Τι πρέπει να γνωρίζουν τα παιδιά μας: Συμβουλές πρόληψης από τους Γονείς προς τα Παιδιά.

Ο κίνδυνος του να εξαφανιστεί ένα παιδί φαντάζει τόσο μακρινός σε όλους μας … είναι καταστάσεις που βλέπουμε και ακούμε στα ΜΜΕ και συχνά απορούμε πώς μπορεί να συμβαίνουν.

Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι κίνδυνοι είναι πολύ μακρινοί μέχρι να γίνουν κοντινοί και μας αφορούν όλους.

Ο ρόλος του γονέα είναι να προετοιμάσει το παιδί του για όλους τους κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσει σαν παιδί και σαν ενήλικας. Και η εξαφάνιση είναι ένας από αυτούς τους κινδύνους.

Να θυμάστε πάντα ότι οι δικές σας συμβουλές … μπορούν να του δείξουν το δρόμο για το σπίτι!

1. Μιλήστε ανοιχτά στα παιδιά σας για τον κίνδυνο της εξαφάνισης.

Το να μιλήσεις σε ένα παιδί για ένα κίνδυνο που μπορεί να αντιμετωπίσει, δεν το αγχώνει ούτε το προβληματίζει. Αντίθετα το προετοιμάζει για μια κατάσταση που μπορεί να βρεθεί και θα κληθεί μόνο του να αντιμετωπίσει.

2. Γνωρίζετε το πρόγραμμα των παιδιών σας και τις συνήθειες του.

Η γνώση λειτουργεί προληπτικά. Δεν αρκεί να γνωρίζετε τι ώρα σχολάει το παιδί σας αλλά και τι ώρα επιστρέφει. Σε περίπτωση που εξαφανιστεί θα κινητοποιηθείτε άμεσα.

3. Γνωρίστε τους φίλους των παιδιών σας.

Η γνώση λειτουργεί προληπτικά. Τα παιδιά μοιράζονται μεταξύ τους χρόνο αλλά και μυστικά. Γνωρίζουν καλά το ένα το άλλο.

4. Γνωρίζετε πάντα που είναι τα παιδιά σας και με ποιους.

Η γνώση λειτουργεί προληπτικά. Το να ξέρετε που είναι το παιδί σας και με ποιους, είναι σαφώς καλύτερο από το «είναι έξω και παίζει». Ανά πάσα στιγμή  μπορείτε να το αναζητήσετε και να βεβαιωθείτε ότι είναι καλά. Δεν είναι καταπίεση αλλά ενδιαφέρον.

5. Παρατηρήστε πως αντιδρούν τα παιδιά σας σε αγχωτικές καταστάσεις.

Το να εξαφανιστεί ένα παιδί είναι σίγουρα μια κατάσταση που δεν μπορεί να διαχειριστεί αφού κυριεύεται από άγχος και φόβο. Το να ξέρετε πως αντιδρά σε τέτοια συναισθήματα, σας επιτρέπει να «προβλέψετε» το τι κάνει και πως μπορείτε να το βρείτε.

6. Διδάξτε στο παιδί την σπουδαιότητα της ηρεμίας και βρείτε μαζί του διαδικασίες που το χαλαρώνουν.

Το άγχος είναι σίγουρα ο χειρότερος σύμβουλος μικρών και μεγάλων. Βοηθήστε το παιδί σας να ανταπεξέλθει σε μια δύσκολη κατάσταση, όπως η εξαφάνιση, με το να κάνει ή να σκέφτεται πράγματα που το χαλαρώνουν.

7. Καλλιεργήστε ένα κλίμα ασφάλειας και εμπιστοσύνης με τα παιδιά.

Τα παιδιά λειτουργούν ενοχικά και σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να στενοχωρούν τους γονείς τους. Έτσι πολλές φορές κρατάνε μυστικά που νομίζουν ότι αν τα πουν θα μπουν τιμωρία ή θα στενοχωρήσουν τους γονείς (όπως για παράδειγμα ότι τους μίλησε κάποιος στο δρόμο ή τους ακολούθησε). Κάντε σαφές ότι στη μαμά και τον μπαμπά λέμε τα πάντα και ότι αυτοί με τη σειρά τους, δεν μαλώνουν αλλά συμβουλεύουν. Θυμηθείτε ότι πολλά παιδιά που ξεχάστηκαν στο παιχνίδι προτίμησαν να μην γυρίσουν καθόλου στο σπίτι με το φόβο μην τα μαλώσουν.

8. Διδάξτε τα παιδιά σας τα βήματα ασφαλείας.

Ένα παιδί δεν μπορεί να λειτουργήσει σε αγχωτικές καταστάσεις. Η αλήθεια είναι ότι απλά πράγματα όπως δεν μιλάμε σε αγνώστους, δεν μετακινούμαστε πολύ, γνωρίζουμε δωρεάν αριθμούς βοήθειας όπως το 100 ή το 116000, αποδεικνύονται πολύ χρήσιμες

9. Εξηγήστε στα παιδιά ότι είναι σημαντικότερο να είναι ασφαλή παρά ευγενικά.

Η ευγένεια είναι αρετή. Το να αποκαλύψουμε όμως σε έναν ξένο το όνομα, την διεύθυνση, την ηλικία μας, τα παράπονα που έχουμε από τη μαμά και τον μπαμπά ή να τον ακολουθήσουμε για να τον βοηθήσουμε σε κάτι, δεν είναι ευγένεια αλλά κίνδυνος.

10. Συμβουλευτείτε την Ευρωπαϊκή Γραμμή για Εξαφανισμένα Παιδιά 116000

Η Ευρωπαϊκή Γραμμή για Εξαφανισμένα Παιδιά 116000 είναι μια 24ώρη δωρεάν και ανώνυμη  τηλεφωνική Γραμμή, στελεχωμένη από κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους, όλοι επιστημονικά προσανατολισμένοι σε θέματα παιδιών, τους οποίους μπορείτε να συμβουλευτείτε.

Τέλος, είναι σημαντικό να επαναλάβετε ότι στην Ελλάδα, παρά τις ψευδείς ειδήσεις και φήμες που κυκλοφορούν, δεν υπάρχουν απαγωγές ή απαγωγές ανηλίκων από τρίτους. Η ύπαρξη βαν που απαγάγει παιδιά είναι ένας αστικός μύθος. Βεβαιωθείτε ότι τα παιδιά σας γνωρίζουν την Ευρωπαϊκή Γραμμή για τα Εξαφανισμένα Πρόσωπα 116000, η οποία παρέχει δωρεάν υποστήριξη από ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς σε εξαφανισμένα παιδιά και τις οικογένειές τους, καθώς και ανώνυμη καταγγελία εξαφανισμένων παιδιών.

Κάνοντας ανοιχτές συζητήσεις, ενδυναμώνοντας τα παιδιά μας και λαμβάνοντας προληπτικά μέτρα, μπορούμε να τους δώσουμε τα εργαλεία που χρειάζονται για να περιηγηθούν στον κόσμο με αυτοπεποίθηση και ανθεκτικότητα. Μαζί, ας δημιουργήσουμε ένα ασφαλές περιβάλλον όπου τα παιδιά μας μπορούν να αναπτυχθούν και να ευδοκιμήσουν.

Τι πρέπει να γνωρίζεις. Τι πρέπει να κάνεις εάν χαθείς: Συμβουλές πρόληψης και αντιμετώπισης προς τα παιδιά.

Έχει τύχει να περπατάς στο δρόμο και να δεις μια αφίσα ενός παιδιού που έχει εξαφανιστεί…

Έχει τύχει να βλέπεις τηλεόραση και να βλέπεις μια ανακοίνωση ότι ένα παιδί εξαφανίστηκε…

Αυτό που μπορεί να σκεφτείς είναι πόσο πολύ στενοχωριέται η μαμά του και ο μπαμπάς του αλλά και πόσο επικίνδυνο είναι αυτό που συμβαίνει στο παιδί. Και έχεις δίκιο….

Πολλές φορές σκέφτεσαι όμως ότι το παιδί δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Όσο δύσκολή και να είναι μια κατάσταση πάντα υπάρχει κάτι να κάνεις…

Απλά πρέπει να τα θυμάσαι και όλα θα πάνε καλά.

1. Σε περίπτωση που δεν βλέπεις τη μαμά ή τον μπαμπά μείνε σταθερός/ή στη θέση σου. Θα σε ψάχνουν και αυτοί και αν κινείσαι δεν θα μπορούν να σε βρουν.

2. Φώναξε ή κάνε φασαρία με κάποιον τρόπο προκειμένου να αποφύγεις κινδύνους και να σε βοηθήσει κάποιος. Γρήγορα φύγε μακριά και φώναξε: “Αυτό το άτομο δεν είναι η μητέρα/ ο πατέρας/ο κηδεμόνας μου” εάν κάποιος προσπαθήσει να σας πάρει κάπου ή σας ακολουθεί.

3. Μην ακολουθήσεις κανένα, ιδίως άτομα που δεν ξέρεις, ακόμα και αν αυτά σου πουν ότι ξέρουν τη μαμά και τον μπαμπά. Ζήτα βοήθεια όχι από ένα άτομο, αλλά από πολλούς ταυτόχρονα. Βρες έναν άνθρωπο που καταλαβαίνεις ότι εργάζεται στο χώρο που βρίσκεσαι.

4. Οι αστυνομικοί δε δουλεύουν μόνο για να οδηγούν κάποιον/α στη φυλακή. Δουλεύουν και για να βοηθούν τα παιδιά. Μπορείς να τους εμπιστευτείς.

5. Σίγουρα δε φταις εσύ. Ατυχήματα συμβαίνουν. Ό,τι κι αν έχεις κάνει, ό,τι κι αν έχεις πει, δε φταις εσύ!

6. Απομνημονεύω διεύθυνση, τηλέφωνο δικών μου ανθρώπων: γονείς/κηδεμόνες. Δεν το φέρω επάνω μου με κάποιον τρόπο για λόγους ασφαλείας.

7. Πάντα συζητώ με τους γονείς μου πριν πάω κάπου, πριν δεχτώ κάτι ή πριν ακολουθήσω κάποιον ή ορίζω ένα κοινό σημείο συνάντησης μοναδικό στο χώρο.

8. Πάντα λέω στους γονείς μου πού είμαι και το λέω και σε ένα φίλο μου. Μπορεί να έχω διαφωνήσει με τους γονείς μου και να θέλω να περάσω λίγο χρόνο μόνος/η μου, μπορώ να το κάνω, όμως πρέπει να έχω πάντα στο μυαλό μου ότι οι δικοί μου θέλουν το καλό μου και να τους ενημερώνω για το που βρίσκομαι.

9. Μην αλλάζεις τη διαδρομή σου προς/από το σχολείο και μη φεύγεις νωρίτερα από το σχολείο αν δεν έχεις ενημερώσει.

10. Έχω δικαίωμα να πω ΟΧΙ σε ό,τι με τρομάζει, φοβίζει ή με κάνει να αισθάνομαι άβολα.

11. Μυστικά που με κάνουν να ντρέπομαι, να φοβάμαι και να μην μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια δεν υπάρχουν. Μυστικά από τη μαμά, το μπαμπά ή το δάσκαλο μου/τη δασκάλα μου δεν υπάρχουν.

12. Θυμήσου το 116000, την Ευρωπαϊκή Γραμμή για τα Εξαφανισμένα Παιδιά Στο Χαμόγελο του Παιδιού στο τηλέφωνο 116000 μπορείς να βρεις πάντα βοήθεια. Θα πας σε ένα καρτοτηλέφωνο είτε είναι πρωί είτε βράδυ και θα καλέσεις 116000 χωρίς τηλεκάρτα, θα ακούσεις παιδικά τραγουδάκια και μετά θα απαντήσει κάποιος που μόλις του πεις τι έχει συμβεί σίγουρα θα σε βοηθήσει.

Πάντα υπάρχει κάτι να κάνεις ακόμα και αν φοβάσαι πολύ… Είσαι πάντα ένα κομμάτι στη λύση των προβλημάτων σου!

Τι μπορούμε να κάνουμε όλοι: Συμβουλές αντιμετώπισης περιστατικών εξαφανισμένων παιδιών.

Οι εξαφανίσεις παιδιών αποτελούν ένα μεγάλο κίνδυνο, καθώς είναι εκτεθειμένα σε καταστάσεις που δεν έχουν βρεθεί στο παρελθόν συνοδευμένα από μεγάλο άγχος και φόβο.

Ένα παιδί που δεν είναι κοντά στη μαμά και το μπαμπά είναι σε κίνδυνο. Συνήθως τα παιδιά δεν είναι κρυμμένα σε κάποια γωνία ή σπίτι. Περπατούν σε δρόμους, πλατείες ανάμεσα μας. Είναι υπόθεση όλων μας να βοηθήσουμε.

1. Ενημερωθείτε για τα παιδιά που αγνοούνται από το site www.hamogelo.gr

2. Εάν δείτε ένα παιδί μόνο του, μην το αγνοήσετε.

3. Ρωτήστε τους ανθρώπους που βρίσκονται στο χώρο αν ξέρουν το παιδί ή την οικογένεια του.

4. Ρωτήστε το αν έχει χαθεί ή αν θέλει τη βοήθεια σας.

5. Μην ρωτάτε πολλά προσωπικά στοιχεία καθώς τα παιδιά δεν εμπιστεύονται αγνώστους και μπορεί να φοβηθούν.

6. Καθησυχάστε το χωρίς να έχετε όμως σωματική επαφή (αγκαλιά ή άγγιγμα).

7. Ενημερώστε τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές.

8. Μην φύγετε από το σημείο αν δεν βεβαιωθείτε ότι το παιδί είναι ασφαλές.

9. Συμβουλευτείτε την Ευρωπαϊκή Γραμμή για τα Εξαφανισμένα Παιδιά 116000.

Το παιδί σου εξαφανίστηκε: Συμβουλές αντιμετώπισης προς τους Γονείς.

Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στην παραλία, απολαμβάνοντας μια όμορφη μέρα με την οικογένειά σας, όταν ακούτε μια απελπισμένη μητέρα να φωνάζει για το παιδί της που εξαφανίστηκε. Ή ίσως βρίσκεστε σε διακοπές σε ένα μικρό χωριό, με την πεποίθηση ότι το παιδί σας γνωρίζει καλά την περιοχή, όμως δεν επιστρέφει στο σπίτι. Και μόνο η σκέψη ενός γονέα που αντιμετωπίζει μια τέτοια τρομακτική κατάσταση μπορεί να προκαλέσει φόβο και άγχος σε όλους και όλες μας. Παρακάτω θα βρείτε τα πρώτα βασικά βήματα:

1. Βρες την πιο πρόσφατη φωτογραφία και ανάφερε ΑΜΕΣΑ την εξαφάνιση στο Τμήμα Ασφαλείας της περιοχής σου. ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ Η ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΩΝ 24 ΩΡΩΝ. Μην φοβάσαι να αναφερθείς στις Αρχές για την εξαφάνιση.

2. Επικοινώνησε με το 116000, την Ευρωπαϊκή Γραμμή για τα Εξαφανισμένα Παιδιά. Θα λάβεις τις κατάλληλες κατευθύνσεις άμεσα, καθώς οι πρώτες ώρες και το τι θα γίνει μέσα σε αυτές παίζουν σημαντικό ρόλο για την έκβαση της εξαφάνισης. Κάθε βοήθεια είναι πολύτιμη.

3. Να θυμηθείς αν είχε λόγο να φύγει. Εάν είχε συμβεί κάτι. Είναι πολύ σημαντική πληροφορία για να προσεγγίσει κάποιος το παιδί.

4. Έχει ξαναφύγει έστω και για λίγο; Που έχει πάει; Με ποιόν μίλησε; Είναι σημαντικό να ελεγχθούν και αυτές οι πληροφορίες.

5. Έχει πάρει χρήματα; Ταυτότητα; Ρούχα;

6. Επικοινώνησε με φίλους, γνωστούς και συγγενείς. Πιθανά να είναι κάπου που νοιώθει ασφάλεια.

7. Προσπάθησε να επικοινωνήσεις μαζί του. Μέσω κινητού, sms, e-mail, σελίδων κοινωνικής δικτύωσης (τύπου Facebook). Βοηθήστε το να καταλάβει ότι νοιάζεσαι και το ψάχνεις.

8. Οι ώρες και πιθανά οι μέρες περνούν… και εσύ δεν κοιμάσαι, δεν τρως για να μην απασχολείς το μυαλό σου και να είσαι έτοιμος σε περίπτωση που κάτι γίνει. Όμως η δική σου σωματική κατάσταση είναι σημαντική για να είσαι αποτελεσματικός. Φροντίσου και ξεκουράσου για να είσαι πραγματικά έτοιμος.

9. Σε περίπτωση που το παιδί επικοινωνήσει μαζί σας δείξτε του την αγάπη και το ενδιαφέρον σας και όχι το θυμό ή  την απογοήτευση σας. Εξασφαλίστε την επικοινωνία μαζί του.

Πρόκειται για τις πιο δυσάρεστες και δύσκολες ώρες ενός γονέα…

Δεν είστε μόνοι σας… έχετε κάπου να πάτε, κάποιον να μιλήσετε. Η Ευρωπαϊκή Γραμμή για τα Εξαφανισμένα Παιδιά 116000 είναι δωρεάν, εικοσιτετράωρη και απαντούν κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι με μεγάλη εμπειρία σε θέματα παιδιών που έχουν φύγει ή εξαφανιστεί.

The post Πρακτικές συμβουλές πρόληψης και διαχείρισης περιστατικών εξαφανισμένων παιδιών appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συγγραφέας: Jean Baudrillard

Ζούμε σε έναν πνευματικό πολιτισμό και βιώνουμε μια κοινή εμπειρία, όπου τα σημεία έπαψαν να κρύβουν κάτι και σημαίνουν απλώς ότι δεν υπάρχει τίποτα πίσω τους: κανένας Θεός, καμιά ιδεολογία, καμιά έγκυρη και έσχατη κρίση, μόνο η προσομοίωση του πραγματικού και η αέναη επαναφορά της. Μέσα σ’ αυτή την καινούργια σχέση του ατόμου με τις εικόνες, τα σύμβολα και τα σημεία δεν έχουμε πλέον αναπαράσταση, δηλαδή μία, έστω ουτοπική, ισοδυναμία του σημείου με το πραγματικό, αλλά άρνηση του σημείου ως αξίας που αναφέρεται στο πραγματικό. Τούτη η προσομοίωση προηγείται του πρωτοτύπου, ενώ η διάκριση μεταξύ πραγματικότητας και τεχνητής ψευδαίσθησης εξαφανίζεται. Ο χάρτης προηγείται της επικράτειας που χαρτογραφεί, η μιντιακή εικόνα του πολέμου προηγείται του ίδιου του πολέμου. Το νόημα χάνει πλέον κάθε νόημα και εναλλάσσεται αδιάφορα και αενάως. Είτε αναλύοντας τον μικρόκοσμο της Ντίσνευλαντ είτε το σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ, ο Ζαν Μπωντριγιάρ διαπιστώνει ότι τα ομοιώματα κρύβουν απλώς το γεγονός ότι η πραγματικότητα είναι άσχετη με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή μας. Κάθε αξίωση αλήθειας μέσα σε τούτη την κατάσταση, χαρακτηριστική της μιντιακής εποχής του ύστερου καπιταλισμού, θεωρείται αφελής.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκδόσεις: Πλέθρον
Αριθμός σελίδων: 272
Έτος έκδοσης: 2019
Τιμή: €12,60

The post Ομοιώματα και προσομοίωση appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Επιμέλεια – Μετάφραση: Ελεάνα Πανδιά, Επικοινωνιολόγος, MA, υπ. διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου

Οι ιστορικοί και οι ανθρωπολόγοι του μέλλοντος που θα μελετούν  τον οπτικό πολιτισμό του 21^ου αιώνα, θα σαστίσουν μπροστά στην καθολικότητα του φαινομένου της ψηφιακής αυτοφωτογράφησης ή αλλιώς «selfie».

Η ερωτική σχέση που έχουμε αναπτύξει με τις selfies δεν είναι καθόλου εφήμερη. Αντιθέτως, φαίνεται πως τραβάμε μια selfie με κάθε ευκαιρία, άλλοτε στο γυμναστήριο και άλλοτε στην κηδεία της γιαγιάς μας. Η Jenna Wortham, δημοσιογράφος των New York Times που ειδικεύεται σε θέματα τεχνολογίας επισημαίνει πως «όλοι, από τον Πάπα έως τις κόρες του Μπαράκ Ομπάμα, έχουν απεικονιστεί σε κάποια selfie, αν και όχι μαζί  ακόμα».

Η αυτοπροσωπογραφία, προφανώς, δεν είναι σύγχρονη επινόηση. Στο βιβλίο του “The Self- Portrait: A Cultural History”, ο James Hall, ιχνηλατεί την τεχνολογική και αισθητική εξέλιξη της αυτοαπεικόνισης στην τεχνική του  Φλαμανδού ζωγράφου Jan Van Eyck, στο διάσημο έργο του Velazquez “Las Meninas”, στους πίνακες της Frida Kahlo και διαπιστώνει χρησιμοποιώντας τα λόγια του Βρετανού καλλιτέχνη Lawrence Gowing ότι  «η γνώμη που έχει ο ζωγράφος για τον εαυτό του είναι μέρος της δεξιοτεχνίας του. Χρειάζεται να είναι αλαζόνας, όπως και ένας τραγουδιστής όπερας. Η περηφάνεια και η κομπορρημοσύνη, θρέφουν το ταλέντο».

Σήμερα η αυτοαπεικόνιση δεν αποτελεί προνόμιο ενός μεγαλοφυούς καλλιτέχνη του βεληνεκούς του Van Eyck, του Rembrandt ή του Ducreux. Όποιος διαθέτει ένα smartphone, χρησιμοποιεί με επιτυχία τα φίλτρα της εφαρμογής Instagram και διαθέτει σύνδεση στο διαδίκτυο μπορεί να συμμετέχει στην πιο δημοφιλή τάση της εποχής. Όμως τι αξίζει – και τι σημαίνει- στ΄ αλήθεια μια selfie;

Κάποιοι κοινωνικοί ψυχολόγοι θεωρούν πως οι selfies αποτελούν έναν τρόπο κατασκευής της κοινωνικής ταυτότητας και σημαντικό παράγοντα ενίσχυσης της εικόνας του ατόμου στη διαδικτυακή κοινωνική ζωή. Η Pamela Rutledge, διευθύντρια του ερευνητικού κέντρου Ψυχολογίας των Μέσων είπε στο περιοδικό Mashable: «οι άνθρωποι προτιμούν να κοιτάζονται στον καθρέφτη σε σχέση με το να βλέπουν τον εαυτό τους σε στατικές φωτογραφίες γιατί θεωρούν πως η κίνηση και η ατμόσφαιρα που τους περιβάλλει αποκρύπτει τις ατέλειες και τους κάνει πιο ελκυστικούς».

Άλλοι ερευνητές, συσχετίζουν τις selfies με το ναρκισσισμό. H καθηγήτρια Ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Cornell,  Peggy Drexler υποστηρίζει ότι «πιθανόν εκείνοι που βγάζουν  selfies να νιώθουν σαν να πρωταγωνιστούν στο δικό τους reality show κι έχοντας μια υπερφίαλη ιδέα για τον εαυτό τους να θεωρούν πως οι φίλοι ή οι followers στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενδιαφέρονται να τους  βλέπουν ξαπλωμένους στο κρεβάτι με τα χείλη σουφρωμένα. Μοιάζουν να κοιτάζονται όλη μέρα στον καθρέφτη μπροστά σε κοινό» και προειδοποιεί πως «πιθανόν να υπάρχουν βλαβερές συνέπειες από τη διαρκή προβολή μέσω των selfies που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τις οικογενειακές και επαγγελματικές σχέσεις των ατόμων και σε κάποιες περιπτώσεις να οδηγήσει ακόμα και σε βίαιες συμπεριφορές».

Η εξάπλωση του φαινομένου των selfies γίνεται ξεκάθαρη από τη δημοφιλία της selfie της Ellen DeGeneres τη βραδιά των βραβείων Όσκαρ και αποκτά άλλες διαστάσεις με τη selfie μιας γυναίκας μετά τη συντριβή του αεροπλάνου του επέβαινε, ή τη selfie κάποιου με έναν άγνωστο που προσπαθούσε να αυτοκτονήσει πηδώντας από τη γέφυρα του Brooklyn. Επίσης ένας φοιτητής «τραυμάτισε» ένα ελληνορωμαϊκό άγαλμα του 19^ου αιώνα προσπαθώντας να το συμπεριλάβει στη selfie του και οι πλαστικοί χειρουργοί αναφέρουν αύξηση στα αιτήματα των πλαστικών επεμβάσεων στο πρόσωπο εξαιτίας των selfies.

Παρά τις ατυχείς συνθήκες κάτω από τις οποίες τραβήχτηκαν κάποιες selfies, είναι γεγονός ότι κάθε φαινόμενο της κοινωνικής ζωής, διαδικτυακής και μη, λαμβάνει χώρα μέσα σε ένα ιστορικό και πολιτιστικό πλαίσιο.

Έτσι μια ομάδα ανεξάρτητων αλλά και πανεπιστημιακών ερευνητών ξεκίνησε μια έρευνα, τη SelfieCity, με σκοπό να αποσπάσει και να αναλύσει δεδομένα από selfies που τραβήχτηκαν στη Μπανγκόκ, στο Βερολίνο, στη Μόσχα, στη Νέα Υόρκη, στο Σαο Πάολο ώστε να κατηγοριοποιηθούν με βάση ανθρωπογεωγραφικά κριτήρια. Φαίνεται λοιπόν πως οι γυναίκες τραβούν περισσότερες selfies από τους άνδρες (έως και 4.6 περισσότερες φορές στη Μόσχα). Ο τρόπος έκφρασης των μοντέλων των selfies ποικίλλει από πόλη σε πόλη. Χαμογελούν περισσότερο οι κάτοικοι της Μπανγκόκ και του Σαο Πάολο από εκείνους της Μόσχας ή του Βερολίνου.

Επιπλέον, τα αποτελέσματα της έρευνας επιβεβαιώνουν πως ο μέσος όρος ηλικίας των ατόμων που τραβούν selfies είναι 23,7 ετών. Ο επικεφαλής της έρευνας Lev Manovich φιλοδοξεί να επεκτείνει την έρευνα και σε άλλες κατηγορίες δεδομένων εκτός των δημογραφικών.

Παρά τις ενδιαφέρουσες πληροφορίες που προέκυψαν από την έρευνα SelfieCity, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το δείγμα της δεν είναι τυχαίο και πως αποτελεί μικρό μόνο μέρος του πληθυσμού. Το ερευνητικό κέντρο Pew αναφέρει πως το 73% των ενήλικων χρηστών των διαδικτυακών κοινωνικών δικτύων, είναι νέοι και μορφωμένοι. Ο Manovich σημειώνει ότι το 70% των Αμερικανών χρηστών χρησιμοποιούν το Instagram, ενώ διαφορετικά κοινωνικά δίκτυα είναι πιο δημοφιλή σε άλλες χώρες.

Η Alise Tifentale, ερευνήτρια στο εργαστήριο Αισθητικής των Νέων Μέσων στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, σχολιάζει σχετικά με την έρευνα SelfieCity: « Οι ιστορικοί τέχνης παραδοσιακά θα αφοσιώνονταν στη μελέτη ενός έργου τέχνης, όμως, ο όγκος της πληροφορίας που συγκεντρώνεται από τις selfies  απαιτεί την εστίαση σε πρότυπα συμπεριφορών και στην ανάλυση χαρακτηριστικών όπως η στάση του σώματος, η έκφραση του προσώπου και η διάθεση. Επίσης, στην ιστοσελίδα της έρευνας, ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να εξετάσει κάθε selfie ξεχωριστά ως μορφή τέχνης δίνοντας τροφή για νέα ερωτήματα και  αφορμές για διάλογο».

Πηγή : Al Jazzera America

Δείτε επίσης: www.SelfieCity.net

The post Τι αποκαλύπτουν οι Selfies σας; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Δεν περάσατε εκεί που θέλατε κι εσείς ίσως μείνατε με μια λέξη να γυρίζει στο μυαλό: αποτυχία. Δεν είναι, όμως, αποτυχία, είναι μια νέα αρχή.

Τι μπορείτε να κάνετε μετά για να μετατρέψετε την κατάσταση σε κάτι που μπορεί να έχει αξία για εσάς;

Επανεξέταση στόχων

Μερικές φορές κυνηγάμε στόχους που δεν είναι δικοί μας. Τους διαλέξαμε στα 15, ή τους διάλεξαν άλλοι για εμάς. Η «αποτυχία» είναι μια ευκαιρία να πατήσετε pause. Όχι για να μείνετε πίσω. Αλλά για να βεβαιωθείτε ότι πηγαίνετε προς τα εκεί που πραγματικά θέλετε.

• Θέλετε αυτή τη σχολή ή την επιλέξατε επειδή «έπρεπε»;
• Σας εκφράζει αυτός ο κλάδος ή τον διαλέξατε από φόβο;
• Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε 5 χρόνια; Τι εικόνα σας έρχεται στο μυαλό;

Η επανεξέταση στόχων δεν είναι αποτυχία, είναι δείγμα ωριμότητας.

Χτίσιμο αυτοπεποίθησης

Το ότι δεν περάσατε δεν σημαίνει ότι δεν έχετε ικανότητες. Το μόνο που σημαίνει είναι ότι δεν πέτυχε αυτή η συγκεκριμένη προσπάθεια, σε αυτό το συγκεκριμένο πλαίσιο.

Η αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται από τους βαθμούς. Χτίζεται:

• Όταν σηκώνεστε ξανά μετά από απογοήτευση.
• Όταν μαθαίνετε νέα πράγματα, επειδή το θέλετε.
• Όταν τολμάτε να δοκιμάσετε κάτι εκτός του προβλέψιμου.
• Όταν αναγνωρίζετε τη δύναμή σας μέσα στις δυσκολίες.

Αν αφιερώσετε τον επόμενο χρόνο στην προσωπική σας ανάπτυξη για να γνωρίσετε τον εαυτό σας καλύτερα, θα αποκτήσετε μια γερή βάση για να συνεχίσετε.

Ένα ουσιαστικό gap year

Το gap year σημαίνει “κάθομαι έναν χρόνο”. Σημαίνει “ζω έναν χρόνο διαφορετικά”. Μπορείτε:

• Να ταξιδέψετε -όχι απαραίτητα μακριά ή ακριβά.
• Να δουλέψετε. Να προσφέρετε εθελοντικά.
• Να μάθετε μια ξένη γλώσσα, μια τέχνη, να αποκτήσετε ένα νέο χόμπι.
• Να γνωρίσετε ανθρώπους, να αποκτήσετε εμπειρίες που δεν είχατε φανταστεί και δεν θα μπορούσατε αν είχατε τις υποχρεώσεις των σπουδών.

Ένα καλό gap year δεν είναι απόδραση, είναι εξερεύνηση. Κι αυτή η εσωτερική εξερεύνηση μπορεί να σας φέρει πολύ πιο κοντά σε αυτό που θέλετε να γίνετε.

Τι να κρατήσετε

• Δεν αποτύχατε. Ξεκινήσατε.
• Δεν χάθηκε χρόνος. Αλλάξτε τον τρόπο που τον μετράτε.
• Δεν χρειάζεται να αποδείξετε τίποτα σε κανέναν.
• Δεν είστε μόνοι σας σε αυτό. Πολλοί πέρασαν από τον ίδιο δρόμο και βγήκαν πιο δυνατοί.
• Δεν ορίζεστε από μια στιγμή. Αλλά από το πώς θα συνεχίσετε.

Μπορείτε να δείτε αυτό το «μετά» ως το έτος που σας έβαλε στον σωστό δρόμο.
Το νόημα δεν είναι να είστε «μέσα στο σύστημα». Είναι να  σε αρμονία με τον αυθεντικό εαυτό σας. Αν χρειάζεστε βοήθεια για να τον βρείτε, ζητήστε την. Δεν είναι αδυναμία. Είναι κίνηση προς μια νέα αρχή.

Από την ομάδα Ψυχο-γραφήματα

The post Αποτυχία στις Πανελλήνιες. Μετά τι; appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Αν είδατε τη χαμηλή βαθμολογία ή τα αποτελέσματα και νιώσατε ένα βάρος στο στήθος, είναι απολύτως λογικό. Το σύστημα σας έπεισε ότι αυτή η στιγμή κρίνει το μέλλον σας, ότι η αξία σας συνοψίζεται σε μια σειρά αριθμών. Πως αν δεν περάσετε, “χάσατε το τρένο”. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια.

Οι Πανελλήνιες δεν είναι διαγωνισμός για το ποιος αξίζει. Είναι μια στενή διαδικασία αξιολόγησης που μετράει συγκεκριμένες δεξιότητες, σε συγκεκριμένες συνθήκες, σε μια συγκεκριμένη ηλικία. Οι εξετάσεις αυτές δεν μετρούν την προσωπικότητά σας, τη δημιουργικότητα, την ψυχική αντοχή ή τις πραγματικές σας δυνατότητες. Και σε καμία περίπτωση δεν μετρούν την αξία που έχετε ως άνθρωπος.

Τώρα έχετε μπροστά σας μια ευκαιρία επαναπροσδιορισμού. Το ότι δεν πετύχατε τον φετινό στόχο δε σημαίνει ότι δεν θα πετύχετε τους επόμενους.

Ίσα-ίσα, τώρα είναι η στιγμή να σταθείτε λίγο, να σκεφτείτε τι σας ταιριάζει πραγματικά.

Ίσως αυτό που θέλατε, δεν ήταν καν δική σας επιλογή. Ίσως τώρα να είναι η πρώτη φορά που θα αποφασίσετε όχι με βάση τους άλλους, αλλά με βάση εσάς.

Ρωτήστε τον εαυτό σας:

• Τι έμαθα από αυτή τη χρονιά;
• Τι άντεξα;
• Πού τα πήγα καλά;
• Τι μου λέει αυτή η εμπειρία για εμένα;
• Τι με γεμίζει στ’ αλήθεια;

Αυτά τα ερωτήματα είναι πολύ πιο σημαντικά από τον αριθμό μορίων που γράψατε. Γιατί αυτά φτιάχνουν μια εσωτερική πυξίδα – και αυτή, όχι οι Πανελλήνιες, θα σας κατευθύνει σε όλη τη ζωή σας.

Μην ξεχνάτε ότι δεν είστε οι επιδόσεις σας.

Είστε ένα σύνολο εμπειριών, αξιών, προθέσεων και δυνάμεων που δεν φαίνονται με μια γραπτή εξέταση. Μπορείτε να επιλέξετε να επαναδομήσετε την πορεία σας με βάση το ποια/ποιος είστε — όχι απλώς με βάση το αν περάσατε ή όχι.

Αν νιώθετε μπερδεμένοι, απογοητευμένοι ή χωρίς κατεύθυνση, μιλήστε με κάποιον που εμπιστεύεστε ή με έναν ειδικό. Δεν χρειάζεται να έχετε όλες τις απαντήσεις τώρα. Το νόημα είνα να μάθετε από αυτή την εμπειρία και να συνεχίσετε.

Από την ομάδα Ψυχο-γραφήματα

The post Δεν περάσατε στις Πανελλήνιες; Δεν σημαίνει πως αποτύχατε στη ζωή appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Από τη Βιολέττα-Ειρήνη Κουτσομπού, MBPsS BA, MA, MSc Psychology, Εκπαιδευτικό-Ψυχοεκπαιδεύτρια, Βιβλιοκριτικό

Ο θηλασμός, πέρα από τη βιολογική και διατροφική του σημασία, αποτελεί μια εμπειρία βαθιάς συναισθηματικής και ψυχολογικής σημασίας για τη μητέρα και το βρέφος. Η διαδικασία της γαλουχίας ενισχύει τον συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα στους δύο, ενώ παράλληλα την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.

Έρευνες έχουν δείξει ότι κατά τη διάρκεια του θηλασμού απελευθερώνονται ορμόνες όπως η ωκυτοκίνη και η προλακτίνη, που ευνοούν τη χαλάρωση, την ενίσχυση του συναισθηματικού δεσμού και τη μείωση του στρες (Uvnäs-Moberg et al., 2005). Επιπλέον, η εμπειρία του θηλασμού συχνά ενισχύει την αυτοπεποίθηση της μητέρας σχετικά με τις γονεϊκές της ικανότητες, συμβάλλοντας στην ενδυνάμωσή της ως φροντιστή.

Η ψυχολογική αξία του θηλασμού για το βρέφος σχετίζεται με την αίσθηση ασφάλειας, ζεστασιάς και σταθερότητας.

Η στενή φυσική επαφή κατά τον θηλασμό ενισχύει το αίσθημα του «δεσμού προσκόλλησης» (attachment), σημαντικό για την ανάπτυξη συναισθηματικής σταθερότητας, κοινωνικών δεξιοτήτων και εμπιστοσύνης στον εαυτό και στους άλλους (Bowlby, 1988).

Ψυχολογικές προκλήσεις

Ωστόσο, ο θηλασμός δεν είναι πάντα εύκολη ή αυτονόητα θετική εμπειρία. Μητέρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη γαλουχία μπορεί να βιώσουν απογοήτευση, ενοχές ή αίσθημα ανεπάρκειας. Η κοινωνική πίεση υπέρ του «αποκλειστικού θηλασμού» μπορεί να επιβαρύνει ψυχολογικά τις γυναίκες που αδυνατούν ή δεν επιθυμούν να θηλάσουν (Schmeid et al., 2011). Η στήριξη από επαγγελματίες υγείας, οικογένεια και περιβάλλον κρίνεται καθοριστική για τη συναισθηματική ευημερία της μητέρας.

Συμπεράσματα

Η ψυχολογική διάσταση του θηλασμού είναι πολυπαραγοντική και ουσιαστική τόσο για τη μητέρα όσο και για το βρέφος. Η κατανόηση των συναισθηματικών πτυχών του θηλασμού μπορεί να συμβάλει στην καλύτερη υποστήριξη των γυναικών, τη μείωση του στίγματος γύρω από τις δυσκολίες του θηλασμού και την προώθηση μιας πιο συμπεριληπτικής και ανθρώπινης φροντίδας.

Βιβλιογραφία

Uvnäs-Moberg, K., Handlin, L., & Petersson, M. (2005). Self-soothing behaviors with particular reference to oxytocin release induced by non-noxious sensory stimulation. Frontiers in Psychology, 6, 1529.

Bowlby, J. (1988). A secure base: Parent-child attachment and healthy human development. Basic Books.

Schmeid, V., Beake, S., Sheehan, A., McCourt, C., & Dykes, F. (2011). Women’s perceptions and experiences of breastfeeding support: A metasynthesis. Birth, 38(1), 49–60.

The post Η ψυχολογική διάσταση του θηλασμού appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Οι άνθρωποι που σταματούν να χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media) ακόμη και για μόνο μία εβδομάδα εμφανίζουν σημαντική βελτίωση στη διάθεση και την ψυχική υγεία τους, π.χ. στο άγχος και την κατάθλιψή τους, όπως δείχνει μία νέα βρετανική επιστημονική μελέτη.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μπαθ, με επικεφαλής τον δρα Τζεφ Λάμπερτ του Τμήματος Υγείας, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό κυβερνο-ψυχολογίας, συμπεριφοράς και κοινωνικής δικτύωσης «Cyberpsychology, Behaviour and Social Networking», μελέτησαν 154 ανθρώπους από 18 έως 72 ετών που ήταν καθημερινοί χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες: Η μία συνέχισε κανονικά τη χρήση των social media (Facebook, Instagram, Twitter, TikTok) σε καθημερινή βάση, ενώ η δεύτερη σταμάτησε για μία εβδομάδα («απελευθερώνοντας» έτσι κατά μέσο όρο οκτώ έως εννέα ώρες την εβδομάδα). Η ψυχική υγεία των ατόμων αξιολογήθηκε τόσο στην αρχή όσο και στο τέλος της μελέτης.

Διαπιστώθηκε ότι μία εβδομάδα «αποχής» από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ήταν αρκετή για να βελτιωθεί η γενική αίσθηση ψυχικής ευεξίας και να μειωθούν ειδικότερα τα συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης.

Ο Λάμπερτ επεσήμανε ότι «η χρήση των social media είναι τόσο γενικευμένη που πολλοί από εμάς το κάνουμε χωρίς να σκεφτόμαστε, από τη στιγμή που ξυπνάμε μέχρι που κλείνουμε τα μάτια μας το βράδυ. Γνωρίζουμε ότι, λόγω αυτής της τεράστιας χρήσης των social media, έχουν εκφραστεί αυξανόμενες ανησυχίες για τις επιπτώσεις στην ψυχική υγεία. Η μελέτη μας έδειξε ότι πολλοί συμμετέχοντες ανέφεραν οφέλη από την εβδομαδιαία διακοπή των social media, εμφανίζοντας βελτιωμένη διάθεση και λιγότερο άγχος γενικά, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμη κι ένα σύντομο διάλειμμα μπορεί να έχει θετική επίπτωση».

«Φυσικά», πρόσθεσε, «για πολλούς ανθρώπους τα social media αποτελούν μέρος της ζωής τους και αναπόσπαστο τμήμα του ποιοι είναι και πώς αλληλεπιδρούν με τους άλλους. Αν, όμως, αφιερώνει κανείς ώρες κάθε εβδομάδα σε αυτά και νιώθει ότι επηρεάζεται αρνητικά, έχει πράγματι νόημα να σταματήσει τη χρήση τους για να δει κατά πόσο αυτό θα τον βοηθήσει».

Οι ερευνητές θα μελετήσουν, στη συνέχεια, κατά πόσο το ψυχικό όφελος διαρκεί σε βάθος χρόνου, αν η «αποχή» από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διαρκέσει πάνω από μία εβδομάδα. Εάν αυτό επιβεβαιωθεί, όπως ανέφεραν, τότε θα πρέπει να ληφθεί υπόψη από τους ειδικούς της ψυχικής υγείας ως ακόμη μία κλινική-θεραπευτική επιλογή.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Το διάλειμμα από τα social media βελτιώνει τη διάθεση appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Συγγραφέας: Ασάκο Γιουζούκι

Η καλοφαγού μαγείρισσα Μανάκο Κάτζιι είναι έγκλειστη στις φυλακές του Τόκιο, καταδικασμένη για τους φόνους τριών μοναχικών επιχειρηματιών, τους οποίους φημολογείται ότι σαγήνευσε με το υπέροχο σπιτικό φαγητό της. Η υπόθεση εξάπτει το φαντασιακό της ιαπωνικής κοινωνίας, η δε Κάτζιι αρνείται οποιαδήποτε επικοινωνία με τον Τύπο. Μέχρι τη στιγμή που η δημοσιογράφος Ρίκα Ματσίντα τής γράφει ένα γράμμα ζητώντας της τη συνταγή για βραστό βοδινό –το τελευταίο δείπνο ενός εκ των θυμάτων της– και η Κάτζιι της απαντά. Η Ρίκα ξεκινά να επισκέπτεται την Κάτζιι ελπίζοντας ότι με τον καιρό θα κάμψει την αντίστασή της και εν τέλει θα διαλευκάνει τα σκοτεινά σημεία της υπόθεσης. Οι όλο και πιο συχνές επισκέψεις στη φυλακή εξελίσσονται σε αληθινά master class μαγειρικής. Η Ρίκα, η οποία μέχρι πρότινος μαγείρευε εντελώς απλά φαγητά, ανακαλύπτει τον κόσμο των γαστριμαργικών απολαύσεων. Τα πλούσια σε θερμίδες γεύματα έχουν, αναπόφευκτα, επιπτώσεις στη σιλουέτα της. Νιώθει πως αυτή η «μεταμόρφωση» επηρεάζει τη συμπεριφορά των γύρω της κι αρχίζει να αναρωτιέται μήπως τελικά έχει περισσότερα κοινά με την Κάτζιι απ’ όσα νόμιζε στην αρχή…

Εμπνευσμένο από την πραγματική υπόθεση, το 2012, της μαύρης χήρας Κανάε Κιτζίμα, κατά συρροήν δολοφόνου καταδικασμένης σε θάνατο, το Βούτυρο είναι μια συναρπαστική εξερεύνηση της περίπλοκης σχέσης υπερφαγίας και τραύματος, του βαθιά ριζωμένου μισογυνισμού και σεξισμού της σημερινής Ιαπωνίας.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκδόσεις: Πατάκη
Αριθμός σελίδων: 576
Έτος έκδοσης: 2025
Τιμή: €20,90

The post Βούτυρο appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Εσύ τι είναι αυτό που ψάχνεις;» του Jiddu Krishnamurti από τις εκδόσεις Key Books

«Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής;»: ένα ερώτημα που απασχολεί τους ανθρώπους εδώ και αιώνες. Τι εννοούμε, όμως, όταν αναφερόμαστε στον σκοπό της ζωής; Πώς αυτό συνδέεται με τους άλλους γύρω μας και τις σχέσεις μας μαζί τους; Και τελικά, τι είναι αυτό που ψάχνουμε;

Στο Εσύ τι είναι αυτό που ψάχνεις;, ο Τζίντου Κρισναμούρτι ένας από τους σπουδαιότερους φιλοσόφους της σύγχρονης εποχής, δίνει τις απαντήσεις που αναζητάμε όλοι για την αγάπη, τις σχέσεις και τον σκοπό της ζωής, με τρόπο διαχρονικό και πανανθρώπινο. Απαντά στα βαθύτερα ερωτήματά μας, που αφορούν τους γονείς και τους συντρόφους έως τους συναδέλφους και τους φίλους, και αποκαλύπτει ένα μονοπάτι για να αγαπάμε πραγματικά τον εαυτό μας, τους άλλους και τον κόσμο γύρω μας.

Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής;

Ξεκινώντας, λοιπόν, να βρούμε ποιος είναι ο σκοπός της ζωής, πρέπει να διευκρινίσουμε τι εννοούμε με αυτό – όχι μόνο με τον ορισμό που δίνει το λεξικό, αλλά και με τη σημασία που τελικά δίνουμε σε αυτές τις λέξεις. Σίγουρα, η ζωή αναφέρεται στις καθημερινές πράξεις, τις καθημερινές λέξεις, τα καθημερινά αισθήματα, έτσι δεν είναι; Περιλαμβάνει τους μόχθους, τους πόνους, τα άγχη, τις εξαπατήσεις, τις ανησυχίες, τη ρουτίνα του γραφείου, της επιχείρησης, της γραφειοκρατίας και ούτω καθεξής. Όλα αυτά είναι η ζωή, έτσι δεν είναι; Με τον όρο ζωή εννοούμε όχι ένα μόνο τμήμα ή ένα επίπεδο της συνείδησης, αλλά τη συνολική διαδικασία της ύπαρξης, η οποία συνιστά τη σχέση μας με τα πράγματα, με τους ανθρώπους, με τις ιδέες. Αυτό εννοούμε όταν λέμε ζωή – όχι κάτι αφηρημένο. Αν λοιπόν αυτό εννοούμε ως ζωή, τότε η ζωή έχει σκοπό; Ή μήπως επειδή δεν καταλαβαίνουμε τις πτυχές της ζωής –τον καθημερινό πόνο, το άγχος, τον φόβο, τη φιλοδοξία, την απληστία–, επειδή δεν καταλαβαίνουμε τις καθημερινές δραστηριότητες της ύπαρξης, χρειαζόμαστε έναν σκοπό, μακρινό ή κοντινό;

Γιατί θέλουμε έναν σκοπό;

Θέλουμε έναν σκοπό για να μπορούμε να κατευθύνουμε την καθημερινή ζωή μας προς έναν στόχο. Προφανώς αυτό εννοούμε με τον σκοπό. Αν, όμως, καταλαβαίνω πώς να ζήσω, τότε η ζωή από μόνη της είναι αρκετή, δεν είναι; Σε αυτή την περίπτωση, θέλουμε έναν σκοπό; Αν σ’ αγαπώ ή αν αγαπώ κάποιον άλλο, δεν είναι αυτό από μόνο του αρκετό; Χρειάζομαι τότε έναν σκοπό;

Ασφαλώς, θέλουμε έναν σκοπό μόνο όταν δεν κατανοούμε ή όταν θέλουμε έναν τρόπο συμπεριφοράς με έναν διακριτό στόχο.

Άλλωστε, οι περισσότεροι από μας αναζητούμε έναν τρόπο ζωής, έναν τρόπο συμπεριφοράς, και είτε στρέφουμε το βλέμμα μας στους άλλους, στο παρελθόν, είτε προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο συμπεριφοράς μέσω της δικής μας εμπειρίας. Όταν ψάχνουμε ένα πρότυπο συμπεριφοράς μέσα από τη δική μας εμπειρία, η εμπειρία μας είναι πάντα εξαρτημένη, έτσι δεν είναι; Όσο ευρείες κι αν είναι οι εμπειρίες που έχει κανείς, εκτός αν οι εμπειρίες αυτές καταρρίπτουν την εξαρτημένη μάθηση του παρελθόντος, κάθε νέα εμπειρία απλώς ενδυναμώνει περισσότερο την εξαρτημένη μάθηση του παρελθόντος. Και αυτό είναι ένα γεγονός που μπορούμε να συζητήσουμε. Εάν στρεφόμαστε σε κάποιον άλλο, στο παρελθόν, σε έναν γκουρού, σε ένα ιδανικό, σε ένα παράδειγμα, για να βρούμε ένα πρότυπο συμπεριφοράς, τότε απλώς αναγκάζουμε την εξαιρετική ζωτικότητα της ζωής να μπει σε ένα καλούπι, να πάρει ένα συγκεκριμένο σχήμα, και έτσι χάνουμε την ταχύτητα, την ένταση, τον πλούτο της ζωής.

Για να ανακαλύψουμε τον σκοπό της ζωής, το μυαλό πρέπει να απελευθερωθεί από κάθε μέτρο σύγκρισης

Συνεπώς, πρέπει να καταστήσουμε απολύτως σαφές τι εννοούμε όταν λέμε σκοπός, αν υπάρχει πράγματι ένας σκοπός. Ίσως ισχυριστείτε ότι όντως υπάρχει ένας σκοπός: να αδράξετε την πραγματικότητα, τον Θεό ή ό,τι άλλο επιθυμείτε. Για να το προσεγγίσετε αυτό, όμως, πρέπει να το γνωρίζετε, να έχετε την επίγνωσή του, πρέπει να έχετε το μέτρο, το βάθος, το νόημά του. Γνωρίζουμε στ’ αλήθεια την πραγματικότητα από μόνοι μας ή μήπως τη γνωρίζουμε μόνο μέσω της αυθεντίας κάποιου άλλου; Μπορείτε, δηλαδή, να ισχυριστείτε ότι ο σκοπός της ζωής είναι να βρείτε την πραγματικότητα, όταν δεν ξέρετε καν τι είναι η πραγματικότητα; Από τη στιγμή που η πραγματικότητα είναι το άγνωστο, το μυαλό που αναζητά το άγνωστο πρέπει πρώτα να ελευθερωθεί από το γνωστό, δεν συμφωνείτε; Αν το μυαλό είναι θολωμένο, φορτωμένο με το βάρος του γνωστού, μπορεί να μετρήσει μόνο βάσει της δικής του κατάστασης, σύμφωνα με τους δικούς του περιορισμούς και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί ποτέ να γνωρίσει πραγματικά το άγνωστο, σωστά; Άρα, αυτό που προσπαθούμε να αναλύσουμε και να ανακαλύψουμε είναι κατά πόσο η ζωή έχει έναν σκοπό και αν αυτός ο σκοπός είναι μετρήσιμος. Αν μπορεί να μετρηθεί μόνο με γνώμονα το γνωστό, με γνώμονα το παρελθόν· και όταν μετράω τον σκοπό της ζωής με γνώμονα το γνωστό, τότε θα τον μετρήσω σύμφωνα με ό,τι μου αρέσει και ό,τι δεν μου αρέσει. Επομένως, ο σκοπός θα εξαρτάται από τις επιθυμίες μου, άρα θα σταματήσει να είναι σκοπός. Φυσικά, αυτό είναι σαφές, έτσι δεν είναι; Μπορώ να κατανοήσω ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μόνο μέσα από την οθόνη των δικών μου προκαταλήψεων, των δικών μου θέλω, των δικών μου επιθυμιών – ειδάλλως, δεν μπορώ να κρίνω, μπορώ; Οπότε, το μέτρο, η μεζούρα, το υποδεκάμετρο, είναι η εξαρτημένη μάθηση του μυαλού μου και βρίσκεται σε συμφωνία με ό,τι υπαγορεύει η εξαρτημένη μάθησή μου. Εγώ θα αποφασίσω ποιος είναι ο σκοπός. Ποιος είναι, όμως, ο σκοπός της ζωής; Προκύπτει από την επιθυμία μου, συνεπώς σίγουρα δεν είναι ο σκοπός τη ζωής. Προκειμένου να ανακαλύψετε τον σκοπό της ζωής, το μυαλό πρέπει να είναι ελεύθερο από κάθε μέτρο σύγκρισης, τότε μόνο μπορείτε να τον βρείτε – διαφορετικά, απλώς προβάλλετε τα δικά σας θέλω. Αυτό δεν είναι μια απλή διανοητική διαπίστωση, και αν προχωρήσετε πιο βαθιά, θα δείτε το νόημά του.

The post Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής και γιατί τον αναζητάμε; – Από το βιβλίο του Jiddu Krishnamurti appeared first on Ψυχο-γραφήματα.

Οι διακοπές μπορεί να επιτείνουν την κατάθλιψη είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο επικεφαλής γερμανικού ιδρύματος που βοηθάει τους πάσχοντες από κατάθλιψη, καθηγητής Ούλριχ Χέγκερλ.

Ο ίδιος εξηγεί ότι η κατάθλιψη έχει την τάση να “ταξιδεύει μαζί με τον πάσχοντα” και προσθέτει ότι “η εμπειρία γίνεται ακόμη πιο επώδυνη όταν κάποιος είναι μακριά από το σπίτι του.”

Όπως λέει ο ίδιος, οι πάσχοντες από κατάθλιψη συχνά αισθάνονται κατάκοποι στη διάρκεια της ημέρας και θέλουν να κοιμούνται πολύ ελπίζοντας ότι θα ξυπνήσουν το άλλο πρωί με καλύτερη διάθεση.

Η αλήθεια όμως είναι, σύμφωνα με τον Χέγκερλ, ότι ο ύπνος και οι διακοπές συχνά επιδεινώνουν την κατάσταση. Εκτός από την διάθεση για ύπνο, συχνά συμπτώματα κατάθλιψης είναι η απόγνωση και η αδυναμία να λειτουργήσει κάποιος στην καθημερινή του ζωή.

H κατάθλιψη έχει την τάση να “ταξιδεύει μαζί με τον πάσχοντα”

Επιπλέον υπάρχουν και σωματικά συμπτώματα, όπως για παράδειγμα έντονοι πονοκέφαλοι και πόνοι στην πλάτη.

Οι υπερβολικές ώρες εργασίας σπανίως αποτελούν αιτία κατάθλιψης. Αντίθετα ως πιθανές αιτίες είναι οι σημαντικές αλλαγές στη ζωή ενός ανθρώπου, όπως μία απώλεια, ακόμη και φαινομενικά θετικά γεγονότα όπως οι διακοπές ή η επιτυχία σε εξετάσεις. “Κάποιες φορές δεν υπάρχει σαφής αιτία,” σχολιάζει ο Χέγκερλ.

Όπως και να  ‘χει κάθε περίπτωση θεωρείται ξεχωριστή και η επίσκεψη σ’ έναν ειδικό είναι απαραίτητη.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

The post Η κατάθλιψη ίσως γίνεται πιο έντονη στις διακοπές appeared first on Ψυχο-γραφήματα.