναμικές θεραπευτή-θεραπευόμενου χωρίς εξιδανικεύσεις.

• Κάθε μέρα λίγο πιο κοντά (Άγρα)

Γιατί: Ένα τολμηρό πείραμα: ψυχοθεραπευτής και θεραπευόμενη κρατούν ημερολόγιο κάθε συνεδρίας. Ο αναγνώστης βλέπει και τις δύο πλευρές. Απογυμνωμένο, έντιμο, ανθρώπινο.

• Ψυχοθεραπευτικά νουάρ (Άγρα)

Γιατί: Εννιά ιστορίες όπου η θεραπεία μπλέκεται με το παράλογο, το κωμικό και το τραγικό. Ιδανικό για αναγνώστες που δεν θέλουν μόνο θεωρία.

• Η μάνα και το νόημα της ζωής (Άγρα)

Γιατί: Ο Γιάλομ επιστρέφει στη σχέση με τη μητέρα του και εξερευνά το πώς οι προσωπικές μας ιστορίες διαμορφώνουν την ύπαρξή μας. Συγκινητικό και βαθιά υπαρξιακό.

• Πλάσματα μιας μέρας και άλλες ιστορίες ψυχοθεραπείας (Άγρα)

Γιατί: Μια υπενθύμιση ότι όλοι είμαστε θνητοί και εύθραυστοι. Το πιο «ποιητικό» ίσως βιβλίο του.

• Αυτό ήταν η ζωή; Τότε άλλη μια φορά! (Άγρα)

Γιατί: Συζήτηση του Γιάλομ με τον ψυχαναλυτή Μπέβερλι Ζέιντερ. Δύο θεραπευτές μιλούν για τον θάνατο και το γήρας με ειλικρίνεια και χιούμορ.

• Το θέμα είναι να μη σε νοιάζει (και άλλα μαθήματα ζωής) (Άγρα)

Γιατί: Το τελευταίο του βιβλίο, γραμμένο μαζί με τη σύζυγό του λίγο πριν τον θάνατό της. Δεν είναι θλιβερό – είναι γνήσιο, ανθρώπινο και απαλλαγμένο από φλυαρίες.

Γιατί να διαβάσει κανείς Γιάλομ;

Γιατί δεν κρύβεται πίσω από την επιστήμη. Γιατί γράφει σαν άνθρωπος που έζησε, αγάπησε, φοβήθηκε και συνδέθηκε. Γιατί με απλά λόγια, βάζει ερωτήματα που όλοι έχουμε κάνει:
Τι κάνουμε με τον θάνατο; Πώς συνδεόμαστε; Τι σημαίνει να αλλάζεις; Πόσο χωράει η αλήθεια στη θεραπεία;

Αν ψάχνετε βιβλία που να φωτίζουν την ανθρώπινη εμπειρία χωρίς μελοδραματισμούς, ο Γιάλομ είναι από αυτούς που αξίζει να μπουν στο ράφι σας.

Από την ομάδα Ψυχο-γραφήματα

The post Ίρβιν Γιάλομ: Ο θεραπευτής που έγραψε για τη ζωή appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τον Γρηγόρη Βασιλειάδη, M.Sc. Ph.D., Διδάκτορα Ψυχολογίας Α.Π.Θ., Ψυχολόγο – Ψυχοθεραπευτή, Μέλος του Σ.Ε.Ψ. (Σύλλογος Ελλήνων Ψυχολόγων) και της E.F.T.A. (European Family Therapy Association)

Η σοφία, η κατανόηση, η συμπόνια, και η ολοκληρωμένη προσωπικότητα είναι σίγουρα σημαντικές παράμετροι και χαρακτηριστικά που θα ήθελες να έχει ο ψυχοθεραπευτής σου, αλλά δεν είναι επαρκή κριτήρια στα οποία μπορείς να βασιστείς για να τον/ την επιλέξεις.

Η σε βάθος επιστημονική του κατάρτιση στο γνωστικό του αντικείμενο, και η εκπαίδευση του σ’ενα τουλάχιστον αξιόπιστο κι αναγνωρισμένο πρόγραμμα επαγγελματικής εκπαίδευσης είναι απαραίτητα προσόντα για έναν καλό ψυχοθεραπευτή.

Ο ψυχολόγος που θα επιλέξεις να ξεκινήσεις μαζί του συμβουλευτική ή ψυχοθεραπεία θα πρέπει να είναι κάτοχος τουλάχιστον των παρακάτω επαγγελματικών προσόντων:

1. Άδειας Ασκήσεως του Επαγγέλματος του Ψυχολόγου.

Για την άσκηση της ψυχοθεραπείας ή της συμβουλευτικής, όπως και άλλες ψυχολογικές (διδακτικές κι ερευνητικές) δραστηριότητες απαιτείται η κατοχή Άδειας Ασκήσεως του Επαγγέλματος του Ψυχολόγου στην Ελλάδα, ως ικανή και αναγκαία προϋπόθεση. Στην χώρα μας μόνο η σχετική άδεια κατοχυρώνει τόσο την άσκηση του επαγγέλματος όσο και στην χρήση του τίτλου του ψυχολόγου. Η αντιποίηση του τίτλου του ψυχολόγου διώκεται ποινικά. Όχι μόνο δεν μπορεί κάποιος να εργάζεται χωρίς τα νομιμοποιητικά έγγραφα (πτυχίο ΑΕΙ και Άδεια Ασκήσεως του Επαγγέλματος του Ψυχολόγου στην Ελλάδα) ως ψυχολόγος, αλλά ούτε να δηλώνει ότι είναι ψυχολόγος.

2. Υψηλή πανεπιστημιακή κατάρτιση στην Ψυχολογία.

Ένας καλός και ικανός Ψυχοθεραπευτής μπορεί να ξεκινήσει την καριέρα του έχοντας στην κατοχή του ένα μεταπτυχιακό τίτλο επιπέδου Master (M.Sc.), ή –ακόμα καλύτερα- έναν Διδακτορικό τίτλο (Ph.D.) σε γνωστικό αντικείμενο της Ψυχολογίας, που να σχετίζεται με την Ψυχοθεραπεία.

3. Εποπτευόμενη Ψυχολογική Πρακτική, Εκπαίδευση, και εκτεταμένη προσωπική εργασία με τον εαυτό του (αυτογνωσία).

Είναι σημαντικό να γνωρίζεις εάν ο ψυχοθεραπευτής που σκέφτεσαι να επιλέξεις έχει ολοκληρώσει ένα τουλάχιστον εκτεταμένο κι εντατικό πρόγραμμα πιστοποιημένης εκπαίδευσης στην ψυχοθεραπεία. Αυτό μπορεί άλλοτε να αποτελεί μέρος του ακαδημαϊκού του τίτλου, κι άλλοτε να είναι ένα ξεχωριστό μεταπτυχιακό πρόγραμμα εκπαίδευσης.

Το σίγουρο είναι ότι δεν είναι δυνατόν να διδαχτεί κανείς την ψυχοθεραπεία από βιβλία, ή σε μια τάξη. Είναι σίγουρα πιο ασφαλές για σένα να επιλέξεις έναν ψυχοθεραπευτή που έχει περάσει (ή είναι ακόμα) σε εποπτευόμενη εκπαίδευση, και κυρίως έχει «δουλέψει» εκτεταμένα με τον εαυτό του, έχοντας μεγάλη προσωπική βιωματική εμπειρία από διάφορες «σχολές» και πλαίσια ψυχοθεραπείας (π.χ. ατομική, ομαδική ψυχοθεραπεία).

Συνήθως οι άνθρωποι που σκέφτονται να ξεκινήσουν ψυχοθεραπεία αναρωτιούνται εάν είναι καλύτερα να επιλέξουν μια γυναίκα ή έναν άνδρα ψυχοθεραπευτή. Θα ήταν ίσως καλύτερα -εφόσον φυσικά το φύλο του ψυχοθεραπευτή είναι θέμα σημαντικό για σένα- να εμπιστευτείς το ένστικτό σου σ’αυτή σου την επιλογή. Ίσως τελικά η φύση του ζητήματος που ενδιαφέρεσαι να «δουλέψεις» κατά τη διάρκεια της ψυχοθεραπείας, καθώς και οι προσωπικές σου προτιμήσεις να σε οδηγήσουν στην απόφαση που σου ταιριάζει περισσότερο.

Παρόλο που η ηλικία και το πολιτισμικό πλαίσιο (η «κουλτούρα») του ψυχοθεραπευτή σε καμία περίπτωση δεν είναι σε θέση να καθορίσουν την ικανότητά του για ενσυναίσθηση (empathy) και την ικανότητά του να προσφέρει αποτελεσματική βοήθεια & θεραπεία, μπορεί να αποτελούν χαρακτηριστικά που θα επηρεάσουν διαισθητικά την προτίμησή σου και ίσως την τελική σου επιλογή.

Είναι πολύ σημαντικό να κάνεις την τελική σου επιλογή -πέρα από τα προσόντα που ανέφερα παραπάνω- με κριτήριο το ποιος επαγγελματίας σε κάνει να νιώθεις διαισθητικά ότι είναι καλύτερος / καλύτερη για σένα προσωπικά.

Στην περίπτωση που βρίσκεσαι στη φάση κατά την οποία θέλεις να αξιολογήσεις εάν είναι κατάλληλος ο συγκεκριμένος ψυχοθεραπευτής για σένα, θα βοηθούσε να του κάνεις κάποιες συγκεκριμένες ερωτήσεις. Περισσότερες λεπτομέρειες μπορείς να ρωτήσεις στην πρώτη τηλεφωνική σου επικοινωνία με τον ψυχοθεραπευτή (αν και συνήθως η πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία είναι αρκετά σύντομη και εστιάζεται στην διευθέτηση του πρώτου ραντεβού), ή -καλύτερα- κατά τη διάρκεια της πρώτης συνεδρίας (= πιο δόκιμος όρος από το «ραντεβού», ή «ψυχοθεραπευτική συνάντηση»).

Κάποιες από τις βασικές ερωτήσεις, που μπορείς κάνοντάς τες να βοηθηθείς στην απόφασή σου για το αν ο συγκεκριμένος επαγγελματίας είναι ο πιο κατάλληλος για σένα, είναι οι παρακάτω:

1. «Ποια κατά τη γνώμη του είναι η αιτία των προβλημάτων για τους περισσότερους ανθρώπους;»

Επειδή ακριβώς υπάρχουν πολλοί τρόποι για να προσεγγίσει κανείς τα προβλήματα που απασχολούν τους ανθρώπους, ο κάθε ψυχοθεραπευτής, ανάλογα με την προσωπική του «κουλτούρα», την εκπαίδευση, την προσωπική του αυτογνωστική πορεία, και τις προτιμήσεις του, αποδίδει τα ανθρώπινα προβλήματα σε διαφορετικούς λόγους. Κάποιοι δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην παιδική ηλικία του ατόμου, κάποιοι στους τρόπους με τους οποίους σχετίζεται το άτομο με τα μέλη της οικογένειάς του, άλλοι στον λανθασμένο τρόπο με τον οποίο σκέφτεται, σε περιοριστικές του συνήθειες, ή σε προβληματικές κοινωνικές και πολιτισμικές επιδράσεις που έχει δεχτεί. Είναι σημαντικό ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται ο ψυχοθεραπευτής που τελικά θα διαλέξεις να μοιάζει σε γενικές γραμμές με τον δικός σου.

2. «Τι εμπειρία έχει σε θέματα παρόμοια με αυτά που με απασχολούν;»

Μολονότι ο ψυχοθεραπευτής δεν είναι απαραίτητο να έχει εμπειρία στο να βοηθάει ανθρώπους που έχουν ακριβώς το ίδιο πρόβλημα με το δικό σου, χρειάζεται να είναι σχετικά εξοικειωμένος με τα ζητήματα που φέρνεις σε συζήτηση κι έχεις ανάγκη να «δουλέψεις» κατά την ψυχοθεραπεία σου.

3. «Ποιο θα είναι το πρόγραμμα (χρόνος, συχνότητα) των ψυχοθεραπευτικών συνεδριών;»

Εφόσον ο παράγοντας χρόνος είναι σημαντικός για σένα (π.χ. μπορείς να είσαι διαθέσιμος/ η για τις συμφωνημένες συνεδρίες μόνο κάθε Τετάρτη απόγευμα), χρειάζεται να κάνεις ξεκάθαρο ότι ο συγκεκριμένος ψυχοθεραπευτής είναι σε θέση να ικανοποιήσει αυτό σου το αίτημα, και ότι είναι βολικό γι’αυτόν να δουλέψει μαζί σου με δεδομένους τους παραπάνω περιορισμούς σου.

Παρόλο που είναι πιθανό κι αναμενόμενο να νιώθεις αμηχανία, άβολα, ή κάποια νευρικότητα κατά την διάρκεια της πρώτης συνεδρίας με τον ψυχοθεραπευτή σου, η πρώτη αυτή συνεδρία συνήθως σου προσφέρει την ευκαιρία να αξιολογήσεις κατά πόσο είστε σε θέση να επικοινωνείτε οι δυο σας αποτελεσματικά και με σαφήνεια, και πόσο καλή αισθάνεσαι ότι είναι η επαφή σου με τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Να θυμάσαι πάντα ότι είσαι εσύ αυτός/ αυτή που κάνει την επιλογή!

Κατά τη διάρκεια της πρώτης συνεδρίας, παρατήρησε πως νιώθεις με τον συγκεκριμένο ψυχοθεραπευτή και το θεραπευτικό πλαίσιο που αυτός δημιουργεί. Πρόσεξε κατά πόσο νιώθεις ότι σε «ακούει» πραγματικά, και πως σε κάνει να αισθάνεσαι ο τρόπος με τον οποίον σου μεταφέρει τις πληροφορίες, καθώς κι ο τρόπος με τον οποίον ανταποκρίνεται σ’αυτά που εσύ του λες. Μολονότι το να αποφασίσεις να εκθέσεις τα πιο ευάλωτά σου κομμάτια μπροστά σε κάποιον αρχικά «ξένο» άνθρωπο είναι πολύ φυσικό να σου προκαλεί άγχος κι αμηχανία, παρατήρησε εάν και κατά πόσο η αμηχανία σου μεταβάλλεται καθώς προχωρά η συνεδρία σας, όπως και το αν νιώθεις την ανάγκη σιγά-σιγά να αποκαλύψεις όλο και περισσότερες και πιο σημαντικές για σένα πληροφορίες στον ψυχοθεραπευτή σου.

Είναι μεγάλης σημασίας να θυμάσαι ότι η ψυχοθεραπεία είναι πολύ πιο πλούσια, απελευθερωτική και δυναμική διαδικασία από ό,τι μια απλή παροχή βοήθειας για την επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων!

Ο θεμελιώδης λίθος μιας επιτυχημένης ψυχοθεραπείας είναι πάντα η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε σένα και τον ψυχοθεραπευτή σου. Ακριβώς επειδή η ποιότητα της σχέσης που θα αναπτύξεις με τον ψυχοθεραπευτή σου πρόκειται να καθορίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την έκβαση της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας, είναι πάρα πολύ σημαντικό να επιλέξεις κάποιον ψυχοθεραπευτή με τον οποίο:

·  νιώθεις βολικά,

·  αισθάνεσαι μια άνετη σύνδεση κι ευχάριστη επικοινωνία,

· νιώθεις ότι σε αποδέχεται όπως είσαι, που μπορεί να σε καταλάβει,

· είναι σε θέση να δημιουργήσει και να διατηρήσει ένα ασφαλές περιβάλλον συνύπαρξης και συν-ομιλίας μαζί σου, ένα περιβάλλον στο οποίο θα μπορέσεις με εμπιστοσύνη να εξερευνήσεις τους βαθύτερους πόνους σου, τις αγωνίες και συγκρούσεις που βιώνεις μέσα σου.

Φρόντισε να επιλέξεις, με άλλα λόγια, έναν ψυχοθεραπευτή με τον οποίο νιώθεις πολύ άνετα να χτίσεις μια σχέση που θα αλλάξει την ζωή σου προς την κατεύθυνση που βαθιά επιθυμείς!

Σκέψου ότι αξίζεις την καλύτερη δυνατή ψυχοθεραπευτική εμπειρία!

The post Πώς να επιλέξω τον πιο κατάλληλο ψυχοθεραπευτή; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Στην εικοσαετή ενασχόλησή μου με ανθρώπους που ασχολούνταν επαγγελματικά με την παροχή βοήθειας σε άλλους ανθρώπους έχω συναντήσει συχνά μια συγκεκριμένη ιστορία παιδικής ηλικίας, που προσωπικά θεωρώ πως έχει ιδιαίτερη σημασία:

• Υπήρχε μια μητέρα που ήταν κατά βάθος συναισθηματικά ανασφαλής και για την ισορροπία της στηριζόταν σε ένα συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς του παιδιού της. Αυτή η μητέρα μπορούσε να κρύβει την ανασφάλειά της από το παιδί της, αλλά και από οποιονδήποτε άλλο, πίσω από ένα σκληρό, αυταρχικό, ακόμα και δεσποτικό προσωπείο.
• Το παιδί είχε μια εκπληκτική ικανότητα ν’ αντιλαμβάνεται και ν’ ανταποκρίνεται διαισθητικά, δηλαδή ασυνείδητα, σε αυτή την ανάγκη της μητέρας του, ή και των δύο γονέων του, και να υποδύεται το ρόλο που ασυνείδητα του είχαν αναθέσει.
• Αυτός ο ρόλος εξασφάλιζε στο παιδί την «αγάπη» των γονέων- αλλά και την εκμετάλλευσή του από τους γονείς του. Το παιδί ένιωθε ότι το είχαν ανάγκη, και η ανάγκη αυτή διασφάλιζε την ύπαρξή του.

(…) Έτσι αναπτύσσουν τελικά μια ειδικού τύπου ευαισθησία στα ασυνείδητα σήματα με τα οποία εκδηλώνονται οι ανάγκες των ανθρώπων γύρω τους. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν το ότι συχνά επιλέγουν να γίνουν αργότερα ψυχοθεραπευτές. Ποιος άλλος άλλωστε, που δεν θα είχε τέτοιο ιστορικό θα μπορούσε να δείξει τόσο ενδιαφέρον, ώστε να περνά ολόκληρη τη μέρα του προσπαθώντας ν’ ανακαλύψει τι συμβαίνει στο ασυνείδητο των άλλων ανθρώπων; Όμως, η ανάπτυξη και η τελειοποίηση αυτής της ειδικού τύπου ευαισθησίας- που κάποτε βοήθησε το παιδί να επιβιώσει και τώρα επιτρέπει στον ενήλικα ν’ ακολουθήσει κάποιο από τα επαγγέλματα που σχετίζονται με την παροχή βοήθειας- εμπεριέχουν επίσης τις ρίζες της συναισθηματικής διαταραχής του. Αν δηλαδή ένας θεραπευτής δεν έχει συνειδητοποιήσει τη δική του απώθηση, μπορεί να αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει τους ασθενείς του, οι οποίοι εξαρτώνται από αυτόν, ως υποκατάστατα για τις ακάλυπτες ανάγκες του.

[…] Η ευαισθησία, η ενσυναίσθηση, η ικανότητα ανταπόκρισης και η πανίσχυρη «κεραία» των θεραπευτών δείχνουν ότι ως παιδιά το πιο πιθανό είναι να συνήθιζαν να ικανοποιούν τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων και καταπίεζαν τις δικές τους.

Υπάρχει βεβαίως θεωρητικά η πιθανότητα ένα ευαίσθητο παιδί να είχε γονείς που δεν είχαν ανάγκη οι ίδιοι να το κακομεταχειριστούν- γονείς που το έβλεπαν όπως πραγματικά ήταν, το καταλάβαιναν, ανέχονταν και σέβονταν τα συναισθήματά του. Παρ’ όλο που ένα τέτοιο παιδί θα αναπτύξει ένα υγιές αίσθημα αυτοεκτίμησης, σπάνια θα μπορούσαμε να περιμένουμε ότι θ’ αποφασίσει να γίνει ψυχοθεραπευτής, ότι θα καλλιεργήσει δηλαδή και θα αναπτύξει την ευαισθησία του προς άλλους στον ίδιο βαθμό με τα παιδιά που οι γονείς τους τα χρησιμοποιούσαν για να ικανοποιούν τις δικές τους ανάγκες και ότι θα μπορεί ποτέ να καταλάβει ικανοποιητικά- χωρίς να έχει ο ίδιος ανάλογες εμπειρίες- τι σημαίνει «να έχει θανατώσει» κάποιος τον ίδιο του τον εαυτό.

(…) Όχι μόνο ως γονείς, αλλά και ως θεραπευτές, θα πρέπει να είμαστε πρόθυμοι ν’ αντιμετωπίσουμε το παρελθόν μας. Μόνο αφού βιώσουμε με επώδυνο τρόπο και αποδεχτούμε τη δική μας αλήθεια, θ’ απελευθερωθούμε από την ελπίδα ότι μπορούμε ακόμα να βρούμε ένα γεμάτο κατανόηση και ενσυναίσθηση «γονέα»- ίσως σ’ έναν από τους ασθενείς μας-, ο οποίος θα είναι στη διάθεσή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Alice Miller, «Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας», Εκδόσεις Ροές

The post Το παρελθόν του ψυχοθεραπευτή: Απόσπασμα από το βιβλίο της Alice Miller «Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας» appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Όταν αναζητούμε επαγγελματική βοήθεια για συναισθηματική ευεξία και προσωπική ανάπτυξη, η πρώτη επιλογή που μας έρχεται στο μυαλό είναι η επίσκεψη στον ψυχολόγο. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, μπορεί να έχετε ακούσει τους γύρω σας να μιλούν για life coaching. Η συμβουλευτική γάμου, γνωστή και ως marriage coaching, αποτελεί ένα είδος του life coaching και η προσέγγισή της διαφέρει αρκετά από εκείνη των ψυχολόγων και των ψυχοθεραπευτών.

Τι είναι το life coaching;

Ο life coach είναι ένας επαγγελματίας ευεξίας που βοηθά τους ανθρώπους να πραγματοποιήσουν πρόοδο στη ζωή τους προκειμένου να επιτύχουν μεγαλύτερη πληρότητα. Οι life coaches βοηθούν τους πελάτες τους να βελτιώσουν τις σχέσεις, την εργασιακή τους σταδιοδρομία και την καθημερινή τους ζωή.

Τι κάνει ο σύμβουλος γάμου;

To marriage coaching εστιάζει στο παρόν και οι coaches λειτουργούν ως παράγοντας διευκόλυνσης και οργάνωσης των συζητήσεων του ζευγαριού. Οι σύμβουλοι γάμου δεν θα δώσουν συγκεκριμένη κατεύθυνση στο ζευγάρι, αλλά θα βοηθήσουν ώστε να βρεθεί μία μέση λύση στο πρόβλημά τους.

Σύμβουλος γάμου ή ψυχολόγος;

Η διαφορά μεταξύ ενός συμβούλου και ενός ψυχολόγου έχει τις ρίζες της στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν την ψυχική υγεία. Οι σύμβουλοι δίνουν έμφαση στην πρόληψη. Τείνουν να εργάζονται με συγκεκριμένους πληθυσμούς, όπως ηλικιωμένους ή φοιτητές. Οι σύμβουλοι χρησιμοποιούν τεχνικές για να βοηθήσουν αυτούς τους πελάτες να αποτρέψουν και να αντιμετωπίσουν προκλήσεις ψυχικής και συναισθηματικής υγείας, σύμφωνα με την National Alliance on Mental Illness.

Οι ψυχολόγοι, σε αντίθεση με τους συμβούλους, διαθέτουν μεγαλύτερη εξειδίκευση. Σύμφωνα με το Bureau of Labor Statistics (BLS), αξιολογούν και θεραπεύουν συναισθηματικές και συμπεριφορικές διαταραχές μέσω ψυχοθεραπείας, ενώ μελετούν τις γνωστικές, συναισθηματικές και κοινωνικές διεργασίες και συμπεριφορές των ατόμων, ερμηνεύοντας και καταγράφοντας πώς τα άτομα αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους. Η ψυχολογική αξιολόγηση ή η ψυχοθεραπεία, απευθύνεται σε ζευγάρια που χρειάζονται μία περισσότερα εξειδικευμένη βοήθεια, προκειμένου να αντιμετωπίσουν άσχημες καταστάσεις του παρελθόντος π.χ απιστία, ή άλλες συμπεριφορές που δεν εξυπηρετούνται από την συμβουλευτική γάμου. Τις περισσότερες φορές, η κατανόηση και η αντιμετώπιση του παρελθόντος είναι αυτές που δημιουργούν ένα υγιές παρόν.

Η κύρια διαφορά μεταξύ των θεραπευτών και των συμβούλων είναι ότι οι περισσότεροι ψυχολόγοι διαθέτουν τουλάχιστον διδακτορικό δίπλωμα και λαμβάνουν μεγαλύτερη και πιο αναλυτική εκπαίδευση, με αποτέλεσμα να έχουν περισσότερη γνώση του αντικειμένου και των θεραπειών που μπορούν να αξιοποιήσουν στους θεραπευόμενους. Τα περισσότερα προγράμματα διδακτορικών σπουδών χρειάζονται πέντε έως επτά χρόνια για να ολοκληρωθούν.

Το πιο σημαντικό πρόβλημα με τους συμβούλους γάμου ή marriage coaches, είναι η μη επαρκής πιστοποιημένη εξειδίκευση τους ώστε να είναι ταυτόχρονα και θεραπευτές. Είναι λοιπόν αναγκαίο να επιλέξουμε τον κατάλληλο ειδικό ψυχικής υγείας για εμάς με βάση την πιστοποιημένη και αποδεδειγμένη εξειδίκευση του, ώστε να μας βοηθήσει σε αυτά που χρειαζόμαστε με αποτελεσματικό τρόπο.

Πηγή: Melapus

The post Σύμβουλος γάμου ή ψυχολόγος; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.